Яна 21 разьдзел

Паводле Яна Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Чарняўскага 2017 → Рeraklad V. Hadleuski

 
 

Далей аб’явіўся зноў Ісус вучням каля мора Тыберыядскага, а аб’явіўся ім так.
 
Paśla iznoŭ źjawiŭsia Jezus wučniam kala Tyberyjadzkaha mora. A źjawiŭsia tak:

Былі разам Сімон Пётра і Тамаш, званы Блізнюк, Натанаэль, які быў з Каны Галілейскай, і сыны Зебядзея, і два іншых з вучняў Яго.
 
Byli razam Symon Piotr i Tamaš, katory zawiecca Dydymus, i Natanael, katory byŭ z Kany Halilejskaj, i syny Zebedeja, i druhija dwa z jahonych wučniaŭ.

Кажа ім Сімон Пётра: «Іду лавіць рыбу». Кажуць яму: «І мы пойдзем з табой». Дык пайшлі адразу, і селі ў лодку, і ў тую ноч нічога не злавілі.
 
Skazaŭ im Symon Piotr: Idu ławić rybu. Skazali jamu: Idziom i my z taboju. I wyjšli, i sieli ŭ łodku, i ŭ tuju noč nie zławili ničoha.

А калі настала раніца, стаў Ісус на беразе, але вучні не пазналі, што гэта Ісус.
 
Kali-ž nastała ranica, staŭ Jezus na bierazie: adnak wučni nie paznali, što heta Jezus.

Кажа ім затым Ісус: «Дзеці, ці маеце што есці?» Адказалі яму: «Не».
 
Dyk Jezus skazaŭ im: Dzieci, ci majecie što jeści? Adkazali jamu: Nie.

Дык сказаў ім: «Закіньце сетку па правы бок лодкі і зловіце». Закінулі тады, і з-за мноства рыбы ўжо не маглі выцягнуць сетку.
 
Skazaŭ im: Zakińcie sieć na prawy bok łodki i znojdziecie. Dyk zakinuli, i ŭžo nie mahli jaje ciahnuć dziela mnostwa ryby.

Тады той вучань, якога любіў Ісус, кажа Пётры: «Гэта ж Госпад!» Дык Сімон Пётра, пачуўшы, што гэта Госпад, апрануў туніку, бо быў голы, і кінуўся ў мора;
 
Dyk skazaŭ wučań, katoraha lubiŭ Jezus, Piatru: heta Pan. Symon Piotr, jak pačuŭ, što heta Pan, apajasaŭsia sukniaj, bo byŭ hoły, i kinuŭsia ŭ mora.

іншыя ж вучні прыплылі ў лодцы, бо былі недалёка ад берага, каля двухсот локцяў, цягнучы сетку з рыбаю.
 
Druhija-ž wučni prypłyli ŭ łodcy (bo niedaloka byli ad ziamli, ale tak na dźwieście łokciaŭ), ciahnučy sieć ryby.

А калі выйшлі на бераг, убачылі раскладзеныя вуглі, і рыбу, пакладзеную зверху, і хлеб.
 
A jak wyjšli na ziamlu, ubačyli razłožanyja wuhli i rybu na ich pałožanuju, i chleb.

Кажа ім Ісус: «Прынясіце тую рыбу, што цяпер налавілі».
 
Skazaŭ im Jezus: Pryniasiecie ryby, jakoje wy ciapier naławili.

Дык пайшоў Сімон Пётра і выцягнуў на бераг сетку, поўную вялікіх рыб, [якіх было] сто пяцьдзясят тры; і хоць было так шмат, сетка не падралася.
 
Pajšoŭ Symon Piotr i wyciahnuŭ na ziamlu sieć, poŭnuju wialikich rybaŭ, što piaćdziesiat try. I choć hetulki było, sieć nie parwałasia.

Кажа ім Ісус: «Ідзіце, ежце». Але ніхто з вучняў не адважыўся спытацца ў Яго: «Хто Ты?», бо ведалі, што гэта Госпад.
 
Skazaŭ im Jezus: Idziecie, abiedajcie. I nichto z siadziačych pry jadzie nie adwažyŭsia spytacca ŭ jaho: Chto ty? — wiedajučy, što heta Pan.

Ісус падышоў, узяў хлеб і даў ім, падобна і рыбу.
 
I padyjšoŭ Jezus, i ŭziaŭ chleb, i dawaŭ im, taksama i ryby.

Гэта ўжо трэці раз аб’явіўся Ісус вучням Сваім пасля ўваскрэсення з мёртвых.
 
Heta ŭžo treci raz źjawiŭsia Jezus swaim wučniam, paśla taho jak ustaŭ z umierłych.

Дык калі яны наеліся, кажа Ісус Сімону Пётры: «Сімоне Ёнаў, ці любіш Мяне больш за гэтых?» Кажа Яму: «Так, Госпадзе, Ты ведаеш, што я люблю Цябе». Кажа яму Ісус: «Пасі ягнятак Маіх».
 
Kali-ž paabiedali, skazaŭ Jezus Symonu Piatru: Symonie Janaŭ, ci ty lubiš mianie bolej, čym hetyja? Skazaŭ jamu: Tak, Panie, ty wiedaješ, što ja ciabie lublu. Skazaŭ jamu: Pasi baranki maje.

Кажа яму ў другі раз: «Сімон Ёнаў, ці любіш ты Мяне?» Гаворыць Яму: «Так, Госпадзе, Ты ведаеш, што я люблю Цябе». Кажа яму: «Пасі авечак Маіх».
 
Skazaŭ jamu iznoŭ: Symonie Janaŭ, ci ty lubiš mianie? Skazaŭ jamu: Tak, Panie, ty wiedaje, što ja ciabie lublu. Skazaŭ jamu: Pasi baranki maje.

І кажа яму ў трэці раз: «Сімон Ёнаў, ці любіш ты Мяне?» Засмуціўся Пётра, што ўжо ў трэці раз сказаў яму: «Ці любіш ты Мяне?», дык кажа Яму: «Госпадзе, Ты ўсё ведаеш. Ты разумееш, што я люблю Цябе». Кажа яму: «Пасі авечак Маіх.
 
Skazaŭ jamu treci raz: Symon Piotr, ci ty lubiš mianie? Zasmuciŭsia Piotr, što skazaŭ jamu treci raz: "Ci ty lubiš mianie"? i skazaŭ jamu: Panie, ty ŭsio wiedaješ, ty wiedaješ, što ja lublu ciabie. Skazaŭ jamu: Pasi awiečki maje.

Сапраўды, сапраўды кажу табе: калі ты быў малады, падпяразваўся сам і хадзіў, куды сам хацеў, а як састарэеш, выцягнеш рукі твае ды хто іншы цябе падпяража і павядзе туды, куды ты не хочаш».
 
Sapraŭdy, sapraŭdy kažu tabie, kali ty byŭ maładziejšy, ty padpiarazwaŭsia i chadziŭ, kudy chacieŭ. Ale kali pastareješ, wyciahnieš ruki twaje i druhi ciabie padpiaraža i pawiadzie, kudy ty nia chočaš.

А гэта сказаў, паказваючы, якою ён смерцю праславіць Бога. Ды, гэта сказаўшы, кажа яму: «Ідзі за Мной!»
 
Hetaje-ž skazaŭ, aznačajučy, jakoju śmierciaj jon mieŭ usławić Boha. I skazaŭšy hetaje, skazaŭ jamu: Idzi za mnoju.

Пётра, азірнуўшыся, убачыў таго вучня, якога Ісус любіў, ідучага за ім, які на вячэры прытуляўся да грудзей Яго і сказаў: «Госпадзе, хто гэта, што Цябе выдае?»
 
Piotr, abiarnuŭšysia, ubačyŭ taho wučnia, katoraha lubiŭ Jezus, idučaha za im, katory na wiačery i abapiorsia na hrudziach jahonych i skazaŭ: "Panie, chto heta, što ciabie wydaść"?

І, калі ўбачыў яго Пётра, то кажа Ісусу: «Госпадзе, а ён што?»
 
Dyk jaho kali ŭbačyŭ Piotr, skazaŭ Jezusu: Panie, a jon chto?

Кажа яму Ісус: «Калі Я хачу, каб ён застаўся, пакуль прыйду, што табе да таго? Ты ідзі за Мной».
 
Skazaŭ jamu Jezus: Kali-b ja chacieŭ, kab jon tak astaŭsia, pakul ja pryjdu, tabie što da hetaha? Ty idzi za mnoju.

Разышлася тады гэтая вестка між братамі, што вучань той не памрэ. Але Ісус не сказаў яму: «Не памрэ», а толькі: «Калі Я хачу, каб ён застаўся, пакуль прыйду, што табе да таго?»
 
Dyk razyjšłasia hetaja mowa miž bratoŭ, što wučań toj nie pamre. Ale nie skazaŭ jamu Jezus: "Nie pamre", ale "Kali-b ja chacieŭ, kab jon tak astaŭsia, pakul ja pryjdu, što tabie da hetaha"?

Дык вось той вучань, які сведчыць пра гэта, і напісаў гэта, і мы ведаем, што сведчанне яго праўдзівае.
 
Heta jość toj wučań, katory daje paświedčańnie ab hetym i hetaje napisaŭ, i my wiedajem, što paświedčańnie jahonaje jość praŭdziwaje.

Ёсць яшчэ шмат іншага, што ўчыніў Ісус, але каб усё запісаць падрабязна, дык, думаю, не змясціў бы ўвесь свет кніг, якія меліся б быць напісаны. Амін.
 
Jość-ža i mnoha druhoha, što ŭčyniŭ Jezus, što kali-b apisywać paasobku, dumaju, što i sam świet nia moh-by źmiaścić tych knih, jakija treba było-b napisać.