Яна 5 разьдзел

 

 

Пасля гэтага быў дзень святочны ў юдэяў, і Ісус прыйшоў у Ерузалім.

 

Paśla hetaha byŭ światočny dzień žydoŭski i Jezus pajšoŭ u Jeruzalim.

А ў Ерузаліме ёсць ля Авечай брамы купальня, якая па-гебрайску завецца Бэтсата, якая мае пяць прысенкаў.

 

Jość-ža ŭ Jeruzalimie awiečaja sadžałka, jakaja zawiecca pa-hebrajsku Betesda, majučaja piać prysienkaŭ.

У іх ляжала шмат хворых, сляпых, кульгавых, ссохлых, чакаючых руху вады.

 

U usich lažała wialikaje mnostwa chworych, ślapych, kulhawych, zsochłych, jakija wyhladali parušeńnia wady.

Бо Анёл Госпадаў час ад часу сыходзіў у купальню і ўзрушваў ваду, і той, хто першы ўваходзіў па ўзрушэнні вады, аздараўляўся, якой бы ні быў апанаваны немаччу.

 

Bo anieł Panski zychodziŭ čas ad času ŭ sadžałku i warušyłasia wada; i chto pieršy ŭchodziŭ u sadžałku paśla parušeńnia wady, byŭ zdarowy, na jakuju-b chwarobu jon nie chwareŭ.

І быў там адзін чалавек, што хварэў трыццаць восем гадоў.

 

Byŭ-ža tam čaławiek, jaki tryccać wosiem hadoŭ byŭ u swajej chwarobie.

Калі Ісус убачыў, што той ляжаў, ды даведаўся, што ён ужо доўгі час хварэе, спытаўся ў яго: «Ці хочаш быць здаровы?»

 

Kali Jezus ubačyŭ jaho lažačaha i paznaŭ, što jon užo mnoha času chwareje, skazaŭ jamu: Chočaš być zdarowym?

Хворы адказаў Яму: «Госпадзе, не маю чалавека, каб мяне ўкінуў у купальню, калі ўзварухнецца вада; бо калі я сам прыходжу, хто іншы перада мной уваходзіць».

 

Adkazaŭ jamu chwory: Panie, ja nia maju čaławieka, kab jon, kali ŭzwaruchniecca wada, apuściŭ mianie ŭ sadžałku; bo pakul ja dajdu, inšy ŭwojdzie pierada mnoju.

Кажа яму Ісус: «Падыміся, вазьмі ложак свой і хадзі».

 

Skazaŭ jamu Jezus: Ustań, waźmi łoža twajo i chadzi.

І адразу стаў здаровым чалавек той, і ўзяў ложак свой, і хадзіў. А была субота ў гэты дзень.

 

I zaraz-ža staŭ zdarowym toj čaławiek, i ŭziaŭ łoža swajo, i chadziŭ.A ŭ toj dzień była subota.

Дык казалі юдэі таму, хто аздаравіўся: «Сёння субота, нельга табе насіць ложак твой».

 

Dyk žydy kazali tamu, što byŭ azdaroŭleny: Heta-ž subota, nia možna tabie nasić twajho łoža.

А ён адказаў ім: «Той, Хто аздаравіў мяне, сказаў мне: “Вазьмі ложак свой ды хадзі”».

 

Adkazaŭ im: Chto mianie zdarowym zrabiŭ, toj mnie skazaŭ: "Waźmi łoža twajo i chadzi".

Дык пыталі ў яго: “Што гэта за Чалавек, Які табе сказаў: “Вазьмі ложак і хадзі”»?

 

Dyk spytalisia ŭ jaho: Chto heta toj čaławiek, katory tabie skazaŭ: "Waźmi łoža twajo i chadzi"?

А той, хто быў аздароўлены, не ведаў, Хто гэта быў; бо Ісус адышоўся ад людзей, што сабраліся ў тым месцы.

 

Toj-ža, što staŭ zdarowym, nia wiedaŭ, chto hety byŭ, bo Jezus adchiliŭsia ad hramady, jakaja była na miescy.

Потым знайшоў яго Ісус у святыні і сказаў яму: «Вось, ты паздаравеў; ужо болей не грашы, каб не здарылася табе што горшае».

 

Potym znajšoŭ jaho Jezus u światyni i skazaŭ jamu: Woś ty staŭ zdarowym; užo nie hrašy, kab nia zdaryłasia z taboju što horšaje.

Пайшоў той чалавек і паведаміў юдэям, што Ісус — Той, Хто зрабіў яго здаровым.

 

Pajšoŭ toj čaławiek i abwieściŭ žydom, što heta byŭ Jezus, katory zrabiŭ jaho zdarowym.

Таму пераследавалі юдэі Ісуса, каб забіць Яго, бо Ён рабіў такое ў суботу.

 

Dziela hetaha žydy praśledawali Jezusa, što hetaje rabiŭ u subotu.

Але Ісус адказаў ім: «Айцец Мой дагэтуль робіць так, і Я раблю».

 

Jezus-ža adkazaŭ im: Ajciec moj až dahetul dzieić i ja dzieju.

Дзеля таго тым больш шукалі юдэі, як забіць Яго, бо Ён не толькі парушаў суботу, але і Бога называў Айцом Сваім, раўняючы сябе з Богам.

 

Dyk dziela hetaha žydy jašče bolej šukali zabić jaho, što nia tolki łamaŭ subotu, ale i Boha nazywaŭ swaim Ajcom, čyniačy siabie roŭnym Bohu. Jezus wykazwaje swajo bostwa Dyk adkazaŭ Jezus i skazaŭ im:

І вось, адказаў ім Ісус і сказаў: «Сапраўды, сапраўды кажу вам: Сын не можа нічога зрабіць Сам ад Сябе, але толькі тое, што бачыць, як Айцец робіць; бо што Ён робіць, тое таксама Сын робіць.

 

Sapraŭdy, sapraŭdy kažu wam, nia moža Syn ad siabie ničoha čynić, akramia taho, što ŭbačyć Ajca čyniačaha; bo što-kolečy jon čynić, toje i Syn taksama čynić.

Бо Айцец любіць Сына і паказвае Яму ўсё, што Сам робіць, і яшчэ большыя за гэтыя пакажа Яму справы, каб вы дзівіліся.

 

Bo Ajciec lubić Syna i pakazwaje jamu ŭsio, što sam čynić; i bolšyja za hetyja pakaža jamu čyny, kab wy dziwilisia.

Бо як Айцец уваскрашае памерлых і ажыўляе, так і Сын, каго хоча, ажыўляе.

 

Bo jak Ajciec uskrašaje ŭmierłych i ažyŭlaje, tak i Syn, kaho choča, ažyŭlaje.

Бо Айцец нікога не судзіць, але ўвесь суд перадаў Сыну,

 

Bo Ajciec nia sudzić nikoha, ale ŭwieś sud addaŭ Synu,

каб усе шанавалі Сына, як шануюць Айца. Хто не шануе Сына, не шануе таксама Айца, Які паслаў Яго.

 

kab usie pawažali Syna, jak pawažajuć Ajca. Chto nie pawažaje Syna, toj nie pawažaje Ajca, katory pasłaŭ jaho.

Сапраўды, сапраўды кажу вам: хто слухае Маё слова ды верыць Таму, Хто Мяне паслаў, мае жыццё вечнае, ды не ідзе на суд, але ад смерці перайшоў да жыцця.

 

Sapraŭdy, sapraŭdy kažu wam, što chto słuchaje słowa majho i wieryć tamu, katory pasłaŭ mianie, toj maje žyćcio wiečnaje i nia pryjdzie na sud, ale pierajšoŭ ad śmierci da žyćcia.

Сапраўды, сапраўды кажу вам: надыходзіць час, ды нават ужо надышоў, калі мёртвыя пачуюць голас Сына Божага, і тыя, што пачуюць, ажывуць.

 

Sapraŭdy, sapraŭdy kažu wam, što prychodzić časina, dyj ciapier jość, kali ŭmierłyja pačujuć hołas Syna Božaha, i katoryja pačujuć, buduć žyć.

Бо як Айцец мае жыццё Сам у Сабе, так і Сыну даў мець жыццё ў Сабе Самім;

 

Bo jak Ajciec maje žyćcio ŭ sabie samym, tak daŭ i Synu mieć žyćcio ŭ sabie samym;

ды даў Яму ўладу судзіць, бо Ён — Сын Чалавечы.

 

i daŭ jamu ŭładu čynić sud, bo jon jość Syn čaławiečy.

Не дзівіцеся таму, бо надыходзіць гадзіна, у якую ўсе, што ў магілах, пачуюць голас Яго,

 

Nia dziwieciesia z hetaha, bo prychodzić časina, u katoraj usie, što jość u mahiłach, pačujuć hołas Syna Božaha,

і тыя, што добра рабілі, пойдуць да ўваскрашэння жыцця, а тыя, што блага рабілі, — да ўваскрашэння суда.

 

i wyjduć tyja, što dobra čynili, na ŭskrašeńnie žyćcia, a tyja, što drenna pastupali, na ŭskrašeńnie sudu.

Сам ад Сябе Я нічога не магу рабіць; суджу так, як чую, ды суд Мой справядлівы, бо не шукаю Маёй волі, але волі паслаўшага Мяне Айца.

 

Nie mahu ja sam ad siabie ničoha čynić. Jak čuju, tak sudžu, i sud moj jość sprawiadliwy, bo nia šukaju majej woli, ale woli taho, chto pasłaŭ mianie.

Калі Я Сам сведчу аб Сабе, сведчанне Маё ня ёсць праўдзівае;

 

Kali ja paświedčańnie daju wam sam ad sabie, paświedčańnie majo nia jość praŭdziwaje.

бо ёсць Іншы, Хто сведчыць пра Мяне, і ведаю, што сведчанне пра Мяне, якое Ён прадстаўляе, праўдзівае.

 

Inšy jość, chto daje paświedčańnie aba mnie, i ja wiedaju, što praŭdziwaje jość paświedčańnie, jakoje jon daje aba mnie.

Вы пасылалі да Яна, і ён сведчыў праўду;

 

Wy pasyłali da Jana, i jon daŭ paświedčańnie praŭdzie.

але Я не ад чалавека прымаю сведчанне, а кажу гэта, каб вы былі збаўлены.

 

Ja-ž nie ad čaławieka biaru paświedčańnie, ale kažu hetaje, kab wy byli zbaŭleny.

Ён быў свяцільняй, якая гарыць і свеціць, але вы толькі хвілінку захацелі пацешыцца святлом яго.

 

Jon byŭ świetačam, što hareŭ i świaciŭ, a wy chacieli da času paciešycca ŭ jahonym światle.

Але Я маю сведчанне большае за Яна; вось, справы, якія Мне Айцец даручыў, каб Я выканаў іх, і самі справы, якія Я раблю, сведчаць пра Мяне, што Айцец Мяне паслаў.

 

Ale ja maju paświedčańnie bolšaje za Janawa; bo čyny, jakija daŭ mnie Ajciec, kab dakanać ich, samyja čyny, jakija ja čyniu, jany dajuć paświedčańnie aba mnie, što Ajciec pasłaŭ mianie.

Ды і Айцец, Які Мяне паслаў, Сам засведчыў пра Мяне. Але вы голасу Яго ніколі не чулі і аблічча Яго не бачылі,

 

A Ajciec, katory pasłaŭ mianie, jon sam daŭ świedčańnie aba mnie. I wy ani hołasu jaho nikoli nia čuli, ani wobliku jaho nia bačyli;

і слова Яго не маеце ў сабе трывала, бо вы не верыце Таму, Каго Ён паслаў.

 

i nia majecie słowa jaho ŭ was prabywajučaha, bo tamu, katoraha jon pasłaŭ, wy nia wierycie.

Разгледзьце Пісанні, бо вы думаеце, што маеце ў іх жыццё вечнае; а яны — гэта тое, што сведчыць пра Мяне.

 

Wy daśledžwajecie Pisańni, bo dumajecie ŭ ich mieć žyćcio wiečnaje, a heta-ž jany dajuć paświedčańnie aba mnie,

Але да Мяне не хочаце ісці, каб мець жыццё.

 

a wy nia chočacie pryjści da mianie, kab mieć žyćcio.

Славы ад людзей не прымаю,

 

Sławy ad ludziej ja nie prymaju;

але вас Я спазнаў, што любові да Бога ў сабе не маеце.

 

ale ja paznaŭ was, što miłaści Božaj nia majecie ŭ sabie.

Я прыйшоў у імя Айца Майго, і вы не прымаеце Мяне; а, калі б хто іншы прыйшоў у сваё імя, таго прымеце.

 

Ja pryjšoŭ u imia Ajca majho, a wy nia prymajecie mianie; kali druhi pryjdzie ŭ imia swajo, wy taho prymiecie.

Як жа можаце верыць вы, што хвалу прымаеце адзін ад аднаго, а хвалы, што ад адзінага Бога, не шукаеце?

 

Jak-ža možacie wieryć wy, katoryja prymajecie sławu adzin ad druhoha, a sławy, katoraja jość ad adzinaha Boha, nia šukajecie?

Не думайце, што Я вас буду вінаваціць перад Айцом; ёсць той, хто будзе вінаваціць вас: Майсей, на якога вы спадзеяцеся.

 

Nia dumajcie, što ja was budu winawacić pierad Ajcom; jość chto was winawacić — Majsiej, na katoraha wy spadziejaciosia.

Бо каб вы верылі Майсею, дык паверылі б вы і Мне; бо ён пра Мяне пісаў.

 

Bo kali-b wy wieryli Majsieju, peŭnie-ž wieryli i mnie, bo aba mnie jon pisaŭ.

Але калі вы пісанням яго не верыце, дык як жа паверыце словам Маім?»

 

Kali-ž wy jahonym pisańniam nia wierycie, to jak-ža pawierycie maim sławam?