Яна 17 разьдзел
Паводле Яна Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Сабілы і Малахава → Рeraklad V. Hadleuski
Гэтае сказаў Ісус і падняў вочы Свае да Неба і сказаў: Тата Мой! надыйшла гадзіна: услаў Сына Твайго, каб і Сын Твой уславіў Цябе;
Hetaje hawaryŭ Jezus, i padniaŭšy wočy ŭ nieba, skazaŭ: Ojča, pryjšła časina, prasłaŭ Syn twajho, kab Syn twoj prasławiŭ ciabie;
бо Ты даў Яму ўладу над усякім целам, каб Ён усім, якіх Ты даў Яму, даў бы ім Жыцьцё Вечнае.
jak ty daŭ jamu ŭładu nad usiakim ciełam, kab jon usim, kaho ty daŭ jamu daŭ žyćcio wiečnaje.
Гэтае ж Жыцьцё Вечнае ёсьць (у тым), каб пазналі Цябе, Адзінага Сапраўднага Бога і Ісуса Хрыста, Якога Ты паслаў.
A heta jość žyćcio wiečnaje, kab paznali ciabie, adnaho Boha praŭdziwaha, i katoraha ty pasłaŭ, Jezusa Chrysta.
Я ўславіў Цябе на зямлі, завяршыў Справу, якую Ты даў Мне, каб Я зрабіў.
Ja ŭsławiŭ ciabie na ziamli, dakanaŭ sprawu, jakuju ty mnie daručyŭ zrabić.
І цяпер услаў Мяне Ты, Тата Мой, у Цябе Самога тэй Славаю, якую Я меў у Цябе раней існаваньня сьвету.
A ciapier usłaŭ mianie ty, Ojča, u samoha siabie sławaju, jakuju ja mieŭ u ciabie pierš, čym świet byŭ.
Я зрабіў вядо́мым Імя Тваё людзям, якіх Ты даў Мне ад сьвету; (яны) былі Твае, і Ты іх даў Мне, і (яны) захавалі Слова Тваё.
Ja abwiaściŭ imia twajo ludziam, katorych ty mnie daŭ sa świetu. Jany byli twaje, i ty mnie daŭ ich, i jany zachawali mowu twaju.
Цяпер уразумелі (яны), што ўсё, што Ты даў Мне, ёсьць ад Цябе.
Ciapier jany paznali, što ŭsio, što ty mnie daŭ, ad ciabie jość.
Бо Словы, якія Ты даў Мне, Я перадаў ім, і яны прынялі, і правільна ўразумелі, што Я ад Цябе зыйшоў, і паверылі, што Ты Мяне паслаў.
Bo słowy, katoryja ty mnie daŭ, ja daŭ im, i jany pryniali i paznali sapraŭdy, što ja ad ciabie wyjšaŭ, i ŭwieryli, što ty mianie pasłaŭ.
Я за іх прашу, ня за (ўве́сь) сьвет прашу, але за тых, якіх Ты даў Мне, бо яны — Твае.
Ja za ich prašu; nie za świet prašu, ale za tych, katorych ty mnie daŭ, bo jany twaje;
І ўсе Мае — Твае, і Твае — Мае; і ў іх Я ўславіўся.
i ŭsio majo — twajo jość, a twajo — majo jość, i ja ŭsłaŭleny ŭ ich.
І Я ўжо — ня на сьве́це, але яны — на сьвеце, Я ж да Цябе іду. Тата Мой Сьвяты! Захавай іх у Імя Тваё, тых, якіх Ты Мне даў, каб (яны) былі адно, як (і) Мы.
I ja ŭžo nie na świecie, a ja da ciabie idu.Ojča światy, zachawaj u imia twajo tych, katorych ty mnie daŭ, kab jany byli adno, jak i my.
Калі Я быў на сьвеце зь імі, Я захоўваў іх у Імя Тваё, тых, якіх Ты даў Мне, Я зьбяро́г, і ніхто зь іх ня загíнуў, апрача сына загубы, каб збылося Пісаньне. (Пс. 109:17).
Kali ja byŭ z imi, ja zachoŭwaŭ ich u imia twajo; tych što ty mnie daŭ, ja źbiaroh i nichto z ich nia zhinuŭ, adno syn zhinieńnia, kab spoŭniłasia Pisańnie.
Цяпе́р жа да Цябе іду і гэтае кажу на сьвеце, каб (яны) мелі Радасьць Маю поўную ў сабе.
Ciapier-ža da ciabie idu, a hawaru hetaje na świecie, kab jany mieli radaść swaju spoŭnienuju ŭ sabie samych.
Я перадаў ім Слова Тваё, і сьвет зьнянавідзіў іх, бо яны — ня ад сьве́ту, як і Я — ня ад сьве́ту.
Ja im daŭ mowu twaju, i świet mieŭ ich u nienawiści, bo jany nia jość sa świetu, tak jak i ja nia jość sa świetu.
Я ня прашу́, каб Ты ўзяў іх ізь сьвету, але каб захаваў іх ад зла.
Nie prašu, kab ty ŭziaŭ ich sa świetu, ale kab zachawaŭ ich ad złoha.
Яны — ня ад сьве́ту, як і Я — ня ад сьве́ту.
Jany nia jość sa świetu, tak jak i ja nia jość sa świetu.
Асьвяці іх у Праўдзе Тваёй: Слова Тваё ёсьць Праўда.
Paświaci ich u praŭdzie; mowa twaja jość praŭda.
Як Ты паслаў Мяне ў сьвет, гэтак і Я паслаў іх у сьвет.
Tak jak ty mianie pasłaŭ na świet, i ja ich pasłaŭ na świet.
І за іх Я пасьвячаю Сябе, каб і яны былі пасьвенчаны Праўдаю.
I za ich ja paświačaju samoha siabie, kab i jany byli paświačony ŭ praŭdzie.
Ня за іх жа толькі прашу, але й за тых, што будуць верыць у Мяне па слову іхнаму.
A nia tolki za ich ja prašu, ale i za tych, katoryja praz ich słowa ŭwierać u mianie;
Каб усе былі адно: як Ты, Тата Мой, ува Мне, і Я ў Табе, каб і яны былі адно ў Нас, каб уверыў сьвет, што Ты паслаў Мяне.
kab usie byli adno, tak jak ty, Ojča, u mnie, a ja ŭ tabie, kab i jany ŭ nas adno byli, kab uwieryŭ świet, što ty mianie pasłaŭ.
І Славу, якую Ты даў Мне, Я даў ім, каб былі адно, як Мы — Адно.
A ja daŭ im sławu, katoruju ty mnie daŭ, kab jany byli adno, tak jak i my jość adno;
Я ў іх, і Ты ўва Мне; каб былі злучаны ў адно, і каб сьвет пазнаў, што Ты паслаў Мяне і палюбіў іх, як палюбіў Мяне.
ja ŭ ich, a ty ŭ mnie, kab jany byli daskanalnymi ŭ jednaści, i kab paznaŭ świet, što ty mianie pasłaŭ i ŭzlubiŭ ich, tak jak i mianie ŭzlubiŭ.
Тата Мой! каго Ты Мне даў, хачу, каб і яны былі са Мною, там, дзе Я, каб бачылі Славу Маю, якую Ты Мне даў, бо палюбіў Мяне раней заснаваньня сьвету.
Ojča, chaču, kab dzie ja jość, byli sa mnoju i tyja, katorych ty mnie daŭ, kab jany widzieli sławu maju, jakuju ty mnie daŭ, bo ty ŭzlubiŭ mianie pierad zasnawańniem świetu.
Тата Мой Справядлівы! і сьвет Цябе ня пазна́ў, але Я пазна́ў Цябе, і яны пазналі, што Ты паслаў Мяне.
Ojča sprawiadliwy, świet ciabie nie paznaŭ, a ja paznaŭ ciabie, i hetyja paznali, što ty mianie pasłaŭ.
І Я адкрыў ім Імя Тваё і (больш) адкрыю, каб Любоў, якою Ты палюбіў Мяне, у іх была, і Я ў іх.
I ja abwiaściŭ im imia twajo, i abwiaściŭ, kab luboŭ, jakoju ty ŭzlubiŭ mianie, u ich była, a ja ŭ ich.
