Яна 20 разьдзел

 

 

У першы ж дзень тыдня раніцай, калі яшчэ было цёмна, Марыля Магдаліна прыходзіць да магілы і бачыць, што камень ад магілы адвалены.

 

Pieršaha-ž dnia tydnia Maryja Mahdalena pryjšła rana, kali jašče była ciemra, da hrobu i ŭbačyła kamień adwaleny ad hrobu.

Дык яна бяжыць і прыходзіць да Сымона Пётры і да другога вучня, якога любіў Ісус, і кажа ім: узялі Госпада з магілы, і ня ве́даем, дзе палажылі Яго.

 

Dyk pabiehła i pryjšła da Symona Piatra i da druhoha wučnia, jakoha lubiŭ Jezus, i skazała im: Uziali Pana z hrobu i nia wiedajem, dzie jaho pałažyli.

Тады выйшаў Пётра і той другі вучань, і пайшлі да магілы.

 

Dyk wyjšaŭ Piotr i toj druhi wučań i pryjšli da hrobu.

Беглі ж яны абодва разам, і той другі вучань абагнаў Пётру і прыйшоў да магілы першы

 

Biehli-ž jany abodwa razam, i toj druhi wučań dabieh skarej za Piatra i pieršy pryjšoŭ da hrobu.

і, нахіліўшыся, бачыць: ляжаць ільняныя палотны, але ня ўвайшоў.

 

I nachiliŭšysia, ubačyŭ lažačyja pałotny, adnak nie ŭwajšoŭ.

Тады прыходзіць Сымон Пётра, ідучы за ім, і ўвайшоў у магілу, ды бачыць: ляжаць ільняныя палотны

 

Dyk pryjšoŭ Symon Piotr, idučy za im, i ŭwajšoŭ u hrob, i ŭbačyŭ lažačyja pałotny,

і хустка, што была на Галаве Ягонай, ляжыць ня зь ільнянымі палотнамі, але асобна скручаная на другім мейсцы.

 

i chustu, jakaja była na haławie jaho, lažačuju nie z pałotnami, ale addzielna skručanuju ŭ wadno miesca.

Дык тады ўвайшоў таксама гэты другі вучань, што ўперад прыйшоў да магілы, і ўбачыў, і паверыў.

 

Dyk tady ŭwajšoŭ i toj wučań, jaki pieršy pryjšoŭ da hrobu, i ŭbačyŭ, i ŭwieryŭ.

Бо яны яшчэ ня ве́далі Пісаньня, што Ён мусіць уваскрэснуць зь мёртвых.

 

Bo jany jašče nia znali Pisańnia, što treba było, kab jon ustaŭ z umierłych.

Дык вучні ізноў пайшлі да сябе́.

 

А Марыля стаяла звонку ля магілы, (і) плакала; як жа плакала, нахінулася ў магілу.

 

A Maryja stajała la hrobu wonki, płačučy. Kali-ž płakała, jana nachiliłasia i zahlanuła ŭ hrob;

І бачыць двух Ангелаў у белым (адзеньні), сядзяць адзін угаловах, а другі ўнагах, дзе ляжа́ла Цела Ісусава.

 

i ŭbačyła dwuch aniełaŭ u biełym, siadziačych, adnaho ŭhałowach, a druhoha ŭnahach, dzie było pałožana cieła Jezusa.

І яны кажуць ёй: жанчына! чаго плачаш? яна адказвае ім: бо забралі Госпада майго, і ня ве́даю, дзе палажылі Яго.

 

Jany jej skazali: Žančyna, čaho płačaš? Skazała im: Bo ŭziali majho Pana i nia wiedaju, dzie jaho pałažyli.

І, сказаўшы гэтае, абярнулася назад і бачыць, што стаіць Ісус, але ня пазна́ла, што гэта Ісус.

 

Skazaŭšy hetaje, jana abiarnułasia nazad i ŭbačyła Jezusa stajačaha, i nia wiedała, što heta Jezus.

Ісус кажа ёй: жанчына! чаго ты плачаш? Каго ты шукаеш? Яна, думаючы, што Ён — садоўнік, кажа Яму: пане, калі ты вынес Яго, скажы мне, дзе (ты) паклаў Яго, і я вазьму Яго.

 

Skazaŭ jej Jezus: Žančyna, čaho płačaš? Kaho šukaješ? Jana, dumajučy, što heta sadoŭnik, skazała jamu: Panie, kali ty jaho ŭziaŭ, skažy mnie, dzie jaho pałažyŭ i ja jaho waźmu.

Ісус кажа ёй: Марыля! Яна, паўгляда́ўшыся, кажа Яму: Раббунí! што значыць Вучыцель!

 

Skazaŭ jej Jezus: Maryja! Jana, abiarnuŭšysia, skazała jamu: Rabboni! što značyć: Wučyciel.

Ісус кажа ёй: ня дакранайся (да) Мяне, бо Я яшчэ ня ўзыйшо́ў да Бацькі Майго, але йдзі да братоў Маіх і скажы ім: узыходжу да Бацькі Майго і Бацькі вашага, і (да) Бога Майго і Бога вашага.

 

Skazaŭ jej Jezus: Nie datykajsia da mianie, bo ja jašče nia ŭzyjšoŭ da Ajca majho, ale idzi da bratoŭ maich i skažy im: "Uzychodžu da Ajca majho i Ajca wašaha, Boha majho i Boha wašaha".

Марыля Магдаліна прыходзе, абвяшчае вучням, што бачыла Госпада, і (што) Ён гэта сказаў ёй.

 

Pryjšła Maryja Mahdalena, abwiaščajučy wučniam: Što ja bačyła Pana i hetaje mnie skazaŭ.

Быў жа вечар таго дня, першага дня тыдня, калі дзьверы (дому), дзе сабраліся вучні (Ягоныя), былі запёртыя ад страху (перад) жыдамі, прыйшоў Ісус і стануў пасярэдзіне і кажа ім: Мір вам!

 

Dyk kali byŭ wiečar u toj dzień, pieršy tydnia, i dźwiery byli zamknionyja, dzie byli sabraŭšysia wučni dziela strachu pierad žydami, pryjšoŭ Jezus, i staŭ pasiaredzinie, i skazaŭ im: Supakoj wam!

І, сказаўшы гэтае, паказаў ім (Свае) Рукі і Бок Свой. Узрадаваліся тады вучні, убачыўшы Госпада.

 

I skazaŭšy hetaje, pakazaŭ im ruki i bok. Dyk uzradawalisia wučni, uwidzieŭšy Pana.

Тады Ісус ізноў сказаў ім: Мір вам! Як паслаў Мяне Бацька (Мой), гэтак і Я пасылаю вас.

 

I skazaŭ im iznoŭ: Supakoj wam! Jak mianie pasłaŭ Ajciec, i ja was pasyłaju.

І, сказаўшы гэтае, дыхнуў (на іх) і кажа ім: прыйміце Духа Сьвятога.

 

Skazaŭšy hetaje, dychnuŭ na ich i skazaŭ im: Waźmiecie Ducha światoha,

Калі каму даруеце грахі, дараваныя будуць ім; калі на кім пакінеце, (на тым) застануцца.

 

katorych adpuścicie hrachi, jość im adpuščany, a katorych zatrymajecie, jość zatrymany.

А Хама, адзін з дванаццацёх, званы Блізьнюк, ня быў зь імі, калі прыходзіў Ісус.

 

A Tamaš, adzin z dwanaccacioch, katory zawiecca Dydymus, nia byŭ z imi, kali prychodziŭ Jezus.

Пагэтаму другія вучні казалі яму: мы бачылі Госпада. Але ён сказаў ім: калі ня ўба́чу на Руках Ягоных раны ад цьвіко́ў і ня ўткну пальца майго ў рану ад цьвіко́ў, і ня ўкладу́ рукі маёй у Бок Ягоны, ня паве́ру.

 

Dyk druhija wučni skazali jamu: My widzieli Pana. Jon-ža skazaŭ im: Kali ja nia ŭbaču ŭ rukach jahonych praboiny ad ćwikoŭ, i nie ŭłažu palca majho ŭ miesca ćwikoŭ, i nie ŭłažu ruki majej u bok jahony, nia ŭwieru.

І пасьля васьмі дзён ізноў былі ўнутры (дома) вучні Ягоныя, і Хама зь імі. Прыходзе Ісус, дзьверы (ж) былі запёртыя, і стануў пасярэдзіне, і сказаў: Мір вам!

 

A wosiem dzion paśla byli iznoŭ wučni jahony ŭ domie i Tamaš z imi. Pryjšoŭ Jezus pry zamknionych dźwiaroch i staŭ pasiaredzinie i skazaŭ: Supakoj wam!

Потым кажа да Хамы: дай сюды палец твой і паглядзі Рукі Мае; і дай руку тваю, і ўкладзі (яе) у Бок Мой; і ня бу́дзь няве́ручым, але веручым.

 

Potym skazaŭ Tamašu: ułažy palec twoj siudy i pahladzi ruki maje, i padyjmi ruku twaju i ŭłažy ŭ bok moj, i nia budź niawiernym, ale wiernym.

І адказаў Хама і сказаў Яму: Госпадзе мой і Божа мой!

 

Adkazaŭ Tamaš i skazaŭ jamu: Pan moj i Boh moj!

Ісус кажа яму: Хама, ты паверыў, бо ўбачыў Мяне; шчасьлівыя, што ня ба́чылі і паверылі.

 

Skazaŭ jamu Jezus: Zatym što ty mianie ŭbačyŭ, Tamašu, ty ŭwieryŭ: bahasłaŭlenyja, katoryja nia ŭbačyli i ŭwieryli.

Сапраўды шмат і другіх Цудаў зрабіў Ісус перад вучнямі Сваімі, якія ня запíсаны ў кнізе гэтай;

 

Mnoha-ž i inšych znakaŭ učyniŭ Jezus na wačoch swaich wučniaŭ, jakija nie zapisany ŭ hetaj knizie.

Але гэтыя запісаны, каб вы паверылі, што Ісус ёсьць Хрыстос, Сын Божы, і, каб верачы, мелі Жыцьцё ў Імені Ягоным.

 

Hetyja-ž zapisany, kab wy wieryli, što Jezus jość Chrystus, Syn Božy, i kab wieračy, mieli žyćcio ŭ imia jahonaje.