Яна 12 разьдзел
Паводле Яна Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Чарняўскага 2017 → Рeraklad V. Hadleuski
А за шэсць дзён перад Пасхай прыйшоў Ісус у Бэтанію, дзе быў Лазар памерлы, якога Ісус падняў з мёртвых.
Dyk Jezus na šeść dzion pierad Paschaj pryjšoŭ u Betaniju, dzie byŭ pamioršy Łazar, katoraha ŭskrasiŭ Jezus.
Дык прыгатавалі Яму там вячэру, і Марта паслугавала, а Лазар быў адным з тых, якія ўзлягалі з Ім пры стале.
I tam nahatowili jamu wiačeru i Marta pasłuhawała, a Łazar byŭ adnym z siadziačych z im za stałom.
Марыя ж узяла фунт каштоўнага алейку нардавага і намасціла ногі Ісусу, і абцёрла сваімі валасамі Яго ногі, а пах алейку напоўніў увесь дом.
Maryja-ž uziała funt darahoha špikanardowaha alejku i namaściła nohi Jezusa, i wycierła nohi jaho swaimi wałasami; i napoŭnŭsia dom pacham alejku.
Кажа тады адзін з вучняў Яго, Юда Сімонаў Іскарыёт, які меўся Яго выдаць:
Dyk skazaŭ adzin z wučniaŭ jahonych, Judaš Iskaryjot, katory mieŭ jaho wydać:
«Чаму не прадалі гэтага алейку за трыста дынараў і не раздалі ўбогім?»
čamu hetaha alejku nie pradali za trysta dynaraŭ i nie dali ŭbohim?
А сказаў гэта не таму, што ён дбаў пра ўбогіх, але таму, што быў злодзей ды, маючы грашовы капшук, насіў тое, што туды кідалі.
Jon-ža skazaŭ heta nie zatym, što jamu rupiła ab ubohich, ale što byŭ złodziej i, majučy skarbonku, nasiŭ toje, što kidali.
Сказаў тады Ісус: «Не дакучайце ёй, бо яна захавала гэта на дзень Майго пахавання.
Jezus-ža skazaŭ: Astaŭ jaje, kab jana zachawała hetaje na dzień maich pachowin.
Убогіх пры сабе заўсёды маеце, а Мяне — не заўсёды».
Bo ŭbohich wy zaŭsiody majecie z saboju, a mianie nie zaŭsiody majecie.
І шмат хто з юдэяў даведаўся, што Ён там, і прыйшлі не толькі дзеля Ісуса, але і каб убачыць Лазара, якога Ён падняў з мёртвых.
Dyk dawiedałasia wialikaja hramada z žydoŭ, što jon tam jość, i pryjšli, nia tolki dziela Jezusa, ale kab pabačyć Łazara, katoraha jon uskrasiŭ z umierłych.
Дык першасвятары пастанавілі забіць таксама Лазара,
I nadumalisia staršyja duchoŭnyja, kab i Łazara zabić,
бо многа юдэяў дзеля яго прыходзілі і верылі ў Ісуса.
bo mnohija z žydoŭ dziela jaho adychodzili i wieryli ŭ Jezusa.
А назаўтра многія людзі, што прыйшлі на свята, калі пачулі, што Ісус ідзе ў Ерузалім,
Na zaŭtry-ž wialikaja hramada, jakaja była pryjšoŭšy na światočny dzień, pačuŭšy, što Jezus pryjšoŭ u Jeruzalim,
назбіралі пальмавых галінак і выйшлі Яму насустрач, усклікаючы: «Гасана! Дабраславёны, Хто прыходзіць у імя Госпада, Цар Ізраэля».
nabrali palmowych halinak i wyjšli nasustrač jamu i kryčali: Hosanna, bahasłaŭleny, katory idzie ŭ imia Pana, karol Izraila!
Ісус жа знайшоў асляня і сеў на яго, як напісана:
I znajšoŭ Jezus oślika, i sieŭ na jaho, jak jość napisana:
«Не бойся, дачка Сіёна! Вось жа, Валадар твой прыходзіць, седзячы на асляняці».
"Nia bojsia, dačka Syjonskaja! Woś karol twoj jedzie, siedziačy na žerabiaci aślicy".
Спачатку вучні Яго не зразумелі гэтага, але, калі Ісус ужо быў праслаўлены, тады яны прыпомнілі, што так было пра Яго напісана і так і здзейснілася з Ім.
Wučni jahony śpiarša nie razumieli hetaha, ale kali Jezus byŭ prasłaŭleny, tady uspomnili jany, što heta było napisana ab im i što jany heta zrabili jamu.
Таксама сведчылі і людзі, што былі з Ім, калі выклікаў з магілы Лазара і падняў яго з мёртвых.
A hramada, jakaja była z im, kali jon wyklikaŭ Łazara z hrobu i ŭskrasiŭ jaho z umierłych, dawała paświedčańnie;
З гэтай прычыны выйшаў натоўп людзей Яму на спатканне, бо чулі, што Ён гэткі знак учыніў.
zatym i wyjšła jamu nasustreč hramada, što jon učyniŭ hety znak.
Фарысеі ж казалі між сабою: «Бачыце, што ад вас нічога не залежыць? Вось, увесь свет пайшоў за Ім».
Dyk faryzei hawaryli pamiž saboju: Bačycie, što my ničoha nie paradzim. Woś uwieś świet pajšoŭ za im.
Між тымі, што прыбылі на дзень святочны, каб пакланіцца Богу, было таксама некалькі грэкаў;
Byli-ž niekatoryja pahanie z tych, što byli pryjšoŭšy, kab addać pakłon u dzień światočny.
яны, вось, звярнуліся да Піліпа, што быў з Бэтсайды Галілейскай, і прасілі яго, кажучы: «Гаспадару, хочам пабачыць Ісуса».
Dyk jany padyjšli da Filipa, katory byŭ z Betsajdy Halilejskaj, i prasili jaho, kažučy: Pryjšła časina, kab prasłaŭleny Syn čaławiečy.
Дык Піліп ідзе і кажа Андрэю, а Андрэй і Піліп ідуць і кажуць Ісусу.
—
А Ісус адказвае ім, кажучы: «Прыйшла гадзіна, каб праслаўлены быў Сын Чалавечы.
—
Сапраўды, сапраўды кажу вам: калі пшанічнае зерне, укінутае ў зямлю, не памрэ, дык застаецца адно; а калі памрэ, то прыносіць шмат пладоў.
Sapraŭdy, sapraŭdy kažu wam, kali pšaničnaje ziernie, upaŭšy ŭ ziamlu, nie zamre, jano samo astaniecca; a kali zamre, prynosić wialiki płod.
Хто любіць сваю душу, загубіць яе, а хто мае ў нянавісці сваю душу на гэтым свеце, зберажэ яе на жыццё вечнае.
Chto lubić swajo žyćcio, zahubić jaho, a chto nienawidzić žyćcio sywio na hetym świecie, toj bieraže jaho na žyćcio wiečnaje.
Хто б хацеў Мне служыць, хай ідзе за Мною, і дзе Я, там будзе і паслугач Мой; калі хто Мне служыць, шануе яго Айцец.
Kali chto mnie słužyć, niachaj idzie za mnoju i dzie ja jość, tam i słuha moj budzie; kali chto mnie budzie słužyć, taho ŭšanuje Ajciec moj.
Цяпер моцна ўсхвалявана душа Мая. Што Мне сказаць: Ойча, захавай Мяне ад гэтай гадзіны? Але ж дзеля гэтага Я прыйшоў на гэтую гадзіну.
Ciapier duša maja ŭstrywožana, i što mnie skazać? Ojčy, zbaŭ mianie ad hetaj časiny! Ale dziela hetaha ja pryjšoŭ na hetuju časinu.
Ойча, праслаў імя Тваё!» І азваўся голас з неба: «І праславіў, і яшчэ праслаўлю!»
Ojča, prasłaŭ imia twajo! I pryjšoŭ z nieba hołas: I prasławiŭ, i jašče prasławiŭ.
А людзі, што стаялі і чулі, казалі, што загрымела; а іншыя казалі: «Анёл прамовіў да Яго».
Dyk hramada, jakaja stajała i čuła, kazała, što zahrymieła; druhija kazali: Anieł hawaryŭ da jaho.
Адказаў Ісус і сказаў: «Не дзеля Мяне азваўся голас гэты, але дзеля вас.
Adkazaŭ Jezus i skazaŭ: Nia dziela mianie pryjšoŭ hety hołas, ale dziela was.
Цяпер суд гэтаму свету, цяпер князя гэтага свету выганяць вон;
Ciapier jość sud świetu; ciapier kniaź hetaha świetu budzie wykinuty proč.
а Я, калі буду падняты над зямлёй, усіх прыцягну да Сябе».
A ja, kali budu padniaty ad ziamli, usio paciahnu da siabie.
А казаў гэта, вызначаючы, якою смерцю мае памерці.
Hetaje-ž jon kazaŭ, pakazwajučy, jakoju śmierciaj mieŭ pamierci.
Адказаў Яму натоўп: «Мы чулі з закону, што Хрыстос трывае вечна; а як жа Ты кажаш: “Трэба, каб быў падняты Сын Чалавечы”? Хто гэты Сын Чалавечы?»
Adkazała jamu hramada: My čuli z zakonu, što Chrystus trywaje nawieki, jakža-ž ty kažaš: "Treba, kab byŭ padniaty Syn čaławiečy?" Chto hety Syn čaławiečy?
Сказаў ім тады Ісус: «Яшчэ толькі кароткі час будзе святло сярод вас; хадзіце, пакуль маеце святло, каб вас цемра не агарнула; бо, хто ў цемры ходзіць, не ведае, куды ідзе.
I skazaŭ jezus: jašče na karotki čas jość światło pamiž wami. Chadziecie, pakul majecie światło, kab was ciemra nie aharnuła; a chto chodzić u ciemry, nia wiedaje, kudy idzie.
Пакуль маеце святло, верце ў святло, каб былі вы сынамі святла». Гэта сказаў Ісус і адышоў, ды схаваўся ад іх.
Pakul majecie światło, wiercie ŭ światło, kab wy byli synami światła.Hetaje skazaŭ Jezus i adyjšoŭ i skryŭsia ad ich.
Ды хоць так многа знакаў учыніў Ён перад імі, не верылі ў Яго,
Choć-ža hetulki ŭčyniŭ pierad imi znakaŭ, jany nia wieryli ŭ jaho;
каб споўніліся словы Ісаі прарока, які сказаў: «Госпадзе, хто ўверыў пачутаму ад нас, ды рука Госпада каму была аб’яўлена?»
kab spoŭniłasia wola Izaija, praroka (53, 1), jakuju jon skazaŭ: "Panie, chto pawieryŭ čutamu ad nas i ruka Pana, kamu jana abjaŭlena?
Дзеля таго не змаглі ўверыць, што, як далей сказаў Ісая:
Dziela taho nie mahli wieryć, što jašče skazaŭ Izaij (6, 9−10):
«Засляпіў вочы іх і закамяніў сэрца іх, каб часам вачамі не ўбачылі ды сэрцам не зразумелі, і не навярнуліся, і Я не аздаравіў іх».
"Aślapiŭ wočy ich i zrabiŭ ćwiordym serca ich, kab nia widzieli wačyma i nie razumieli sercam, i nawiarnulisia, i ja azdarawiŭ-by ich".
Гэта сказаў Ісая, калі ўбачыў хвалу Яго і гаварыў пра Яго.
Hetaje skazaŭ Izaij, kali widzieŭ sławu jaho i hawaryŭ ab im.
Усё ж такі многа з кіраўнікоў уверыла ў Яго, але са страху перад фарысеямі не прызнаваліся, каб іх не вылучылі з сінагогі;
Adnak-ža i z staršych mnohija ŭwieryli ŭ jaho, ale dziela faryzejaŭ nie pryznawalisia, kab nia być wykinutymi z bažnicy.
бо славу людзей больш узлюбілі, чым славу Божую.
Bo ŭźlubili sławu ludzkuju bolej, čym sławu Božuju.
А Ісус усклікнуў і сказаў: «Хто верыць у Мяне, не ў Мяне верыць, але ў Таго, Хто паслаў Мяне;
Jezus-ža zaklikaŭ i kazaŭ: Chto wieryć u mianie, jon nia ŭ mianie wieryć, ale ŭ taho, katory pasłaŭ mianie,
і хто Мяне бачыць, бачыць Таго, Хто паслаў Мяне.
i chto mianie bačyć, bačyć taho, katory pasłaŭ mianie.
Я святлом прыйшоў у свет, каб кожны, хто верыць у Мяне, не заставаўся ў цемры.
Ja, światło, pryjšoŭ na świet, kab kožny, chto wieryć u mianie, nie prabywaŭ u ciemry.
І хто пачуе словы Мае і не ўверуе, Я яго не суджу, бо Я не прыйшоў, каб судзіць свет, але каб збавіць свет.
I kali-b chto prabywaŭ u ciemry. I kali-b chto pačuŭ słowy maje i nie biaroh, ja nia sudžu jaho; bo ja nia pryjšoŭ, kab sudzić świet, ale kab zbawić świet.
Хто грэбуе Мною і не прымае слоў Маіх, той ужо мае суддзю сабе: слова, што Я сказаў, яно асудзіць яго ў апошні дзень;
Chto pahardžaje mnoju i nia pryjmaje słoŭ maich, chto-b jaho sudziŭ: mowa, jakuju ja hawaryŭ, jana budzie sudzić jaho ŭ apošni dzień.
бо Я не ад Самога Сябе гаварыў, але Айцец, Які Мяне паслаў, Ён Мне даў загад, што маю гаварыць і вясціць.
Bo ja nie z samoha siabie hawaryŭ, ale Ajciec, katory pasłaŭ mianie, jon mnie daŭ zahad, što ja maju kazać i što hawaryć.
І Я ведаю, што загад Яго ёсць жыццё вечнае. І тое, што Я гавару, Я гавару так, як Мне сказаў Айцец».
I ja wiedaju, što zahad jahony jość žyćcio wiečnaje. Dyk toje, što ja hawaru, hawaru tak, jak skazaŭ mnie Ajciec.
