Яна 19 разьдзел

 

 

Тады Пілат узяў Ісуса і бічаваў [Яго].

 

Dyk tady Piłat uziaŭ Jezusa i ŭbičawaŭ.

І жаўнеры, сплёўшы вянец з церняў, усклалі на галаву Яму, і ў пурпуровае адзенне апранулі Яго,

 

A žaŭniery, sploŭšy wianok z cierniaŭ, uzłažyli jamu na haławu i apranuli jaho ŭ čyrwonaje adzieńnie.

[і падыходзілі да Яго,] і казалі: «Прывітаны будзь, Цар Юдэйскі!», і білі Яго па твары.

 

I padychodzili da jaho i kazali: Budź prywitany, karol žydoŭski! I dawali jamu pa ščokach.

Тым часам Пілат выйшаў зноў вонкі і кажа ім: «Вось жа, выводжу Яго да вас, каб вы самі пераканаліся, што я ў Ім не знаходжу ніякай віны».

 

Dyk Piłat iznoŭ wyjšaŭ wonki i skazaŭ im: Woś ja wywodžu jaho wam wonki, kab wy paznali, što ja nie znachodžu ŭ im nijakaje winy.

Выйшаў затым Ісус у церневым вянцы і пурпуровым адзенні. І кажа ім Пілат: «Вось Чалавек!»

 

I wyjšaŭ Jezus, niesučy ciarnowy wianok i čyrwonuju wopratku. I skazaŭ im: Wo čaławiek!

Дык калі Яго ўбачылі першасвятары і паслугачы, закрычалі, кажучы: «Укрыжуй, укрыжуй!» Кажа ім Пілат: «Вазьміце вы Яго ды ўкрыжуйце, бо я ў Ім не знаходжу віны».

 

Dyk kali ŭbačyli jaho archiświatary i słuhi, kryčali, kažučy: Ukryžuj jaho! Skazaŭ im Piłat: Waźmiecie wy jaho i ŭkryžujcie, bo ja ŭ im nie znachodžu winy.

Адказалі яму юдэі: «Мы маем закон, а паводле закона павінен Ён памерці, бо Ён зрабіў Сябе Сынам Божым».

 

Adkazali jamu žydy: My majem zakon, a pawodle zakonu jon pawinien pamierci, bo zrabiŭ siabie Synam Božym.

Калі Пілат пачуў гэтыя словы, тым болей спалохаўся,

 

Kali-ž Piłat pačuŭ hetuju mowu, jašče bolej zbajaŭsia.

і зноў увайшоў у прэторыю, і кажа Ісусу: «Адкуль Ты?» Але Ісус яму не адказаў.

 

I ŭwajšoŭ iznoŭ u pretoryju i skazaŭ da Jezusa: Adkul ty? Ale Jezus nia daŭ jamu adkazu.

Кажа Яму тады Пілат: «Не гаворыш мне? Ці не ведаеш, што я маю ўладу адпусціць Цябе ды маю ўладу ўкрыжаваць Цябе?»

 

Dyk skazaŭ jamu Piłat: Sa mnoju nie haworyš? Nia wiedaješ, što ja maju ŭładu ŭkryžawać ciabie i maju ŭładu puścić ciabie?

Адказаў Ісус: «Не меў бы ты ніякай улады нада Мной, калі б табе не было дадзена зверху; таму той, хто Мяне выдаў, мае большы грэх».

 

Adkazaŭ Jezus: Nia mieŭ-by ty nada mnoju nijakaje ŭłady, kali-b tabie nia było dadziena zhary. Dziela hetaha toj, chto mianie wydaŭ tabie, maje bolšy hrech.

Адгэтуль Пілат намагаўся адпусціць Яго; але юдэі крычалі, кажучы: «Калі ты Яго выпусціш, дык ты — не сябар цэзара! Кожны, хто робіць сябе царом, супрацівіцца цэзару».

 

I ad taho času staraŭsia Piłat puścić jaho. Ale žydy kryčali, kažučy: Kali hetaha puściš, ty nia druh cezaru, bo kožny, chto siabie robić karalom, supraciŭlajecca cezaru.

Пачуўшы гэтыя словы, Пілат вывеў Ісуса вонкі і сеў на судовым пасадзе, на месцы, што завецца Літастратас, а па-гебрайску Габбата.

 

A Piłat, pačuŭšy hetyja mowy, wywieŭ Jezusa wonki i sieŭ na sudowym pasadzie, na miescy, jakoje zawiecca Litostrotos, a pa-žydoŭsku Habbata.

А быў гэта дзень прыгатавання Пасхі, бліз гадзіны шостай. І кажа юдэям: «Вось Цар ваш».

 

Byŭ-ža dzień pryhatawańnia Paschi, hadzina jak-by šostaja. I skazaŭ žydom: Woś waš karol!

А яны закрычалі: «Вазьмі, вазьмі, укрыжуй Яго!» Кажа ім Пілат: «Цара вашага ўкрыжаваць?» Першасвятары адказалі: «Не маем цара, толькі цэзара».

 

Ale jany kryčali: Waźmi, waźmi, ukryžuj jaho! Skazaŭ im Piłat: Karala wašaha ŭkryžuju? Adkazali archiświatary: My nia majem karala, aproč cezara.

Дык тады Пілат выдаў ім Яго на ўкрыжаванне. І забралі яны Ісуса.

 

Dyk tady wydaŭ im jaho, kab byŭ ukryžawany. Ukryžawańnie Jezusa Chrysta I ŭziali Jezusa i wywieli.

І, несучы крыж Свой, выйшаў на тое месца, што завецца Чараповае, а па-гебрайску — Гальгота,

 

A niasučy kryž dla siabie, wyjšaŭ na toje miesca, jakoje zawiecca Trupnoha Čerapu, a pa-žydoŭsku Hołhota,

дзе і ўкрыжавалі Яго, і з Ім двух іншых з аднаго боку і з другога, а пасярэдзіне Ісуса.

 

dzie jaho ŭkryžawali; a z im druhich dwuch z adnaho boku i z druhoha, a Jezus pasiaredzinie.

Пілат напісаў таксама надпіс і змясціў над крыжам. А было напісана: «Ісус Назарэй, Цар Юдэйскі».

 

Napisaŭ-ža Piłat i nadpis i pamiaściŭ na kryžy. A było napisana: Jezus Nazarenski, karol žydoŭski.

Многа юдэяў чытала гэты надпіс, бо месца ўкрыжавання было паблізу горада; і было напісана па-гебрайску, па-лацінску і па-грэцку.

 

Dyk hety nadpis čytali mnohija z žydoŭ, bo miesca, dzie byŭ ukryžawany Jezus, było blizka horadu. Było-ž napisana pa-žydoŭsku, pa-hrecku i pa-łacinsku.

Дык казалі першасвятары юдэйскія Пілату: «Не пішы: “Цар Юдэйскі”, але: “Ён Сам сказаў: “Я — Цар Юдэйскі”».

 

Dyk žydoŭskija archiświatary kazali Piłatu: Nia pišy: "Karol žydoŭski", ale što jon kazaŭ: "Ja jość karol žydoŭski".

Пілат адказаў: «Што напісаў, тое напісаў».

 

Adkazaŭ Piłat: što ja napisaŭ, to napisaŭ.

Калі жаўнеры ўкрыжавалі Ісуса, узялі адзенне Яго і падзялілі на чатыры часткі, кожнаму жаўнеру па адной, і туніку. А туніка была не шытая, але ўся тканая зверху ўніз.

 

A žaŭniery, ukryžawaŭšy jaho, uziali jahonaje adzieńnie i zrabili čatyry čaści, i sukniu. A suknia była niazšywanaja, ad wierchu ŭsia tkanaja.

Дык сказалі яны адзін аднаму: «Не будзем раздзіраць яе, але кінем жэрабя, чыёй мае быць», каб споўнілася Пісанне, якое кажа: «Адзенне Маё падзялілі між сабою, а на вопратку Маю кінулі жэрабя». Так і зрабілі жаўнеры.

 

Dyk skazali adzin da druhoha: Nia režma jaje, ale kińma ab jaje los, čyja budzie. Kab spoŭniłasia pisańnie, jakoje kaža: "Padzialili miž saboju adzieńnie majo, a ab sukniu maju kinuli los" (Ps. 22, 19). Dyk žaŭniery hetaje i zrabili.

А каля крыжа Ісуса стаяла Маці Яго і сястра Маці Яго, Марыя Кляопава, і Марыя Магдалена.

 

Stajali-ž kala kryža Jezusawa matka jahona, i siastra matki jahonaj, Maryja Kleofawa, i Maryja Mahdalena.

Калі Ісус убачыў Маці і вучня, якога любіў, побач стаяўшага, сказаў Маці Сваёй: «Жанчына, вось сын Твой!»

 

Dyk kali-ž ubačyŭ Jezus matku i wučnia stajačaha, katoraha lubiŭ, skazaŭ swajej matcy: Žančyna, woś syn twoj.

Затым кажа вучню: «Вось, Маці твая!» Ад гэтай пары ўзяў Яе вучань у сваю апеку.

 

Potym skazaŭ wučniu: Woś matka twaja. I ad taje časiny ŭziaŭ jaje wučań da siabie.

Пасля таго Ісус, ведаючы, што ўсё зрабілася, каб збылося Пісанне, кажа: «Смагну».

 

Paśla Jezus, wiedajučy, što ŭsio dakanałasia, kab dakanałasia Pisańnie, skazaŭ: Smahnu.

А была там пастаўлена пасудзіна, напоўненая воцатам, дык жаўнеры, насадзіўшы на трысціну губку, якую напоўнілі воцатам, паднялі яе да вуснаў Яго.

 

Była-ž pastanaŭlenaja pasudzina, poŭnaja woctu. I jany hubku, poŭnuju woctu, uździeŭšy na tryścinu, padali da jahonych wusnaŭ.

Калі Ісус прыняў воцат, сказаў: «Споўнілася!»; і, схіліўшы галаву, аддаў Духа.

 

Dyk kali Jezus pryniaŭ wocat, skazaŭ: Dakanałasia. I schiliŭšy haławu, wydaŭ duch.

Дык юдэі, бо быў дзень прыгатавання, каб у суботу целы не заставаліся на крыжы, бо быў вялікі той дзень суботы, прасілі Пілата, каб ім перабіць ногі і зняць іх.

 

Dyk žydy, zatym što byŭ dzień Pryhatawańnia, kab nie astalisia cieły na kryžy ŭ subotu, bo byŭ wialiki toj dzień suboty, prasili Piłata, kab pałamać im haleni i źniać.

Дзеля таго прыйшлі жаўнеры і перабілі ногі першаму і другому, якія былі абапал Яго ўкрыжаваны.

 

Dyk pryjšli žaŭniery, i pieršamu pałamali haleni, i druhomu, što byŭ z im ukryžawany.

А калі падышлі да Ісуса, як убачылі, што Ён памёр, не ламалі Яму ног,

 

Ale pryjšoŭšy da Jezusa, jak ubačyli jaho ŭžo pamioršaha, nie łamali jamu haleniaŭ,

але адзін з жаўнераў дзідай прабіў бок Яго, і зараз выцекла кроў і вада.

 

ale adzin z žaŭnieraŭ adčyniŭ jahony bok pikaju, i zaraz-ža wyjšła kroŭ i wada.

І той, хто бачыў, сведчыць, ды праўдзівае яго сведчанне, і ведае ён, што праўду кажа, каб вы ўверылі.

 

A toj, chto widzieŭ, daŭ paświedčańnie, i praŭdziwaje jość jahonaje paświedčańnie; i jon wiedaje, što praŭdu kaža, kab i wy wieryli.

Гэта сталася, каб споўнілася Пісанне: «Косць Яго не пераломіцца».

 

Bo hetaje stałasia, kab spoŭniłasia Pisańnie: "Kaści jaho nie pałomicie" (Wych. 12, 46).

А ў іншым месцы кажа Пісанне: «Убачаць Таго, каго прабілі».

 

I iznoŭ druhoje Pisańnie kaža: "Ubačać, kaho prabili" (Zachar. 12, 10).

Пасля таго Язэп з Арыматэі, які быў вучнем Ісуса, але скрытым дзеля страху перад юдэямі, прасіў Пілата, каб узяць цела Ісуса; і Пілат дазволіў. Дык прыйшоў ён і ўзяў цела Ісуса.

 

Paśla-ž hetaha prasiŭ Piłata Jazep z Arymatei — tamu što jon byŭ wučniem Jezusa, ale tajnym dziela strachu pierad žydami — kab źniać cieła Jezusa. I Piłat pazwoliŭ. Dyk pryjšoŭ i źniaŭ cieła Jezusa.

Прыйшоў таксама і Нікадэм, які раней прыходзіў уночы да Ісуса, несучы літр каля ста мешанкі міры і алоэ.

 

Pryjšoŭ i Mikodym, jaki prychodziŭ da Jezusa pierš unačy, niasučy miešaninu mirry i ałoesu kala sta funtaŭ.

Яны ўзялі цела Ісуса і абгарнулі яго пялёнамі з духмянасцямі па традыцыі хаваць у юдэяў.

 

I ŭziali cieła Jezusa i abwiazali jaho pałotnami razam z pachnidłami, tak jak jość zwyčaj u žydoŭ chawać.

А на месцы, дзе быў укрыжаваны, быў сад, а ў садзе была магіла, у якой ніхто яшчэ не быў пакладзены;

 

A na miescy, dzie jon byŭ ukryžawany, byŭ sad, a ŭ sadzie nowy hrob, u katorym jašče nichto nia byŭ pałožany.

там дзеля дня прыгатавання юдэйскага паклалі цела Ісуса, бо магіла была блізка.

 

Dyk tam, dziela Pryhatawańnia žydoŭskaha, tamu što hrob byŭ blizka, pałažyli Jezusa.