Яна 12 разьдзел
Паводле Яна Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Антонія Бокуна → Рeraklad V. Hadleuski
За шэсьць дзён да Пасхі прыйшоў Ісус у Бэтанію, дзе быў Лазар нябожчык, якога Ён уваскрасіў з мёртвых.
Dyk Jezus na šeść dzion pierad Paschaj pryjšoŭ u Betaniju, dzie byŭ pamioršy Łazar, katoraha ŭskrasiŭ Jezus.
Там прыгатавалі Яму вячэру, і Марта паслугавала, а Лазар быў адным з тых, што ўзьлягалі з Ім.
I tam nahatowili jamu wiačeru i Marta pasłuhawała, a Łazar byŭ adnym z siadziačych z im za stałom.
Марыя ж, узяўшы фунт міра нардовага, чыстага і каштоўнага, памазала ногі Ісуса і выцерла валасамі сваімі ногі Ягоныя, а дом напоўніўся водарам ад міра.
Maryja-ž uziała funt darahoha špikanardowaha alejku i namaściła nohi Jezusa, i wycierła nohi jaho swaimi wałasami; i napoŭnŭsia dom pacham alejku.
Кажа тады адзін з вучняў Ягоных, Юда Сымонаў Іскарыёт, які меўся выдаць Яго:
Dyk skazaŭ adzin z wučniaŭ jahonych, Judaš Iskaryjot, katory mieŭ jaho wydać:
«Чаму не прадалі гэтае міра за трыста дынараў і не раздалі ўбогім?»
čamu hetaha alejku nie pradali za trysta dynaraŭ i nie dali ŭbohim?
Казаў жа ён гэта не таму, што клапаціўся пра ўбогіх, але таму, што быў злодзей і меў каліту, і браў тое, што [туды] кідалі.
Jon-ža skazaŭ heta nie zatym, što jamu rupiła ab ubohich, ale što byŭ złodziej i, majučy skarbonku, nasiŭ toje, što kidali.
Ісус тады сказаў: «Пакіньце яе. Яна захавала яго на дзень пахаваньня Майго,
Jezus-ža skazaŭ: Astaŭ jaje, kab jana zachawała hetaje na dzień maich pachowin.
бо ўбогіх заўсёды маеце з сабою, а Мяне не заўсёды».
Bo ŭbohich wy zaŭsiody majecie z saboju, a mianie nie zaŭsiody majecie.
Тады вялікі натоўп з Юдэяў даведаўся, што Ён там, і прыйшлі ня толькі дзеля Ісуса, але і каб Лазара пабачыць, якога Ён уваскрасіў з мёртвых.
Dyk dawiedałasia wialikaja hramada z žydoŭ, što jon tam jość, i pryjšli, nia tolki dziela Jezusa, ale kab pabačyć Łazara, katoraha jon uskrasiŭ z umierłych.
А першасьвятары пастанавілі забіць і Лазара,
I nadumalisia staršyja duchoŭnyja, kab i Łazara zabić,
бо дзеля яго шмат Юдэяў прыходзіла і паверыла ў Ісуса.
bo mnohija z žydoŭ dziela jaho adychodzili i wieryli ŭ Jezusa.
На заўтра вялікі натоўп, які прыйшоў на сьвята, пачуў, што Ісус прыходзіць у Ерусалім,
Na zaŭtry-ž wialikaja hramada, jakaja była pryjšoŭšy na światočny dzień, pačuŭšy, što Jezus pryjšoŭ u Jeruzalim,
і ўзялі пальмовыя галінкі, і выйшлі на спатканьне Яму, і крычалі: «Гасанна! Дабраслаўлёны Той, Які прыходзіць у імя Госпада, Валадар Ізраіля!»
nabrali palmowych halinak i wyjšli nasustrač jamu i kryčali: Hosanna, bahasłaŭleny, katory idzie ŭ imia Pana, karol Izraila!
Ісус жа, знайшоўшы маладога асла, сеў на яго, як напісана:
I znajšoŭ Jezus oślika, i sieŭ na jaho, jak jość napisana:
«Ня бойся, дачка Сыёну! Вось, Валадар твой прыходзіць, седзячы на асьляняці».
"Nia bojsia, dačka Syjonskaja! Woś karol twoj jedzie, siedziačy na žerabiaci aślicy".
Вучні Ягоныя перш не разумелі гэтага, але калі Ісус быў праслаўлены, тады яны ўзгадалі, што гэтак было напісана пра Яго і гэтак зрабілі Яму.
Wučni jahony śpiarša nie razumieli hetaha, ale kali Jezus byŭ prasłaŭleny, tady uspomnili jany, što heta było napisana ab im i što jany heta zrabili jamu.
Натоўп жа, які быў з Ім, сьведчыў тады, што Ён выклікаў з магілы Лазара і ўваскрасіў яго з мёртвых.
A hramada, jakaja była z im, kali jon wyklikaŭ Łazara z hrobu i ŭskrasiŭ jaho z umierłych, dawała paświedčańnie;
Таму і пераняў Яго натоўп, бо чуў, што Ён зрабіў гэты знак.
zatym i wyjšła jamu nasustreč hramada, što jon učyniŭ hety znak.
Фарысэі ж гаварылі між сабою: «Глядзіце, нічога не атрымліваецца! Вось, сьвет пайшоў за Ім».
Dyk faryzei hawaryli pamiž saboju: Bačycie, što my ničoha nie paradzim. Woś uwieś świet pajšoŭ za im.
Былі ж некаторыя Грэкі сярод тых, якія прыйшлі пакланіцца на сьвята.
Byli-ž niekatoryja pahanie z tych, što byli pryjšoŭšy, kab addać pakłon u dzień światočny.
Яны падыйшлі да Філіпа, які быў з Бэтсаіды Галілейскае, і прасілі яго, кажучы: «Пане, мы хочам бачыць Ісуса».
Dyk jany padyjšli da Filipa, katory byŭ z Betsajdy Halilejskaj, i prasili jaho, kažučy: Pryjšła časina, kab prasłaŭleny Syn čaławiečy.
Філіп ідзе і кажа Андрэю; і пасьля Андрэй і Філіп кажуць Ісусу.
—
А Ісус адказаў ім, кажучы: «Прыйшла гадзіна, каб быў праслаўлены Сын Чалавечы.
—
Сапраўды, сапраўды кажу вам: калі пшанічнае зерне, упаўшы ў зямлю, не памрэ, то застанецца адно, а калі памрэ, то прыносіць шмат плоду.
Sapraŭdy, sapraŭdy kažu wam, kali pšaničnaje ziernie, upaŭšy ŭ ziamlu, nie zamre, jano samo astaniecca; a kali zamre, prynosić wialiki płod.
Хто любіць душу сваю, загубіць яе; а той, хто ненавідзіць душу сваю ў гэтым сьвеце, захавае яе ў жыцьцё вечнае.
Chto lubić swajo žyćcio, zahubić jaho, a chto nienawidzić žyćcio sywio na hetym świecie, toj bieraže jaho na žyćcio wiečnaje.
Хто Мне служыць, няхай ідзе за Мною; і дзе Я, там і служыцель Мой будзе; і хто Мне служыць, таго ўшануе Айцец.
Kali chto mnie słužyć, niachaj idzie za mnoju i dzie ja jość, tam i słuha moj budzie; kali chto mnie budzie słužyć, taho ŭšanuje Ajciec moj.
Цяпер душа Мая ўстрывожана; і што Я скажу? Ойча, збаў Мяне ад гэтае гадзіны; але ж дзеля гэтае гадзіны Я і прыйшоў.
Ciapier duša maja ŭstrywožana, i što mnie skazać? Ojčy, zbaŭ mianie ad hetaj časiny! Ale dziela hetaha ja pryjšoŭ na hetuju časinu.
Ойча, праслаў імя Тваё!» Тады прыйшоў голас з неба: «І праславіў, і яшчэ праслаўлю».
Ojča, prasłaŭ imia twajo! I pryjšoŭ z nieba hołas: I prasławiŭ, i jašče prasławiŭ.
Натоўп, які стаяў і чуў, казаў: «Былі грымоты». Іншыя казалі: «Анёл прамовіў да Яго».
Dyk hramada, jakaja stajała i čuła, kazała, što zahrymieła; druhija kazali: Anieł hawaryŭ da jaho.
Адказаў Ісус і сказаў: «Ня дзеля Мяне быў гэты голас, але дзеля вас.
Adkazaŭ Jezus i skazaŭ: Nia dziela mianie pryjšoŭ hety hołas, ale dziela was.
Цяпер суд сьвету гэтаму; цяпер князь гэтага сьвету выгнаны будзе прэч.
Ciapier jość sud świetu; ciapier kniaź hetaha świetu budzie wykinuty proč.
І Я, калі буду падняты з зямлі, усіх прыцягну да Сябе».
A ja, kali budu padniaty ad ziamli, usio paciahnu da siabie.
Сказаў жа Ён гэтае, даючы знак, якою сьмерцю мае памерці.
Hetaje-ž jon kazaŭ, pakazwajučy, jakoju śmierciaj mieŭ pamierci.
Натоўп адказваў Яму: «Мы чулі з Закону, што Хрыстос застаецца вечна. Дык як жа Ты кажаш, што мусіць быць падняты Сын Чалавечы? Хто гэты Сын Чалавечы?»
Adkazała jamu hramada: My čuli z zakonu, što Chrystus trywaje nawieki, jakža-ž ty kažaš: "Treba, kab byŭ padniaty Syn čaławiečy?" Chto hety Syn čaławiečy?
Тады сказаў ім Ісус: «Яшчэ на кароткі час сьвятло з вамі. Хадзіце, пакуль маеце сьвятло, каб цемра вас не агарнула; а хто ходзіць у цемры, той ня ведае, куды ідзе.
I skazaŭ jezus: jašče na karotki čas jość światło pamiž wami. Chadziecie, pakul majecie światło, kab was ciemra nie aharnuła; a chto chodzić u ciemry, nia wiedaje, kudy idzie.
Пакуль маеце сьвятло, верце ў сьвятло, каб сталіся вы сынамі сьвятла». Гэта сказаў Ісус і, адыйшоўшы, схаваўся ад іх.
Pakul majecie światło, wiercie ŭ światło, kab wy byli synami światła.Hetaje skazaŭ Jezus i adyjšoŭ i skryŭsia ad ich.
Хоць гэтулькі знакаў учыніў Ён перад імі, яны не паверылі ў Яго,
Choć-ža hetulki ŭčyniŭ pierad imi znakaŭ, jany nia wieryli ŭ jaho;
каб споўнілася слова Ісаі прарока, якое той сказаў: «Госпадзе! Хто паверыў пачутаму ад нас, і каму было адкрытае рамяно Госпада?»
kab spoŭniłasia wola Izaija, praroka (53, 1), jakuju jon skazaŭ: "Panie, chto pawieryŭ čutamu ad nas i ruka Pana, kamu jana abjaŭlena?
Дзеля гэтага не маглі яны верыць, бо ізноў сказаў Ісая:
Dziela taho nie mahli wieryć, što jašče skazaŭ Izaij (6, 9−10):
«Ён засьляпіў вочы іхнія і сэрца іхняе скамяніў, каб ня ўбачылі вачыма і не зразумелі сэрцам, і не навярнуліся, каб Я аздаравіў іх».
"Aślapiŭ wočy ich i zrabiŭ ćwiordym serca ich, kab nia widzieli wačyma i nie razumieli sercam, i nawiarnulisia, i ja azdarawiŭ-by ich".
Гэта сказаў Ісая, калі бачыў славу Ягоную і гаварыў пра Яго.
Hetaje skazaŭ Izaij, kali widzieŭ sławu jaho i hawaryŭ ab im.
Аднак і з начальнікаў шмат хто паверыў у Яго, але дзеля фарысэяў не прызнаваліся, каб іх не адлучылі,
Adnak-ža i z staršych mnohija ŭwieryli ŭ jaho, ale dziela faryzejaŭ nie pryznawalisia, kab nia być wykinutymi z bažnicy.
бо яны палюбілі больш славу чалавечую, чым славу Божую.
Bo ŭźlubili sławu ludzkuju bolej, čym sławu Božuju.
А Ісус закрычаў і сказаў: «Хто верыць у Мяне, не ў Мяне верыць, але ў Таго, Хто паслаў Мяне.
Jezus-ža zaklikaŭ i kazaŭ: Chto wieryć u mianie, jon nia ŭ mianie wieryć, ale ŭ taho, katory pasłaŭ mianie,
І хто бачыць Мяне, бачыць Таго, Хто паслаў Мяне.
i chto mianie bačyć, bačyć taho, katory pasłaŭ mianie.
Я, Сьвятло, прыйшоў у сьвет, каб кожны, хто верыць у Мяне, не застаўся ў цемры.
Ja, światło, pryjšoŭ na świet, kab kožny, chto wieryć u mianie, nie prabywaŭ u ciemry.
І калі хто пачуе гэтыя словы і не паверыць, Я ня буду судзіць яго, бо Я прыйшоў не каб судзіць сьвет, але каб збавіць сьвет.
I kali-b chto prabywaŭ u ciemry. I kali-b chto pačuŭ słowy maje i nie biaroh, ja nia sudžu jaho; bo ja nia pryjšoŭ, kab sudzić świet, ale kab zbawić świet.
Хто адкідае Мяне і не прыймае словаў Маіх, мае судзьдзю для сябе — слова, якое Я сказаў, яно будзе судзіць яго ў апошні дзень;
Chto pahardžaje mnoju i nia pryjmaje słoŭ maich, chto-b jaho sudziŭ: mowa, jakuju ja hawaryŭ, jana budzie sudzić jaho ŭ apošni dzień.
бо Я казаў не ад Сябе, але Айцец, Які паслаў Мяне, даў Мне прыказаньне, што казаць і што гаварыць.
Bo ja nie z samoha siabie hawaryŭ, ale Ajciec, katory pasłaŭ mianie, jon mnie daŭ zahad, što ja maju kazać i što hawaryć.
І Я ведаю, што прыказаньне Ягонае ёсьць жыцьцё вечнае. Дык тое, што Я гавару, гавару, як сказаў Мне Айцец».
I ja wiedaju, što zahad jahony jość žyćcio wiečnaje. Dyk toje, što ja hawaru, hawaru tak, jak skazaŭ mnie Ajciec.
