Яна 9 разьдзел
Паводле Яна Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Міхася Міцкевіча
І, праходзячы, убачыў чалавека, сляпога ад нараджэння.
І прайходзячы, убычыў чалавека, сьляпога ад нараджэньня.
Дык спыталіся ў Яго вучні Яго, кажучы: «Рабі, хто зграшыў: ён ці бацькі яго, што ён сляпым нарадзіўся?»
Вучні-ж Ягоныя спыталіся ў Яго, кажучы: — Раўві! хто зграшыў, ці ён, ці бацькі ягоныя, што сьляпым урадзіўся?
Адказаў Ісус: «Ані ён не зграшыў, ані бацькі яго, але каб справы Божыя выявіліся на ім.
Ісус адказаў: — не зграшыў ні ён, ані бацькі ягоныя, але сталася, каб выявіліся на ім чыны Божыя.
Мне належыць выконваць справы Таго, Хто Мяне паслаў, дакуль дзень; надыходзіць ноч, калі ніхто не можа рабіць.
Мне належыць тварыць чыны Таго, Хто паслаў Мяне, пакуль ёсьць дзень; прыйходзіць ноч, калі ніхто ня можа дзеяць.
Пакуль Я ў свеце, Я — святло свету».
Пакуль Я ў сьвеце, Я — Сьвятло сьвету.
Як сказаў гэта, плюнуў на зямлю, і зрабіў мешаніну са сліны, і намазаў мешаніну на вочы яго,
Сказаўшы гэта, плюнуў на зямлю, і зрабіў мул з сьліны, і памазаў мулам вочы сьляпому.
і сказаў яму: «Ідзі, абмый у купальні Сіло», што значыць «Пасланы». Дык ён пайшоў, і абмыўся, і вярнуўся відушчым.
І сказаў яму: — ідзі ўмыйся ў купальні Сілаам, што азначае — пасланы; і ён пайшоў умыўся і вярнуўся відушчым.
Суседзі ж і тыя, што яго раней бачылі, як быў сляпым, казалі: «Ці ж гэта не той, што сядзеў і жабраваў?»
Суседзі-ж і тыя, якія бачылі яго сьляпым, гаварылі: — ці ня той гэта, які сядзеў і жабраваў?
Адны казалі: «Гэта ён!», другія казалі: «Падобны да яго». А ён казаў: «Гэта я».
І некаторыя гаварылі: — гэта ён, іншыя — падобны на яго; ён-жа казаў — гэта я.
Дык казалі тады яму: «Як вочы адкрыліся ў цябе?»
Тады пыталіся ў яго: — як-жа адчыніліся вочы твае?
І ён адказаў: «Чалавек, якога завуць Ісус, зрабіў мешаніну, памазаў вочы мае ды сказаў мне: “Ідзі да купальні Сіло і абмыйся”. Я пайшоў, абмыўся і стаў бачыць».
І ён сказаў у адказ сказаў: — Чалавек, называны Ісус, зрабіў мул і памазаў вочы мае і сказаў мне: — пайдзі ў купальню Сілаам і ўмыйся; я пайшоў, умыўся і стаў бачыць.
І сказалі яму: «А дзе Ён?» Ён гаворыць: «Не ведаю».
Тады сказалі яму: — дзе Ён; і ён адказаў — ня ведаю.
Дык завялі таго, што быў сляпым, да фарысеяў.
І павялі былога сьляпца да фарысеяў.
А была субота ў той дзень, калі Ісус зрабіў мешаніну і адкрыў вочы яго.
А была сыбота, калі Ісус зрабіў мул, і адчыніў яму вочы.
Дык ізноў пыталіся ў яго фарысеі, якім чынам ён стаў бачыць. А ён сказаў ім: «Мешаніну паклаў Ён на вочы мае, я абмыўся і бачу».
Пыталіся ў яго таксама і фарысеі, як ён празрэў; ён сказаў ім: — мул налажыў Ён на мае вочы, і я ўмыўся і стаў бачыць.
Дык казалі некаторыя з фарысеяў: «Чалавек той, што не пільнуе суботы, не ёсць ад Бога»; іншыя ж казалі: «Як жа чалавек грэшнік можа чыніць такія знакі?» Гэтак дайшло да нязгоды між імі.
Некаторыя з фарысеяў гаварылі: — не ад Бога гэты Чалавек, калі не перасьцярагае сыботы; іншыя-ж гаварылі: як можа чалавек грэшны тварыць такія цуды; і была між імі спрэчка.
Дык кажуць ізноў сляпому: «Што ты скажаш пра Таго, Які адкрыў вочы твае?» Ён жа сказаў: «Гэта прарок!»
І зноў кажуць сьляпому: — што ты скажаш пра Яго, бо Ён-жа адчыніў табе вочы? і ён сказаў — гэта прарок.
Юдэі аднак не паверылі ў тое, што ён быў сляпы і стаў бачыць, пакуль не пазвалі бацькоў таго, хто стаў бачыць.
Не паверылі тады юдэі, што ён быў сьляпы, ды празрэў, пакуль не паклікалі бацькоў былога сьляпога.
Ды пыталіся ў іх, кажучы: «Ці сапраўды ён — ваш сын, аб якім кажаце, што нарадзіўся сляпым? Дык як жа ён цяпер бачыць?»
І спыталіся ў іх: — ці гэта ваш сын, пра якога вы кажаце, што нарадзіўся сьляпым, як-жа ён цяпер бачыць.
Дык адказалі бацькі яго і сказалі: «Ведаем, што ён — наш сын ды што сляпым нарадзіўся,
Бацькі яго ў адказ ім сказалі: — мы ведаем, што гэта сын наш і што ён нарадзіўся сьляпым.
але якім чынам цяпер бачыць — не ведаем, не ведаем таксама, хто яму адкрыў вочы; у яго самога пытайцеся. Ён мае гады, хай сам аб сабе расказвае».
Але як ён цяпер бачыць, ня ведаем; таксама ня ведаем, хто адчыніў яму вочы; сам ён дарослы, самога спытайцеся, няхай скажа пра сябе сам.
Гэтак сказалі бацькі яго, бо баяліся юдэяў, бо юдэі ўжо змовіліся, што, калі хто прызнае Яго за Хрыста, адлучаць таго ад сінагогі.
Гэтак адказалі бацькі яго, бо баяліся юдэяў, якія ўжо згаварыліся, каб кажнага, хто прызнае Яго за Хрыста, адлучаць ад сынагогі.
Дзеля таго бацькі яго сказалі: «Мае гады, яго самога пытайцеся».
Дзеля такго бацькі і сказалі: — ён дарослы, пытайце самога.
Затым паўторна паклікалі чалавека, што быў сляпы, і сказалі яму: «Услаў Бога! Мы ведаем, што Той Чалавек — грэшнік».
Тады другі раз заклікалі чалавека, які быў сьляпы і сказалі яму: — уздаў хвалу Богу; мы ведаем, што Чалавек Той грэшнік.
Але ён адказаў: «Ці Ён грэшнік, не ведаю, але толькі ведаю, што я быў сляпы, а цяпер бачу».
Ён адказаў ім: — ці Ён грэшнік, я ня ведаю; адно ведаю, што быў я сьляпы, а цяпер бачу.
Зноў сказалі яму: «Што Ён зрабіў табе? Якім спосабам адкрыў твае вочы?»
І зноў сказалі яму: — што Ён зрабіў табе? як адчыніў табе вочы?
Ён адказаў ім: «Я ўжо сказаў вам, і вы не чулі; што яшчэ вы хочаце пачуць? Ці і вы хочаце быць Яго вучнямі?»
І ён адказаў ім: — я ўжо сказаў вам, і вы ня слухалі; што яшчэ хочаце пачуць? хіба і вы хочаце стацца вучнямі Ягонымі?
Яны дакаралі яго і сказалі: «Гэта ты — Яго вучань, а мы — вучні Майсея.
Яны-ж злаялі яго і сказалі яму: — ты будзь Ягоным вучнем, а мы вучні Майсея.
Мы ведаем, што да Майсея прамаўляў Бог, але скуль Гэты — не ведаем».
Мы ведаем, што Бог гаварыў Майсею, а Гэтага ня ведаем, адкуль Ён.
Чалавек адказаў і сказаў ім: «Гэта, вось, і дзіўна, што вы не ведаеце, скуль Ён, а Ён адкрыў мне вочы.
І сказаў ім чалавек гэты ў адказ: — вось гэта і дзіўна, што вы ня ведаеце, адкуль Ён, а Ён адчыніў мне вочы.
Ведаем жа, што грэшнікаў Бог не слухае, а калі хто спахвальнік Бога і волю Яго выконвае, таго слухае.
А мы ведаем, што грэшнікаў Бог ня слухае, але хто Богу пакараецца і выканвае волю Ягоную, таго слухае.
Ад веку не чута, каб хто народжанаму сляпым вочы адкрыў;
Адвеку нячутно, каб хто адчыніў вочы сьляпому ад нарадэньня.
каб Ён не быў ад Бога, не мог бы нічога зрабіць».
Калі-б Ён ня быў ад Бога, ня мог бы тварыць нічога.
Адказваючы, сказалі яны яму: «У грахах увесь ты нарадзіўся і ты павучаеш нас?» І прагналі яго прэч.
Яму-ж у адказ сказалі: — у грахох ты ўвесь урадзіўся, і ці табе нас вучыць? і выгналі яго вон.
Пачуў Ісус, што яго прагналі, і, знайшоўшы яго, сказаў яму: «Ці верыш ты ў Сына Божага?»
Ісус, дачуўшыся, што яго прагналі вон, і знайшоўшы яго, сказаў яму: — ці верыш ты ў Сына Божага?
Ён, адказваючы, спытаўся: «А хто Ён, Госпадзе, каб я паверыў у Яго?»
— Ён адказаў, кажучы: — а Хто Ён, Госпадзе, каб мне верыць у Яго?
Сказаў яму Ісус: «І ты ўжо бачыў Яго, і Той, Хто з табою гаворыць, гэта Ён».
І сказаў яму Ісус: — і бачыў ты Яго, і Ён гаворыць з табою — Ён ёсьць.
Дык ён гаворыць: «Веру, Госпадзе!»; і пакланіўся Яму.
Ён-жа сказаў: — веру, Госпадзе, і пакланіўся Яму.
І сказаў Ісус: «На суд прыйшоў Я на гэты свет, каб тыя, што не бачаць, бачылі, а тыя, што бачаць, сталіся сляпымі».
І сказаў Ісус: — на суд Я прыйшоў у сьвет гэты, каб нявідушчыя празрэлі, а відушчыя сьляпымі сталі.
Пачулі гэта некаторыя з фарысеяў, што пры Ім былі, і сказалі Яму: «Няўжо і мы сляпыя?»
Пачуўшы гэтае, некаторыя з фарысеяў сказалі Яму: — няўжо і мы сьляпыя?
Сказаў ім Ісус: «Калі б вы былі сляпыя, не мелі б граху. Вы, аднак, кажаце: “Мы бачым!”; і грэх ваш застаецца.
Ісус сказаў ім: — калі-б вы былі сьляпыя, ня мелі-б на сабе грэху, але калі вы гаварыце, што бачыце, то грэх застаецца на вас.