Яна 5 разьдзел

 

 

Пасьля гэтага было сьвята жыдоўскае, і ўзыйшоў Ісус у Ярузалім.

 

Paśla hetaha byŭ światočny dzień žydoŭski i Jezus pajšoŭ u Jeruzalim.

Ёсьць жа ў Ярузаліме ля авечай брамы купальня, што завецца па жыдоўску Бэтэзда, (што) мае пяць паветак (на стаўбах).

 

Jość-ža ŭ Jeruzalimie awiečaja sadžałka, jakaja zawiecca pa-hebrajsku Betesda, majučaja piać prysienkaŭ.

Пад імі ляжала вялікае мноства хворых, сьляпых, кульгавых, ссохлых, (якія) чакалі руху вады;

 

U usich lažała wialikaje mnostwa chworych, ślapych, kulhawych, zsochłych, jakija wyhladali parušeńnia wady.

бо Ангел (Госпадаў) час ад часу зыходзіў у купальню і каламуціў ваду; і вось, хто першы ўваходзіў (у яе) пасьля ўскаламучаньня вады, (той) здаравеў, (на) якую б хваробу (ён) ні хварэў.

 

Bo anieł Panski zychodziŭ čas ad času ŭ sadžałku i warušyłasia wada; i chto pieršy ŭchodziŭ u sadžałku paśla parušeńnia wady, byŭ zdarowy, na jakuju-b chwarobu jon nie chwareŭ.

Быў жа там нейкі чалавек, што быў у хваробе трыццаць восем гадоў.

 

Byŭ-ža tam čaławiek, jaki tryccać wosiem hadoŭ byŭ u swajej chwarobie.

Ісус, угледзіўшы яго, (што) ляжыць і даведаўшыся, што (ён) ужо даўгі час мае (хваробу), кажа яму: (ці) хочаш стацца здаровым?

 

Kali Jezus ubačyŭ jaho lažačaha i paznaŭ, što jon užo mnoha času chwareje, skazaŭ jamu: Chočaš być zdarowym?

Хворы адказаў Яму: Госпадзе, ня ма́ю чалавека, каб спусьціў мяне ў купальню, калі ўскаламуціцца вада; калі ж я прыходжу, другі (ўжо) зыходзіць прада мною.

 

Adkazaŭ jamu chwory: Panie, ja nia maju čaławieka, kab jon, kali ŭzwaruchniecca wada, apuściŭ mianie ŭ sadžałku; bo pakul ja dajdu, inšy ŭwojdzie pierada mnoju.

Кажа яму Ісус: устань, вазьмі пасьцелю тваю і хадзі.

 

Skazaŭ jamu Jezus: Ustań, waźmi łoža twajo i chadzi.

І (ў) тую ж часіну стаўся здаровым той чалавек, і ўзяў пасьцелю сваю і пайшоў. Была ж субота ў той дзень.

 

I zaraz-ža staŭ zdarowym toj čaławiek, i ŭziaŭ łoža swajo, i chadziŭ.A ŭ toj dzień była subota.

Казалі тады жыды аздароўленаму: (сёньня) — субота, ня дазво́лена табе браць пасьцелю.

 

Dyk žydy kazali tamu, što byŭ azdaroŭleny: Heta-ž subota, nia možna tabie nasić twajho łoža.

(Ён) адказаў ім: Той, Хто зрабіў мяне здаровым, Ён мне сказаў: вазьмі пасьцелю тваю і хадзі.

 

Adkazaŭ im: Chto mianie zdarowym zrabiŭ, toj mnie skazaŭ: "Waźmi łoža twajo i chadzi".

Тады (яны) спыталіся ў яго: Хто ёсьць Гэны Чалавек, што сказаў табе: вазьмі пасьцелю тваю і хадзі?

 

Dyk spytalisia ŭ jaho: Chto heta toj čaławiek, katory tabie skazaŭ: "Waźmi łoža twajo i chadzi"?

Аздароўлены ж ня ве́даў, хто Ён ёсьць, бо Ісус адыйшоўся (ад) людзей, што былі ў тым мейсцы.

 

Toj-ža, što staŭ zdarowym, nia wiedaŭ, chto hety byŭ, bo Jezus adchiliŭsia ad hramady, jakaja była na miescy.

Пасьля гэтага знаходзе яго Ісус у Сьвятыні і сказаў яму: вось, (ты) стаўся здаровым, ня грашы больш, каб ня ста́лася табе нешта горшае.

 

Potym znajšoŭ jaho Jezus u światyni i skazaŭ jamu: Woś ty staŭ zdarowym; užo nie hrašy, kab nia zdaryłasia z taboju što horšaje.

Чалавек гэны пайшоў і расказаў жыдам, што Ісус ёсьць Той, Хто аздаравіў яго.

 

Pajšoŭ toj čaławiek i abwieściŭ žydom, što heta byŭ Jezus, katory zrabiŭ jaho zdarowym.

І за гэта сталі гнаць жыды Ісуса і шукалі забіць Яго, што Ён рабіў гэткае ў суботу.

 

Dziela hetaha žydy praśledawali Jezusa, što hetaje rabiŭ u subotu.

Ісус жа адка́заваў ім: Бацька Мой дагэтуль робіць, і Я раблю.

 

Jezus-ža adkazaŭ im: Ajciec moj až dahetul dzieić i ja dzieju.

За гэта яшчэ больш шукалі жыды забіць Яго, бо Ён ня то́лькі ламаў суботу, але і Ба́цькам Сваім называў Бога, раўняючы Сябе да Бога.

 

Dyk dziela hetaha žydy jašče bolej šukali zabić jaho, što nia tolki łamaŭ subotu, ale i Boha nazywaŭ swaim Ajcom, čyniačy siabie roŭnym Bohu. Jezus wykazwaje swajo bostwa Dyk adkazaŭ Jezus i skazaŭ im:

Адка́заваў тады Ісус і сказаў ім: Праўду, Праўду кажу вам: Сын нічога ня мо́жа рабіць (Сам) ад Сябе, калі ня ба́чыць, што робіць Бацька, бо што робіць Ён, тое й Сын робіць таксама.

 

Sapraŭdy, sapraŭdy kažu wam, nia moža Syn ad siabie ničoha čynić, akramia taho, što ŭbačyć Ajca čyniačaha; bo što-kolečy jon čynić, toje i Syn taksama čynić.

Бо Бацька любіць Сына і пака́зуе Яму ўсё, што Сам робіць, і пакажа Яму Дзеяньні большыя (за) гэтыя, ажно вы дзівавацца будзеце.

 

Bo Ajciec lubić Syna i pakazwaje jamu ŭsio, što sam čynić; i bolšyja za hetyja pakaža jamu čyny, kab wy dziwilisia.

Бо як Бацька ускрашае памерлых і ажыўляе (іх), так і Сын ажыўляе, каго хоча.

 

Bo jak Ajciec uskrašaje ŭmierłych i ažyŭlaje, tak i Syn, kaho choča, ažyŭlaje.

Бо Бацька і ня су́дзіць нікога, але ўвесь суд аддаў Сыну,

 

Bo Ajciec nia sudzić nikoha, ale ŭwieś sud addaŭ Synu,

каб усе паважалі Сына, як паважаюць Ба́цьку. Хто ня паважа́е Сына, ня паважа́е (і) Ба́цьку, Які паслаў Яго.

 

kab usie pawažali Syna, jak pawažajuć Ajca. Chto nie pawažaje Syna, toj nie pawažaje Ajca, katory pasłaŭ jaho.

Праўду, Праўду кажу вам: хто слухае Слова Маё і верыць Таму, Хто паслаў Мяне, мае Жыцьцё Вечнае і на суд ня прыхо́дзіць, але перайшоў ад сьмерці ў Жыцьцё.

 

Sapraŭdy, sapraŭdy kažu wam, što chto słuchaje słowa majho i wieryć tamu, katory pasłaŭ mianie, toj maje žyćcio wiečnaje i nia pryjdzie na sud, ale pierajšoŭ ad śmierci da žyćcia.

Праўду, Праўду кажу вам: прыходзіць час і цяпер (ён ужо) ёсьць, калі ўмершыя пачуюць Голас Сына Божага і, пачуўшы, ажывуць.

 

Sapraŭdy, sapraŭdy kažu wam, što prychodzić časina, dyj ciapier jość, kali ŭmierłyja pačujuć hołas Syna Božaha, i katoryja pačujuć, buduć žyć.

Бо як Бацька мае Жыцьцё ў Самым Сабе, так і Сыну даў Жыцьцё мець у Самым Сабе;

 

Bo jak Ajciec maje žyćcio ŭ sabie samym, tak daŭ i Synu mieć žyćcio ŭ sabie samym;

і даў Яму ўладу й суд рабіць, бо Ён ёсьць Сын Чалавечы.

 

i daŭ jamu ŭładu čynić sud, bo jon jość Syn čaławiečy.

Ня дзіву́йцеся гэтаму, бо прыходзіць час, калі ўсе, што ў магілах, пачуюць Голас Ягоны,

 

Nia dziwieciesia z hetaha, bo prychodzić časina, u katoraj usie, što jość u mahiłach, pačujuć hołas Syna Božaha,

і выйдуць тыя, што добрае рабілі, на ўскрасеньне Жыцьця, а тыя, што благое рабілі, на ўскрасеньне асуджэньня.

 

i wyjduć tyja, što dobra čynili, na ŭskrašeńnie žyćcia, a tyja, što drenna pastupali, na ŭskrašeńnie sudu.

Я нічога ня магу́ рабіць Сам ад Сябе; як чую, (так і) суджу, і Суд Мой — справядлівы, бо ня шука́ю Маёй волі, але Волі Таго, Хто паслаў Мяне, Ба́цькі.

 

Nie mahu ja sam ad siabie ničoha čynić. Jak čuju, tak sudžu, i sud moj jość sprawiadliwy, bo nia šukaju majej woli, ale woli taho, chto pasłaŭ mianie.

Калі Я сьведчу Сам аб Сабе, (то) Сьведчаньне Маё ня ёсьць Праўдзівае.

 

Kali ja paświedčańnie daju wam sam ad sabie, paświedčańnie majo nia jość praŭdziwaje.

Ёсьць Іншы, Які сьведчыць аба Мне, і Я ведаю, што Праўдзівае ёсьць тое Сьведчаньне, якім Ён сьведчыць аба Мне.

 

Inšy jość, chto daje paświedčańnie aba mnie, i ja wiedaju, što praŭdziwaje jość paświedčańnie, jakoje jon daje aba mnie.

Вы пасылалі да Яана, і ён засьведчыў пра Праўду.

 

Wy pasyłali da Jana, i jon daŭ paświedčańnie praŭdzie.

Я ж ня ад чалаве́ка прыймаю сьведчаньне, але кажу гэта, каб вы былі выратаваны.

 

Ja-ž nie ad čaławieka biaru paświedčańnie, ale kažu hetaje, kab wy byli zbaŭleny.

Ён быў сьветач, які гарэў і сьвяціў, а вы захацелі часіну пацешыцца пры сьвятле ягоным.

 

Jon byŭ świetačam, što hareŭ i świaciŭ, a wy chacieli da času paciešycca ŭ jahonym światle.

Я ж маю Сьведчаньне большае за Яанавае, бо Дзеяньні, што даў Мне Бацька, каб Я скончыў іх, самыя гэтыя Дзеяньні, што Я раблю, сьведчаць аба Мне, што Бацька паслаў Мяне.

 

Ale ja maju paświedčańnie bolšaje za Janawa; bo čyny, jakija daŭ mnie Ajciec, kab dakanać ich, samyja čyny, jakija ja čyniu, jany dajuć paświedčańnie aba mnie, što Ajciec pasłaŭ mianie.

І Бацька, Які паслаў Мяне, Сам засьведчыў аба Мне. (А) вы ані Голасу Ягонага ніколі ня чу́лі, ані Аблічча Ягонага ня ба́чылі;

 

A Ajciec, katory pasłaŭ mianie, jon sam daŭ świedčańnie aba mnie. I wy ani hołasu jaho nikoli nia čuli, ani wobliku jaho nia bačyli;

і ня ма́еце Слова Ягонага, прабываючы ў вас, бо Каго паслаў Ён, Таму вы ня ве́рыце.

 

i nia majecie słowa jaho ŭ was prabywajučaha, bo tamu, katoraha jon pasłaŭ, wy nia wierycie.

Дасьледуйце Пісаньні, бо вы думаеце празь Іх Жыцьцё Вечнае мець, і Яны ёсьць тыя, што сьведчаць аба Мне.

 

Wy daśledžwajecie Pisańni, bo dumajecie ŭ ich mieć žyćcio wiečnaje, a heta-ž jany dajuć paświedčańnie aba mnie,

Але (вы) ня хо́чаце прыйсьці да Мяне, каб мець Жыцьцё.

 

a wy nia chočacie pryjści da mianie, kab mieć žyćcio.

Славы ад людзей Я ня бяру́,

 

Sławy ad ludziej ja nie prymaju;

але пазнаў вас: любові да Бога ня ма́еце ў сабе.

 

ale ja paznaŭ was, što miłaści Božaj nia majecie ŭ sabie.

Я прыйшоў у Імя Ба́цькі Майго, і ня прыйма́еце Мяне, калі б іншы прыйшоў у імя сваё, таго прыймеце.

 

Ja pryjšoŭ u imia Ajca majho, a wy nia prymajecie mianie; kali druhi pryjdzie ŭ imia swajo, wy taho prymiecie.

Як вы можаце паверыць, славу адзін ад аднаго прыймаючы, а Славы, што ад Адзінага Бога, ня шука́еце?

 

Jak-ža možacie wieryć wy, katoryja prymajecie sławu adzin ad druhoha, a sławy, katoraja jość ad adzinaha Boha, nia šukajecie?

Ня ду́майце, што Я буду вінаваціць вас перад Ба́цькам: ёсьць той, што вінаваціць вас, Масей, на якога вы спадзяецёся.

 

Nia dumajcie, što ja was budu winawacić pierad Ajcom; jość chto was winawacić — Majsiej, na katoraha wy spadziejaciosia.

Бо калі б (вы) верылі Масею, (то) верылі б (і) Мне, бо ён напісаў аба Мне.

 

Bo kali-b wy wieryli Majsieju, peŭnie-ž wieryli i mnie, bo aba mnie jon pisaŭ.

Калі ж ягоным Пісаньням ня ве́рыце, як Маім Словам паверыце?

 

Kali-ž wy jahonym pisańniam nia wierycie, to jak-ža pawierycie maim sławam?