Яна 12 разьдзел
Паводле Яна Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Міхася Міцкевіча
А за шэсць дзён перад Пасхай прыйшоў Ісус у Бэтанію, дзе быў Лазар памерлы, якога Ісус падняў з мёртвых.
За шэсьць дзён да Пасхі прыйшоў Ісус у Віфанію, дзе быў Лазар умершы, якога Ён уваскрасіў.
Дык прыгатавалі Яму там вячэру, і Марта паслугавала, а Лазар быў адным з тых, якія ўзлягалі з Ім пры стале.
Там прыгатавалі Яму вячэру, і Марфа паслугоўвала; а Лазар-жа сярод іншых, сядзеў разам з Ім за сталом.
Марыя ж узяла фунт каштоўнага алейку нардавага і намасціла ногі Ісусу, і абцёрла сваімі валасамі Яго ногі, а пах алейку напоўніў увесь дом.
А Марыя, узяўшы фунт нардовага чыстага дарагога алею, памасьціла ногі Ісусу і абцерла валасамі сваімі ногі Яго; і дом напоўніўся пахам духмянае масьці.
Кажа тады адзін з вучняў Яго, Юда Сімонаў Іскарыёт, які меўся Яго выдаць:
Тады адзін з вучняў Яго Юда Сыманаў Іскарыёт, які хацеў прадаць Яго, сказаў: —
«Чаму не прадалі гэтага алейку за трыста дынараў і не раздалі ўбогім?»
Ці ня лепш было-б прадаць гэтае мірра за трыста дынараў і не раздаць убогім?
А сказаў гэта не таму, што ён дбаў пра ўбогіх, але таму, што быў злодзей ды, маючы грашовы капшук, насіў тое, што туды кідалі.
Сказаў-жа ён гэта не дзеля таго, што клапаціўся пра ўбогіх, але таму, што быў злодзей; ён меў пры сабе скарбонку і насіў, што туды кідалі.
Сказаў тады Ісус: «Не дакучайце ёй, бо яна захавала гэта на дзень Майго пахавання.
Ісус-жа сказаў: — ня турбуй яе; яна зьберагла гэта на дзень паховінаў Маіх.
Убогіх пры сабе заўсёды маеце, а Мяне — не заўсёды».
Бо ўбогіх вы заўсёды маеце пры сабе, Мяне-ж не заўсёды.
І шмат хто з юдэяў даведаўся, што Ён там, і прыйшлі не толькі дзеля Ісуса, але і каб убачыць Лазара, якога Ён падняў з мёртвых.
Шмат народу з юдэяў, даведаўшыся, што Ён там, прыйшлі ня толькі дзеля Ісуса, але каб і Лазара пабачыць, якога Ён уваскрасіў з мертвых.
Дык першасвятары пастанавілі забіць таксама Лазара,
Архісьвятары-ж пастанавілі забіць і Лазара.
бо многа юдэяў дзеля яго прыходзілі і верылі ў Ісуса.
Бо дзеля яго многія з юдэяў прыйходзілі і ўвервалі ў Ісуса.
А назаўтра многія людзі, што прыйшлі на свята, калі пачулі, што Ісус ідзе ў Ерузалім,
На другі дзень грамады народу, што зыйшліся на сьвята, дачуліся, што Ісус ідзе ў Ерусалім.
назбіралі пальмавых галінак і выйшлі Яму насустрач, усклікаючы: «Гасана! Дабраславёны, Хто прыходзіць у імя Госпада, Цар Ізраэля».
І, набраўшы пальмовых ветак, выйшлі на спатканьне Яму, усклікаючы: — асанна! дабраславёны, Хто йдзе ў імя Гасподняе! Кароль Ізраілеў!
Ісус жа знайшоў асляня і сеў на яго, як напісана:
Ісус-жа, знайшоў асьлё, сеў на яго, як напісана: —
«Не бойся, дачка Сіёна! Вось жа, Валадар твой прыходзіць, седзячы на асляняці».
Ня бойся, дачка Сыёну: вось, Кароль твой ідзе, седзячы на маладым асьляці.
Спачатку вучні Яго не зразумелі гэтага, але, калі Ісус ужо быў праслаўлены, тады яны прыпомнілі, што так было пра Яго напісана і так і здзейснілася з Ім.
Вучні Ягоныя сьпярша не разумелі гэтага, але калі ўславіўся Ісус, тады ўспомнілі, што гэтак было напісана пра Яго, і гэтае ўчынілі Яму.
Таксама сведчылі і людзі, што былі з Ім, калі выклікаў з магілы Лазара і падняў яго з мёртвых.
Народ-жа, які быў з Ім раней, сьветчыў, што Ён вызваў з гробу Лазара і ўваскрасіў яго.
З гэтай прычыны выйшаў натоўп людзей Яму на спатканне, бо чулі, што Ён гэткі знак учыніў.
Дзеля таго і спаткаў Яго народ, бо чуў, што Ён стварыў гэты цуд.
Фарысеі ж казалі між сабою: «Бачыце, што ад вас нічога не залежыць? Вось, увесь свет пайшоў за Ім».
Фарысеі-ж гаварылі між сабою: — бачыце, нічога не парадзіш, увесь народ ідзе за Ім.
Між тымі, што прыбылі на дзень святочны, каб пакланіцца Богу, было таксама некалькі грэкаў;
Сярод тых якія прыйшлі на пакланеньне ў сьвята, былі і некаторыя эльліны.
яны, вось, звярнуліся да Піліпа, што быў з Бэтсайды Галілейскай, і прасілі яго, кажучы: «Гаспадару, хочам пабачыць Ісуса».
Яны падыйшлі да Піліпа, які быў з Віфсаіды Галілейскай, і прасілі яго, кажучы: дабрадзею! мы хочам пабачыць Ісуса.
Дык Піліп ідзе і кажа Андрэю, а Андрэй і Піліп ідуць і кажуць Ісусу.
Піліп пайшоў і сказаў пра тое Андрэю; потым Піліп і Андрэй сказалі гэта Ісусу.
А Ісус адказвае ім, кажучы: «Прыйшла гадзіна, каб праслаўлены быў Сын Чалавечы.
Ісус-жа ў адказ прамовіў да іх: — прыйшоў час праславіцца Сыну Чалавечаму:
Сапраўды, сапраўды кажу вам: калі пшанічнае зерне, укінутае ў зямлю, не памрэ, дык застаецца адно; а калі памрэ, то прыносіць шмат пладоў.
Папраўдзе, папраўдзе кажу вам: — калі пшанічнае зерне, упаўшы ў зямлю, не замрэ, то застанецца адно, а калі замрэ, то дасьць багаты плён.
Хто любіць сваю душу, загубіць яе, а хто мае ў нянавісці сваю душу на гэтым свеце, зберажэ яе на жыццё вечнае.
Хто зьберагае душу сваю, — загубіць яе, а хто не беражэ душы сваей на гэтым сьвеце, захавае яе ў жыцьцё вечнае.
Хто б хацеў Мне служыць, хай ідзе за Мною, і дзе Я, там будзе і паслугач Мой; калі хто Мне служыць, шануе яго Айцец.
Хто Мне служыць, няхай ідзе за Мною; і дзе Я, там і слуга Мой будзе; а хто Мне служыць, ушануе яго і Айцец Мой.
Цяпер моцна ўсхвалявана душа Мая. Што Мне сказаць: Ойча, захавай Мяне ад гэтай гадзіны? Але ж дзеля гэтага Я прыйшоў на гэтую гадзіну.
Трывожыцца цяпер душа Мая; і што Мне сказаць? Ойча! ухавай Мяне ад гэтай гадзіны; але-ж дзеля гэтае гадзіны Я і прыйшоў.
Ойча, праслаў імя Тваё!» І азваўся голас з неба: «І праславіў, і яшчэ праслаўлю!»
Ойча! праслаў імя Тваё! і зыйшоў з неба голас: — праславіў і яшчэ праслаўлю.
А людзі, што стаялі і чулі, казалі, што загрымела; а іншыя казалі: «Анёл прамовіў да Яго».
У народзе, які стаяў навокал, і чуў гэта, гаварылі: — гром загрымеў; а іншыя гаварылі: — ангел прамовіў да Яго.
Адказаў Ісус і сказаў: «Не дзеля Мяне азваўся голас гэты, але дзеля вас.
Ісус у адказ сказаў: — не для Мяне гэты голас быў, а для вас.
Цяпер суд гэтаму свету, цяпер князя гэтага свету выганяць вон;
Цяпер суд сьвету гэтаму; цяпер князь сьвету гэтага будзе выгнаны вон.
а Я, калі буду падняты над зямлёй, усіх прыцягну да Сябе».
І калі Я ўзьнесены буду ад зямлі, усіх прыхілю да Сябе.
А казаў гэта, вызначаючы, якою смерцю мае памерці.
Гэтае гаварыў Ён каб даць разуменьне, якою сьмерцяй Ён памрэ.
Адказаў Яму натоўп: «Мы чулі з закону, што Хрыстос трывае вечна; а як жа Ты кажаш: “Трэба, каб быў падняты Сын Чалавечы”? Хто гэты Сын Чалавечы?»
Народ-жа адказаў Яму: — мы чулі з закону, што Хрыстос жыве вечна; як-жа Ты кажаш, што мае быць узьнесены Сын Чалавечы? Хто гэты Сын Чалавечы?
Сказаў ім тады Ісус: «Яшчэ толькі кароткі час будзе святло сярод вас; хадзіце, пакуль маеце святло, каб вас цемра не агарнула; бо, хто ў цемры ходзіць, не ведае, куды ідзе.
І сказаў ім Ісус: — яшчэ на кароткі час Сьвятло з вамі; хадзеце, пакуль маеце Сьвятло, каб не агарнула вас цемра; а хто ходзіць у цьме, ня ведае куды йдзе.
Пакуль маеце святло, верце ў святло, каб былі вы сынамі святла». Гэта сказаў Ісус і адышоў, ды схаваўся ад іх.
Пакуль маеце Сьвятло, верце ў Сьвятло, каб сынамі Сьвятла сталіся. Сказаўшы гэта, Ісус адыйшоў і сукрыўся ад іх.
Ды хоць так многа знакаў учыніў Ён перад імі, не верылі ў Яго,
І хоць столькі цудаў стварыў перад імі, яны ня верылі ў Яго.
каб споўніліся словы Ісаі прарока, які сказаў: «Госпадзе, хто ўверыў пачутаму ад нас, ды рука Госпада каму была аб’яўлена?»
І вось спраўдзілася слова Ісайі прарока, які сказаў: — Госпадзе! хто паверыў таму, што пачулі ад нас, і сіла Гасподняя каму аб'явілася?
Дзеля таго не змаглі ўверыць, што, як далей сказаў Ісая:
Дзеля таго не маглі яны ўверыць, што, як яшчэ сказаў Ісайя: —
«Засляпіў вочы іх і закамяніў сэрца іх, каб часам вачамі не ўбачылі ды сэрцам не зразумелі, і не навярнуліся, і Я не аздаравіў іх».
Яны маюць засьлепленыя вочы, і зацьвярдзелыя сэрцы іхныя, каб ня бачаць вачыма і не ўразумець сэрцам, і не навярнуцца, каб Я ацаліў іх.
Гэта сказаў Ісая, калі ўбачыў хвалу Яго і гаварыў пра Яго.
Гэта сказаў Ісайя, калі бачыў славу Яго і гаварыў пра Яго.
Усё ж такі многа з кіраўнікоў уверыла ў Яго, але са страху перад фарысеямі не прызнаваліся, каб іх не вылучылі з сінагогі;
Аднака-жа многія з начальнікаў ўверылі ў Яго, але дзеля фарысеяў не вызнаваліся, каб ня быць адлучанымі ад сынагогі.
бо славу людзей больш узлюбілі, чым славу Божую.
Бо ўпадабалі славу людзкую больш як славу Божую.
А Ісус усклікнуў і сказаў: «Хто верыць у Мяне, не ў Мяне верыць, але ў Таго, Хто паслаў Мяне;
Ісус-жа, усклікнуўшы, гаварыў: — хто верыць у Мяне, не ў Мяне верыць, але ў Таго, Хто паслаў Мяне.
і хто Мяне бачыць, бачыць Таго, Хто паслаў Мяне.
І хто бачыць Мяне, бачыць Таго, Хто паслаў Мяне.
Я святлом прыйшоў у свет, каб кожны, хто верыць у Мяне, не заставаўся ў цемры.
Я — Сьвятло, і прыйшоў у сьвет, каб кажны, хто ў Мяне верыць, не бытаваў у цемры.
І хто пачуе словы Мае і не ўверуе, Я яго не суджу, бо Я не прыйшоў, каб судзіць свет, але каб збавіць свет.
І калі хто пачуе словы Мае і не паверыць, Я ня суджу яго, бо Я прыйшоў ня судзіць, але выбавіць яго.
Хто грэбуе Мною і не прымае слоў Маіх, той ужо мае суддзю сабе: слова, што Я сказаў, яно асудзіць яго ў апошні дзень;
Хто выракаецца Мяне і ня прыймае слоў Маіх, той мае судзьдзю сабе: слова, якое Я гавару, будзе судзьдзёю яму ў апошні дзень.
бо Я не ад Самога Сябе гаварыў, але Айцец, Які Мяне паслаў, Ён Мне даў загад, што маю гаварыць і вясціць.
Бо не ад Сябе гавару Я, але ад Айца Майго, Ён паслаў Мяне і запавядаў, што гаварыць і што выглашаць.
І Я ведаю, што загад Яго ёсць жыццё вечнае. І тое, што Я гавару, Я гавару так, як Мне сказаў Айцец».
І ведаю, што запавет Яго — гэта жыцьцё вечнае; і калі Я што гавару, то гавару так, як гаварыў Мне Айцец.
