Яна 7 разьдзел

 

 

І хадзіў Ісус пасьля гэтага па Галілеі, бо не хацеў хадзіць па Юдэі, таму што Юдэі шукалі забіць Яго.

 

Paśla-ž hetaha chadziŭ Jezus pa Halilei, bo nie chacieŭ chadzić u Judeju, tamu što žydy šukali jaho zabić.

Было ж блізка сьвята юдэйскае, [сьвята] Намётаў.

 

Byŭ-ža blizka światočny dzień žydoŭski Šatroŭ.

Тады браты Ягоныя сказалі Яму: «Выйдзі адсюль і пайдзі ў Юдэю, каб і вучні Твае бачылі справы Твае, якія Ты робіш.

 

Dyk braty jahony skazali da jaho: Adyjdzi adhetul i idzi ŭ Judeju, kab i wučni twaje bačyli čyny twaje, jakija ty čyniš.

Бо ніхто нічога таемна ня робіць, і сам імкнецца быць вядомым. Калі робіш гэткае, зьяві Сябе сьвету».

 

Bo nichto ničoha nia čynić u skrytnaści, ale sam choča być najawie. Kali ty hetaje čyniš, pakažy siabie samoha świetu.

Бо і браты Ягоныя таксама ня верылі ў Яго.

 

Bo i braty jahony nia wieryli ŭ jaho.

Ісус жа кажа ім: «Час Мой яшчэ не прыйшоў, а для вас заўсёды час.

 

Dyk skazaŭ im Jezus: čas moj jašče nia pryjšoŭ, a waš čas zaŭsiody hatowy.

Вас сьвет ня можа ненавідзець, а Мяне ненавідзіць, бо Я сьведчу пра яго, што справы ягоныя злыя.

 

Nia moža świet nienawidzieć was, mianie-ž jon nienawidzić, bo ja paświedčańnie daju ab im, što čyny jahony jość błahija.

Вы ідзіце на гэтае сьвята, а Я яшчэ не пайду на гэтае сьвята, бо час Мой яшчэ ня споўніўся».

 

Wy idziecie na hety dzień światočny, bo čas moj jašče nia wypaŭniŭsia.

Сказаўшы ім гэта, застаўся ў Галілеі.

 

Skazaŭšy hetaje, sam astaŭsia ŭ Halilei.

Калі ж пайшлі браты Ягоныя, тады і Ён пайшоў на сьвята, ня яўна, але як быццам таемна.

 

Kali-ž pajšli braty jahony, tady i jon pajšoŭ na światočny dzień, nia jaŭna, ale jakbyccam u skrytnaści.

А Юдэі шукалі Яго на сьвяце і гаварылі: «Дзе Ён?»

 

Dyk žydy šukali jaho ŭ dzień światočny i kazali: Dzie jon?

І шмат размоваў было адносна Яго ў натоўпах: адны казалі, што Ён добры, а другія казалі: «Не, бо Ён падманвае грамаду».

 

I było wialikaje narakańnie na jaho ŭ hramadzie, bo niekatoryja kazali: Što jon dobry, a druhija kazali: Nie, ale jon zwodzić hramady.

Аднак ніхто не гаварыў адносна Яго яўна дзеля страху перад Юдэямі.

 

Nichto adnak jaŭna nie hawaryŭ ab im, dziela strachu pierad žydami.

Але ў палове сьвята Ісус увайшоў у сьвятыню і навучаў.

 

Kali-ž była ŭžo paławina świata, Jezus uwajšoŭ u światyniu i nawučaŭ.

І зьдзіўляліся Юдэі, кажучы: «Як Ён ведае Пісаньні, не вучыўшыся?»

 

I dziwilisia žydy, kažučy: Jak-ža jon znaje Pisańni, kali jon nia wučyŭsia?

Адказаў ім Ісус і сказаў: «Маё вучэньне не Маё, але Таго, Хто паслаў Мяне.

 

Adkazaŭ im Jezus i skazaŭ: Maja nawuka nia jość majeju, ale taho, katory pasłaŭ mianie.

Калі хто хоча выконваць волю Яго, той зразумее адносна вучэньня гэтага, ці ад Бога яно, ці Я ад Сябе гавару.

 

Kali chto zachoča čynić wolu jahonu, dawiedajecca ab nawucy, ci jana z Boha, ci ja sam ad siabie hawaru.

Хто гаворыць сам ад сябе, той шукае сваёй славы, а Хто шукае славы Таго, Хто паслаў Яго, Той праўдзівы, і няма ў Ім няправеднасьці.

 

Chto haworyć sam ad siabie, toj ułasnaje sławy šukaje; a chto šukaje sławy taho, katory pasłaŭ jaho, toj praŭdamoŭny i niama ŭ im niesprawiadliwaści.

Ці ня даў вам Майсей Закону? І ніхто з вас не выконвае Закон. За што шукаеце забіць Мяне?»

 

Ci-ž wam Majsiej nia daŭ zakonu? I nichto z was nia čynić zakonu.

Натоўп адказаў і сказаў: «Дэмана Ты маеш. Хто шукае забіць Цябе?»

 

Našto wy mianie šukajecie zabić? Adkazała hramada i skazała: Ty djabelstwa maješ! Chto ciabie šukaje zabić?

Адказаў Ісус і сказаў ім: «Адну справу Я зрабіў, і вы ўсе зьдзіўляецеся.

 

Adkazaŭ Jezus i skazaŭ im: Ja adzin čyn učyniŭ, i wy ŭsie dziwiciosia.

Майсей даў вам абразаньне; хоць яно і не ад Майсея, але ад бацькоў, і ў суботу вы абразаеце чалавека.

 

Dziela taho Majsiej daŭ wam abrazańnie (nie zatym, što jano z Majsieja, ale z ajcoŭ) i wy ŭ subotu abrazajecie čaławieka.

Калі ў суботу абразаецца чалавек, каб ня быў парушаны закон Майсееў, чаму ж вы незадаволеныя Мною, што Я ўсяго чалавека зрабіў здаровым у суботу?

 

Kali čaławiek atrymliwaje abrazańnie ŭ subotu, biez taho kab byŭ narušany zakon Majsieja, wy na mianie hniewajeciesia, što ja ŭsiaho čaławieka azdarawiŭ u subotu?

Не судзіце па зьнешнасьці, але судзіце судом справядлівым».

 

Nia sudziecie pawodle wyhladu, ale sudziecie sudom sprawiadliwym.

Казалі тады некаторыя з Ерусалімцаў: «Ці ж гэта ня Той, Якога шукаюць, каб забіць?

 

Dyk kazali niekatoryja z Jeruzalimcaŭ: Ci-ž heta nia toj, katoraha šukajuć zabić?

І вось Ён яўна гаворыць, і нічога ня кажуць Яму. Ці не пераканаліся начальнікі, што Ён сапраўды Хрыстос?

 

A jon woś jaŭna haworyć i ničoha jamu nia kažuć. Ci-ž sapraŭdy staršyja paznali, što jon jość Chrystus?

Але мы ведаем Яго, адкуль Ён. Калі ж прыйдзе Хрыстос, ніхто ня будзе ведаць, адкуль Ён».

 

Ale jaho my znajem, adkul jon: kali-ž Chrystus pryjdzie, nichto nia budzie wiedać, adkul jon.

Усклікнуў тады Ісус у сьвятыні, навучаючы і кажучы: «І Мяне ведаеце, і ведаеце адкуль Я, і Я прыйшоў ня Сам ад Сябе, але праўдзівы Той, Які паслаў Мяне, Якога вы ня ведаеце.

 

Dyk Jezus zaklikaŭ u światyni wučačy i kažučy: I mianie znajecie, i adkul ja jość, znajecie; i nia pryjšoŭ ja sam ad siabie, ale jość praŭdziwy, katory pasłaŭ mianie, katoraha wy nia znajecie.

А Я ведаю Яго, бо Я ад Яго, і Ён Мяне паслаў».

 

Ja znaju jaho, bo ja ad jaho jość, i jon pasłaŭ mianie.

І шукалі, каб схапіць Яго, і ніхто не ўзлажыў на Яго рукі, бо яшчэ не прыйшла гадзіна Ягоная.

 

Dyk chacieli jaho ŭziać, i nichto nie pałažyŭ na jaho ruki, bo jašče nia pryjšła jahona hadzina.

Многія ж з натоўпу паверылі ў Яго і казалі: «Хрыстос, калі прыйдзе, няўжо ўчыніць больш знакаў, чым Гэты ўчыніў?»

 

Z hramady-ž mnohija ŭwieryli ŭ jaho i kazali: Kali pryjdzie Chrystus, to ci-ž učynić bolej znakaŭ za tyja, katoryja jon čynić?

Пачулі фарысэі натоўп, які гэтак гаварыў адносна Яго; і паслалі фарысэі і першасьвятары паслугачоў, каб схапілі Яго.

 

Pačuli faryzei, što hramada ab im hetaje haworyć: i pasłali staršyja i faryzei słuhaŭ, kab jaho ŭziać.

Ісус жа сказаў ім: «Яшчэ трохі часу Я буду з вамі, і пайду да Таго, Які паслаў Мяне.

 

Dyk skazaŭ im Jezus: Jašče mała času ja z wami, i idu da taho, katory pasłaŭ mianie.

Будзеце шукаць Мяне і ня знойдзеце, і дзе Я буду, вы ня можаце прыйсьці».

 

Budziecie šukać mianie i nia znojdziecie, i dzie ja jość, wy nia možacie pryjści.

Гаварылі тады Юдэі між сабою: «Куды Ён мае ісьці, што мы ня знойдзем Яго? Ці ня мае Ён ісьці да грэцкага расьцярушаньня і навучаць Грэкаў?

 

Dyk hawaryli žydy pamiž saboju: Kudy-ž jon maje iści, što my jaho nia znojdziem? Ci maje iści da razsialeńnia pahanskaha i nawučać pahanaŭ?

Што мае значыць гэтае слова, якое Ён сказаў: “Будзеце шукаць Мяне і ня знойдзеце, і дзе Я буду, вы ня можаце прыйсьці”? »

 

Što heta za mowa, jakuju jon skazaŭ: "Budziecie šukać mianie i nia znojdziecie, i dzie ja jość, wy nia možacie pryjści"?

А ў апошні вялікі дзень сьвята Ісус стаяў і ўсклікнуў, кажучы: «Калі хто смагне, няхай прыйдзе да Мяне і п’е.

 

U apošni-ž wialiki dzień świata Jezus stajaŭ i zaklikaŭ, kažučy: Kali chto choča pić, niachaj prychodzić da mianie i pje!

Хто верыць у Мяне, як сказана ў Пісаньні, у таго з жывата пацякуць рэкі вады жывое».

 

Chto wieryć u mianie, jak kaža Pisańnie, z nutra jaho paciakuć reki žywoje wady.

Гэта сказаў Ён пра Духа, Якога меліся прыняць тыя, якія вераць у Яго, бо не было яшчэ Духа Сьвятога, бо ня быў яшчэ Ісус праслаўлены.

 

A heta jon skazaŭ ab Duchu, katoraha mieli atrymać wierujučyja ŭ jaho. Bo jašče nia byŭ dany Duch, bo Jezus jašče nia byŭ usłaŭleny.

Многія з натоўпу, пачуўшы гэта слова, казалі: «Ён, сапраўды, — прарок».

 

Dyk kali z hramady pačuli hetyja mowy jahony, kazali: Jon jość sapraŭdy prarok.

Другія казалі: «Ён — Хрыстос». А іншыя казалі: «Хіба з Галілеі прыйдзе Хрыстос?

 

Druhija kazali: Jon jość Chrystus. Niekatoryja-ž kazali: Ci-ž Chrystus pryjdzie z Halilei?

Ці ж не сказана ў Пісаньні, што з насеньня Давідавага і з Бэтлеему, мястэчка, адкуль быў Давід, прыйдзе Хрыстос?»

 

Ci-ž Pisańnie nia kaža: Što z patomstwa Dawida i z miastečka Betlejem, dzie byŭ Dawid, pryjdzie Chrystus?

І стаўся дзеля Яго падзел у натоўпе.

 

I tak zrabiłasia sprečka ŭ hramadzie dziela jaho.

А некаторыя з іх хацелі схапіць Яго, але ніхто не ўзлажыў на Яго рукі.

 

Niekatoryja-ž z ich chacieli jaho ŭziać, ale nichto nie pałažyŭ na jaho ruki.

Тады вярнуліся паслугачы да першасьвятароў і фарысэяў, і тыя сказалі ім: «Чаму вы не прывялі Яго?»

 

Dyk pryjšli słuhi da archiświataraŭ i faryzejaŭ, a jany im skazali: čamu wy jaho nie prywiali?

Паслугачы адказалі: «Ніколі чалавек не гаварыў так, як Гэты Чалавек».

 

adkazali im słuhi: Nikoli tak čaławiek nie hawaryŭ, jak hety čaławiek.

Фарысэі тады адказалі ім: «Няўжо і вы падманутыя?

 

Dyk adkazali im faryzei: Niaŭžo i wy źwiedzienyja?

Ці паверыў у Яго хто з начальнікаў ці з фарысэяў?

 

Ci chto z staršych abo faryzejaŭ uwieryŭ u jaho?

Але гэты натоўп, які ня ведае Закону, ён пракляты».

 

Ale hetaja hramada, što nia znaje zakonu, praklataja jana.

Кажа ім Нікадэм, адзін з іх, які прыходзіў да Яго ўначы:

 

Skazaŭ da ich Mikodym, toj, katory prychodziŭ da jaho ŭnačy, katory byŭ adnym z ich:

«Няўжо судзіць наш Закон чалавека, ня выслухаўшы яго спачатку і не даведаўшыся, што ён робіць?»

 

Ci-ž naš zakon sudzić čaławieka, kali pierad tym nie pačuje ad jaho i nie daznaje, što jon robić?

Адказалі і сказалі яму: «Няўжо і ты з Галілеі? Дасьледуй і пабач, што з Галілеі прарок не паўставаў».

 

Adkazali i skazali jamu: Ci i ty halilejanin? Pierahledź Pisańni i pabač, što z Halilei prarok nie paŭstaje?

І пайшоў кожны ў дом свой.