Яна 13 разьдзел
Паводле Яна Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Антонія Бокуна → Рeraklad V. Hadleuski
А перад сьвятам Пасхі Ісус, ведаючы, што прыйшла Яго гадзіна перайсьці з гэтага сьвету да Айца, палюбіўшы Сваіх, якія ў гэтым сьвеце, да канца ўзьлюбіў іх.
Pierad światočnym dniom Paschi, Jezus, wiedajučy, što pryjšła jaho časina, kab pierajści z hetaha świetu da Ajca, uźlubiŭšy swaich, jakija byli na świecie, da kanca ich uźlubiŭ.
І калі была вячэра і д’ябал улажыў ужо ў сэрца Юды Сымонавага Іскарыёта выдаць Яго,
I pawiačeraŭšy, kali ŭžo djabał ułažyŭ u serca Judaša Symonawaha Iskaryjota, kab wydać jaho,
Ісус, ведаючы, што Айцец усё аддаў у рукі Ягоныя і што Ён ад Бога выйшаў і да Бога ідзе,
jon, wiedajučy, što ŭsio addaŭ jamu Ajciec u ruki, i što ad Boha wyjšaŭ i da Boha idzie,
устае ад вячэры, скідвае з Сябе адзеньне і, узяўшы ручнік, падперазаўся.
ustaŭ ad wiačery, źniaŭ swaju wopratku, i ŭziaŭšy ručnik, padpierazaŭsia.
Потым налівае вады ва ўмывальніцу і пачынае абмываць ногі вучням і выціраць ручніком, якім быў падперазаны.
Potym naliŭ wady ŭ misu i pačaŭ myć nohi wučniaŭ i wycirać ručnikom, jakim byŭ padpierazaŭšysia.
Тады падыходзіць да Сымона Пятра, і той кажа Яму: «Госпадзе! Ці ж Табе абмываць ногі гэтыя?»
Dyk pryjšoŭ da Symona Piatra. I skazaŭ jamu Piotr: Panie, ty mnie nohi myješ?
Адказаў Ісус і сказаў яму: «Што Я раблю, ты цяпер ня ведаеш, але даведаешся пасьля».
Adkazaŭ Jezus i skazaŭ jamu: Što ja rablu, ty ciapier nia wiedaješ, ale dawiedajeśsia potym.
Пётар кажа Яму: «Не абмыеш ног маіх да веку». Адказаў яму Ісус: «Калі не абмыю цябе, ня будзеш мець часткі са Мною».
Skazaŭ jamu Piotr: Nia budzieš myć mnie noh nawieki. Adkazaŭ jamu Jezus: Kali nie abmyju ciabie, nia budzieš mieć čaści sa mnoju.
Кажа Яму Сымон Пётар: «Госпадзе, ня толькі ногі мае, але і рукі, і галаву».
Skazaŭ jamu Symon Piotr: nia tolki nohi maje, ale i ruki, i haławu.
Кажа яму Ісус: «Памытаму трэба толькі ногі абмыць, бо ён увесь чысты; і вы чыстыя, але ня ўсе».
Skazaŭ jamu Jezus: Chto abmyty, toj nie patrabuje, adno tolki kab nohi abmyć, ale jon uwieś čysty. I wy čystyja, ale nia ŭsie.
Бо ведаў, хто выдасьць Яго, таму сказаў: «Ня ўсе вы чыстыя».
Bo jon wiedaŭ, chto heta byŭ, chto jaho mieŭ wydać; dziela taho skazaŭ: Wy nia ŭsie čystyja.
Калі ж Ён абмыў ногі іхнія і ўзяў адзеньне Сваё, узьлёгшы ізноў, сказаў ім: «Ці разумееце, што Я зрабіў вам?
Dyk paśla taho, jak abmyŭ nohi ich i ŭzłažyŭ swaju wopratku, jon, sieŭšy iznoŭ za stoł, skazaŭ: Wiedajecie, što ja wam zrabiŭ?
Вы клічаце Мяне “Настаўнік” і “Госпад”, і слушна кажаце, бо гэта Я і ёсьць.
Wy mianie zawiecio: "Wučyciel" i "Panie", i dobra kažacie, bo ja jość.
Дык калі Я, Госпад і Настаўнік, абмыў вашыя ногі, дык і вы павінны абмываць ногі адзін аднаму,
Dyk kali ja, Pan i Wučyciel, abmyju nohi wašyja, i wy pawinny adzin druhoa abmywać nohi.
бо Я даў вам прыклад, каб, як Я зрабіў вам, і вы рабілі.
Bo ja daŭ wam prykład, kab, jak ja wam zrabiŭ, tak i wy rabili.
Сапраўды, сапраўды кажу вам: слуга ня большы за гаспадара свайго, і пасланец ня большы за таго, хто яго паслаў.
Sapraŭdy, sapraŭdy kažu wam, słuha nia jość bolšy za pana swajho, ani pasłaniec nia jość bolšy za taho, chto pasłaŭ jaho.
Калі гэтае ведаеце, шчасьлівыя вы, калі гэта робіце.
Kali heta wiedajecie, bahasłaŭleny budziecie, kali hetaje budziecie rabić.
Не пра ўсіх вас кажу. Я ведаю тых, каго выбраў, але каб споўнілася Пісаньне: “Той, хто есьць са Мною хлеб, падняў на Мяне пяту сваю”.
Nie ab usich was kažu. Ja wiedaju, kaho ja wybraŭ, ale kab spoŭniłasia Pisańnie: "Chto jeść sa mnoju chleb, padymie prociŭ mianie piatu swaju" (Ps. 40, 10).
Цяпер кажу вам, раней, чым гэта сталася, каб, калі станецца, вы паверылі, што гэта Я ёсьць.
Kažu wam ciapier, pierš čym staniecca, kab, kali staniecca, wy wieryli, što ja jość.
Сапраўды, сапраўды кажу вам: хто прыймае таго, каго Я паслаў, Мяне прыймае, а хто Мяне прыймае, прыймае Таго, Хто паслаў Мяне».
Sapraŭdy, sapraŭdy kažu wam, chto pryjmaje, kali-b ja pasłaŭ kaho, mianie pryjmaje; a chto mianie pryjmaje, pryjmaje taho, chto pasłaŭ mianie.
Сказаўшы гэтае, Ісус усхваляваўся ў духу, і засьведчыў, і сказаў: «Сапраўды, сапраўды кажу вам, што адзін з вас выдасьць Мяне!»
Skazaŭšy hetaje, Jezus ustrywožyŭsia ducham i paświedčyŭ i skazaŭ: Sapraŭdy, sapraŭdy kažu wam, što adzin z was wydaść mianie.
Тады вучні паглядалі адзін на аднаго, збянтэжаныя, пра каго Ён кажа.
Dyk spahlanuli wučni adzin na druhoha, niapeŭnyja, ab kim haworyć.
Адзін з вучняў Ягоных, якога Ісус любіў, узьлягаў на ўлоньні Ісуса.
A byŭ adzin z jahonych wučniaŭ, katoraha lubiŭ jezus, abapioršysia na ŭłońni Jezusa.
Яму дае знак Сымон Пётар, каб спытаўся, хто той, пра каго Ён кажа.
Dyk hetamu kiŭnuŭ Symon Piotr i skazaŭ jamu: Chto heta, ab katorym jon haworyć?
Той жа, прыхіліўшыся да грудзей Ісуса, кажа Яму: «Госпадзе! Хто гэта?»
I toj, abapioršysia na hrudziach Jezusa, skazaŭ jamu: Panie, chto heta?
Адказвае Ісус: «Гэта той, каму Я дам, абмачыўшы, лусту». І, абмачыўшы лусту, дае Юдзе Сымонаваму Іскарыёту.
Adkazaŭ Jezus: Heta toj, kamu ja padam pamočany chleb. I pamačyŭšy chleb, daŭ Judzie Symonawamu Iskaryjotu.
І за лустаю ўвайшоў у яго шатан. Тады кажа яму Ісус: «Што робіш, рабі хутчэй».
I paśla kuska ŭwajšoŭ u jaho djabał. I skazaŭ jamu Jezus: što robiš, rabi chutčej.
Ніхто з тых, якія ўзьлягалі, таго не зразумеў, дзеля чаго Ён гэта сказаў яму.
A hetaha nichto z siadziačych nie zrazumieŭ, da kaho skazaŭ jamu.
А як у Юды была каліта, некаторыя думалі, што Ісус кажа яму: «Купі, што трэба нам на сьвята», ці каб даў нешта ўбогім.
Bo niekatoryja dumali dziela taho, što Juda mieŭ skarbonku, što Jezus skazaŭ jamu: Kupi taho, čaho nam patreba na dzień światočny; abo, kab daŭ niešta ŭbohim.
Той жа, узяўшы лусту, адразу выйшаў; а была ноч.
Dyk jon, uziaŭšy kusok, zaraz-ža wyjšaŭ. A była noč.
Калі ён выйшаў, кажа Ісус: «Цяпер праслаўлены Сын Чалавечы, і Бог праслаўлены ў Ім.
kali-ž jon wyjšaŭ, skazaŭ Jezus: Ciapier prasłaŭleny jość Syn čaławiečy i Boh jość prasłaŭleny ŭ im.
Калі Бог праслаўлены ў Ім, Бог праславіць Яго ў Сабе, і неўзабаве праславіць Яго.
Kali Boh jość prasłaŭleny ŭ im, to i Boh prasławić jaho ŭ sabie samym, i zaraz-ža prasławić jaho.
Дзеткі, яшчэ трохі Я ёсьць з вамі. Будзеце шукаць Мяне і, як Я сказаў Юдэям: “Куды Я іду, вы ня можаце прыйсьці”, — так кажу цяпер і вам.
Synočki, jašče krychu ja jość z wami; budziecie šukać mianie, i jak ja skazaŭ žydom: "Kudy ja idu, wy nia možacie pryjści", i wam ciapier kažu.
Новае прыказаньне даю вам, каб вы любілі адзін аднаго; як Я палюбіў вас, так і вы любіце адзін аднаго.
Prykazańnie nowaje daju wam, kab wy lubili adzin druhoha; tak jak ja was uzlubiŭ, kab i wy lubili adzin druhoha.
Па гэтым даведаюцца ўсе, што вы — Мае вучні, калі будзеце мець любоў адзін да аднаго».
Pa hetym paznajuć usie, što wy maje wučni, kali budziecie mieć luboŭ adzin da druhoha.
Кажа Яму Сымон Пётар: «Госпадзе, куды Ты ідзеш?» Адказаў яму Ісус: «Куды Я іду, ты ня можаш цяпер за Мною ісьці; але ўрэшце пойдзеш за Мною».
Skazaŭ jamu Symon Piotr: Panie, kudy ty idzieš? Adkazaŭ Jezus: Kudy ja idu, ty ciapier nia možaš iści za mnoju, ale pojdzieš potym.
Кажа Яму Пётар: «Госпадзе! Чаму я не магу ісьці за Табою цяпер? Я душу маю палажу за Цябе».
Skazaŭ jamu Piotr: čamu nie mahu iści za taboju ciapier? Ja žyćcio swajo pałažu za ciabie.
Адказаў яму Ісус: «Душу сваю за Мяне паложыш? Сапраўды, сапраўды кажу табе: не прапяе певень, як тройчы адрачэшся ад Мяне.
Adkazaŭ jamu Jezus: Ty žyćcio swajo za mianie pałožyš? Sapraŭdy kažu tabie, nie zapiaje piewień, jak ty trejčy adračeśsia ad mianie.
