2 да Карынфянаў 7 разьдзел

 

 

Дык вось, узлю́бленыя, маючы такія абяца́нні, давайце ачысцім сябе ад усялякай нечыстаты́ плоці і духу, удаскана́льваючыся ў святасці са страхам Божым.

 

Сия пакъ имуще обетования возлюбленіи • Очистьмыся от всякое скверны плоти и духа, творяще светыню во страсе Божиемъ •

Умясціце нас: мы нікога не пакрыўдзілі, нікому не пашкодзілі, ні ад каго не шукалі карысці.

 

Пріимите жъ и насъ • Ни единаго бо обидехомъ, ни единаго розгневихомъ, ни единаго оболгахом •

Я не ў асуджэнне гавару; бо я раней сказаў, што вы ў сэрцах нашых, каб і памерці разам, і жыць разам.

 

Не ко осужению вашему сия глаголю • Прежде бо рекохъ, яко во серцехъ наших вы есте • С вами хотим умрети, и с вами жыви быти •

Вялікае ў мяне спадзява́нне на вас, вялікі ў мяне гонар за вас; я напоўнены суцяшэннем, перапоўнены радасцю пры ўсёй горасці нашай.

 

Многа ми ест надежа у васъ, многа ми ест похвала о вас • Исполнихся утехою, и преизбычствую радостию, во всякой печали моей •

Бо калі мы прыйшлі ў Македонію, плоць наша не мела ніякага спакою, мы цярпелі ўціск з усіх бакоў: звонку — напа́ды, унутры — стра́хі.

 

Ибо внегда пріидох во Макидонию ни единого покоя имела ест плоть наша во всемъ скорбь терпяще, зовнутрь бе ненависть, а внутрь боязнь •

Але Бог, Які суцяшае пакорлівых, суцешыў нас прыбыццём Ціта,

 

Но утешаяй смиреныя, утеши насъ Богъ пришествиемъ Тітовымъ •

і не толькі прыбыццём яго, але і суцяшэннем, якім ён быў суце́шаны за вас, расказваючы нам пра вашу тугу́, пра вашы слёзы, пра вашу адданасць мне, так што я яшчэ больш узрадаваўся.

 

И не толико пришествиемъ его, но утешениемъ имъже утешил мя от вас, поведая ми ваше жадание, ваше ридание, вашу ко мне любовь • Тако велми радовахся о васъ •

Таму, калі я і засмуціў вас пасланнем, то не шкадую, а калі і шкадаваў, — бо я бачу, што пасланне тое, хоць і часова, засмуціла вас, —

 

Аще бо и засмутих васъ во первомъ посланіи • Не жаль ми ест того, ачкольве жаловахъ прежде • Вижу бо яко послание оно, аще на часъ засмутило васъ •

то цяпер радуюся: не таму, што вы былі засму́чаны, а таму, што засму́чаны былі вы для пакая́ння, бо вы былі засму́чаны дзеля Бога, так што вы ні ў чым не зазна́лі шкоды ад нас.

 

Ныне же радуюся, не для того иже засмутистеся, но иже смутокъ вашъ бе в покаание • Засмутистеся убо для Бога, а тако ни во едином дщету приасте от мене •

Бо смутак дзеля Бога вядзе да неадме́ннага пакая́ння дзеля спасення, а смутак свету гэтага вядзе да смерці.

 

Печаль бо еже бываеть для Бога, покаяние совершеное ко спасению соделаваеть • А печаль мирская смерть приводить •

Бо якраз тое, што вы былі засму́чаны дзеля Бога, такую ў вас руплівасць абудзіла, а якое апраўданне, а якое абурэнне, а які страх, а якую тугу́, а якую стараннасць, а якое спагна́нне! Ва ўсім вы паказалі сябе чыстымі ў гэтай справе.

 

Сее бо самое еже для Бога осъкорбление, колико содела в васъ дщение, коликъ ответъ, яково розгневание, якову боязнь, яково жадание • Но и ръвение, к тому и отмщение • Во всехъ тых указалися есте чисты быти в деле томъ •

Дык вось, калі я і напісаў вам, то не дзеля крыўдзіцеля і не дзеля пакрыўджанага, а дзеля таго, каб вам адкрылася наша рупнасць дзеля вас перад Богам.

 

Аще бо и писахъ вамъ, не для того, онже вчинилъ вину сию • И ни для того онже терпелъ ест • Но дабы познана была пилность наша юже имамы о васъ предъ Богомъ •

Таму мы суце́шыліся суцяшэ́ннем вашым; а яшчэ больш мы ўзрадаваліся радасці Ціта, таму што вы ўсе супакоілі дух яго;

 

Сего ради и втешение прияхом • О вътешеніи же вашемъ болей возрадовахомся • Нежели о радости Тітове, яко потешенъ ест духъ его от всехъ васъ •

бо калі я ў чым-небудзь перад ім і пахваліўся вамі, то не аказаўся пасаромленым; але як усё ска́занае намі вам было ісцінаю, так і пахвала́ наша перад Цітам аказалася ісцінаю;

 

Аще бо в чем пред нимъ о васъ похвалихся, не посрамотихся, но яко вся воистинну глаголахом вамъ • Тако и похваление наше еже бе пред Тітом правдиво бысть •

і сэрца яго вельмі прыхільнае да вас, калі ён успамінае паслухмянасць усіх вас і тое, як са страхам і трымце́ннем вы прынялí яго.

 

И серце его велми к вам обратилося ест, воспоминая всехъ вас послушание, яко со страхомъ и с трепетомъ приясте его •

Таму я радуюся, што ва ўсім магу быць упэўненым у вас.

 

Радуюся пакъ яко во всемъ имамъ надежу в васъ •