Яна 11 разьдзел
Паводле Яна Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Сабілы і Малахава → Рукапіс Л. Дзекуць-Малея М
Быў жа адзін хворы Лазар ізь Бітані, ізь сяла Марылі й Марты, сястры ейнай.
Быў жа адзін хворы Лазар з Віфані, з сяла Марыі і Марты, сястры Яго.
Была ж Марыля тая, што памазала Госпада мірам і выцерла Ногі Ягоныя валасамі сваімі, чый брат Лазар быў хворы.
Марыя ж, якой брат Лазар быў хворы, была тая, што памазала Ісуса але́ем і абце́рла ногі Яго валасамі сваімі.
І вось сёстры паслалі да Яго, кажучы: Госпадзе! вось той, каго Ты любіш, хворы.
Сёстры паслалі сказаць Яму: Госпадзі! вось той, каго Ты любіш, хворы.
Пачуўшы ж Ісус сказаў: гэтая хвароба ня на сьме́рць, але на Славу Боскую, каб услаўлены быў празь яе Сын Божы.
Ісус, пачуўшы гэта, сказаў: гэтая хворасць не на сьме́рць, але на славу Божу, каб уславіўся праз яго Сын Божы.
Ісус жа любіў (Боскай любоўю) Марту і сястру яе, і Лазара.
Ісус жа любіў Марту і сястру яе́ і Лазара.
Калі ж Ён пачуў, што (той) хворы, тады застаўся на тым мейсцы, дзе быў, два дні.
Калі ж пачуў, што той хворы, дык прабыў два дні ў тым ме́сцы, дзе́ знаходзіўся.
Тады, пасьля гэтага Ён кажа вучням: пойдзем ізноў у Юдэю.
Пасьля гэтага сказаў вучням: пайдзе́м ізноў у Юдэю.
Кажуць Яму вучні: Раббі! але юдэі шукалі ўкаменаваць Цябе, і Ты ізноў ідзеш туды?
Вучні сказалі Яму: Равві! ці ж даўно жыды шукалі каме́ньмі забіць Цябе́, і Ты ізноў ідзе́ш туды?
Ісус адказаў: (ці) ня двана́ццаць гадзінаў ёсьць у дні? Калі хто ходзіць удзень, ня спатыка́ецца, бо бачыць сьветласьць гэтага сьвету;
Ісус адказаў: ці не дванаццаць гадзін мае дзе́нь? Хто ходзіць удзе́нь, не спатыкаецца, бо бачыць сьве́тласьць гэтага сьве́ту;
а калі хто ходзіць уначы, спатыкаецца, бо Сьвятла няма́ ў ім.
калі ж ходзіць уначы, спатыкаецца, бо няма сьвятла ў ім.
Гэтае Ён сказаў ім і пасьля гэтага кажа: Лазар, друг наш, заснуў, але Я йду, каб разбудзіць яго.
Сказаўшы гэтае, гавора ім пасьля: Лазар, друг наш, заснуў, але Я іду разбудзіць яго.
Тады сказалі вучні Ягоныя: Госпадзе! калі заснуў, будзе здаровы.
Вучні ж Яго сказалі: Госпадзі! калі заснуў, паздараве́е.
Але Ісус сказаў пра сьмерць ягоную; яны ж думалі, што Ён кажа пра супачынак у сьне.
Гаварыў Ісус аб сьме́рці яго; тыя ж думалі, што аб сонным супачынку кажа.
І вось тады Ісус сказаў ім проста: Лазар памёр;
Дык Ісус сказаў ім проста: Лазар памёр;
і Я рады за вас, каб (вы) паверылі, бо Я ня быў там; але пойдзем да яго.
і Я рад за вас, што ня быў там, каб вы паве́рылі; але пойдзе́м да яго.
Сказаў тады Хама, званы Блізьнюк, сябрам-вучням: пойдзем і мы, каб памерці зь Ім.
Хама ж, іначай званы блізьнюк, сказаў таварышам-вучням: пойдзе́м і мы, каб паме́рці з ім.
І вось, прыйшоўшы, Ісус знайшоў яго ўжо чатыры дні, (як) знаходзіцца ў магіле.
Ісус, прыйшоўшы, знайшоў, што ён ужо чатыры дні ў магіле.
Была ж Бітаня блізка (ад) Ярузаліму, каля пятнаццаці стадыяў.
Віфанія ж была блізка ад Ерузаліму, не́шта з пятнаццаць стадыяў.
І многія зь юдэяў прыйшлі да Марты й Марылі, каб суцешыць іх па браце іхным.
І многа жыдоў папрыходзіла да Марты і Марыі паце́шыць іх па браце іх.
Тады Марта, як пачула, што йдзе Ісус, выйшла насустрэчу Яму. Марыля ж сядзела ў доме.
Марта, пачуўшы, што йдзе́ Ісус, пайшла на сустрэчу Яму. Марыя ж асталася ў доме.
Тады Марта сказала Ісусу: Госпадзе! каб Ты быў тут, брат мой ня памёр бы.
Тады Марта сказала Ісусу: Госпадзі! каб Ты быў тут, не паме́р-бы брат мой.
Але і цяпер (я) ведаю, што, чаго Ты папросіш у Бога, дасьць Табе Бог.
Але і цяпе́р ве́даю, што, чаго Ты папросіш у Бога, дасьць Табе́ Бог.
Ісус кажа ёй: уваскрэсьне брат твой.
Ісус кажа ёй: уваскрэсьне брат твой.
Марта кажа Яму: ведаю, што ўваскрэсьне ў (дзень) уваскрасеньня, у апошні дзень.
Марта сказала Яму: ве́даю, што ўваскрэсьне ў дзе́нь уваскрасе́ньня, у апошні дзе́нь.
Ісус сказаў ёй: Я ёсьць Уваскрасеньне і Жыцьцё; хто верыць у Мяне, хоць бы (і) памёр, жыць будзе.
Ісус сказаў ёй: Я ёсьць уваскрасе́ньне і жыцьцё; хто ве́руе ў Мяне́, хоць і памрэ, жыць будзе.
І ўсякі, хто жыве і верыць у Мяне, ня памрэ ніколі. (Ці) верыш гэтаму?
І ўсякі, хто жыве́ і ве́руе ў Мяне́, не памрэ да ве́ку. Ці ве́рыш гэтаму?
Яна кажа Яму: так, Госпадзе! Я веру, што Ты ёсьць Хрыстос, Сын Божы, Які прыходзе ў сьвет.
Яна кажа Яму: так, Госпадзі! Я ве́ру, што Ты Хрыстос, Сын Божы, што йдзе́ ў сьве́т.
І, гэтае сказаўшы, (яна) пайшла і паклікала Марылю, сястру сваю, цішком сказаўшы (ёй): Настаўнік прыйшоў і кліча цябе.
І, сказаўшы гэтае, пайшла і цішком паклікала Марыю, сястру сваю, і кажа ей: Настаўнік тут; кліча цябе́.
Яна, як толькі пачула, борзда ўстае і йдзе да Яго.
Яна, як толькі пачула, борзда ўстала і пайшла да Яго.
Бо яшчэ ня прыйшо́ў Ісус у сяло, але быў на тым мейсцы, дзе Марта сустрэла Яго.
Ісус жа яшчэ ня быў увайшоў у вёску, але быў там, дзе́ Яго Марта сустрэла.
Юдэі ж, што былі зь ёю ў доме і суцяшалі яе, бачучы, што Марыля борзда ўстала й выйшла, пайшлі за ёю, кажучы: (яна) йдзе на магілу, каб плакаць там.
Жыды ж, што былі з ёю ў доме і пацяшалі яе́, бачучы, што Марыя бордза ўстала і выйшла, пайшлі за ёю, кажучы, што йдзе́ на магілу плакаць.
А Марыля, як прыйшла (туды), дзе быў Ісус, (і) угледзіўшы Яго, упала да Ног Ягоных, кажучы Яму: Госпадзе! каб Ты быў тут, ня памёр бы мой брат.
Марыя ж, прыйшоўшы туды, дзе́ быў Ісус, і ўгле́дзіўшы Яго, упала да ног Яго і сказала Яму: Госпадзі! каб Ты быў тут, не паме́р бы брат мой.
Ісус жа, як угледзіў яе, (што) плача і прыйшоўшых разам зь ёю юдэяў, (што) плачуць, Сам затужыў духам і глыбока расчуліўся,
Ісус, угле́дзіўшы, што яна плача і што плачуць прыйшоўшыя з ёю жыды, Сам затужыў духам і ўзварушыўся,
ды сказаў: дзе (вы) паклалі яго? кажуць Яму: Госпадзе! пайдзі й паглядзі.
ды сказаў: дзе́ вы палажылі яго? Адказалі Яму: Госпадзі! пайдзі і паглядзі.
Ісус заплакаў.
Ісус заплакаў.
Казалі тады юдэі: глядзі, як Ён любіў яго.
Тады жыды казалі: глядзі, як Ён любіў яго.
А нікаторыя зь іх сказалі: ці ня мо́г Ён, Які расчыніў вочы сьляпому, зрабіць, каб і гэты ня ўмёр?
А некаторыя з іх сказалі: ці ня мог Ён, расчыніўшы вочы сьляпо́му, зрабіць, каб і гэты ня ўмёр?
Ісус жа, ізноў тужачы Сам у Сабе, прыходзе да магілы; была ж гэта пячора, і камень ляжаў на ёй.
Ісус жа, ізноў тужачы ў душы, ідзе́ да магілы; была ж гэта пячора, заваленая камнем.
Кажа Ісус: вазьміце камень! Кажа Яму сястра памерлага Марта: Госпадзе, ужо (ён) сьмярдзіць, бо (ужо) чацьверты дзень.
Кажа Ісус: вазьміце камень! Сястра ўме́ршага, Марта, кажа Яму: Госпадзі, ужо сьмярдзіць, бо ўжо чацьвёрты дзе́нь.
Кажа ёй Ісус: ці ня сказа́ў Я табе, што, калі ўверыш, угледзіш Славу Боскую?
Ісус кажа ёй: ці не казаў Я табе́, што, калі будзеш ве́рыць, угле́дзіш славу Божую?
І вось узялі камень, дзе быў ляжаў нябожчык. Ісус жа ўзьвёў вочы да Вышыні і сказаў: Тата Мой, дзякую Табе, што Ты пачуў Мяне.
І вось аднялі ка́мень ад магілы, дзе́ ляжаў умёршы. Ісус жа ўзьвёў вочы ўве́рх і сказаў: Отча, дзякую Табе́, што пачуў Мяне́.
Я ж ведаў, што Ты заўсёды чуеш Мяне, але сказаў дзеля людзей, што стаяць навакол, каб уверылі, што Ты паслаў Мяне.
Я ве́даў, што Ты заўсёды чуеш Мяне́, але сказаў дзе́ля народу, што тут стаіць, каб паве́рылі, што Ты паслаў Мяне́.
І, сказаўшы гэтае, крыкнуў моцным голасом: Лазар! выйдзі сюды!
І сказаўшы гэтае, крыкнуў моцным голасам: Лазар! выйдзі!
І выйшаў памерлы, зьвяза́ны палатном (па) нагах і руках, і аблічча ягонае было абвязана хусткаю. Ісус кажа ім: разьвяжыце яго і дайце хадзіць.
І выйшаў уме́ршы з абкручанымі палатном нагамі і рукамі, і аблічча яго было абвязана хусткаю. Ісус кажа ім: разьвяжыце яго і дайце хадзіць.
Тады многія зь юдэяў, што прыйшлі да Марылі і ўбачылі, што ўчыніў Ісус, уверылі ў Яго.
Тады многія з жыдоў, што прыйшлі да Марыі, бачучы, што ўчыніў Ісус, уве́равалі ў Яго.
А нікаторыя зь іх пайшлі да хварысэяў і сказалі ім, што ўчыніў Ісус.
А іншыя з іх пайшлі да фарысэяў і сказалі ім, што зрабіў Ісус.
Тады архірэі й хварысэі склікалі раду і казалі: што нам рабіць? бо Гэты Чалавек робіць шмат цудаў.
Тады архірэі і фарысэі склікалі раду і кажуць: што нам рабіць? Гэты чалаве́к робіць многа цудаў.
Калі пакінем Яго гэтак, (дык) усе ўвераць у Яго, і прыйдуць рымляне і забяруць нас і мейсца гэтае, і народ гэты.
Калі пакінем Яго гэтак, дык усе́ ўве́руюць у Яго, і прыйдуць Рымляне і забяруць ме́йсца нашае і народ.
Адзін жа зь іх, нехта Каяхва, будучы ў той год архірэем, сказаў ім: вы ня ве́даеце нічога,
Адзін жа з іх, не́хта Каіяфа, які быў той год архірэем, сказаў ім: вы нічога ня ве́даеце
і ня паду́маеце, што лепей нам, каб адзін чалавек памёр за гэты народ, а ня ўве́сь гэты народ загінуў.
і не падумаеце, што ле́пей нам, каб адзін чалаве́к паме́р за людзе́й, чымся — каб уве́сь народ загінуў.
Гэтае ж (ён) сказаў ня ад сябе́, але, будучы ў той год архірэем, прарочыў, што Ісусу належыць памерці за народ,
Гэтае ж ён сказаў не ад сябе́, але, быўшы той год архірэем, прарочыў, што Ісус памрэ за людзе́й,
дый ня то́лькі за народ, але каб і расьцярушаных дзяцей Боскіх Яму сабраць у вадно.
дый ня толькі за людзе́й, але каб і paccе́еных дзяце́й Божых сабраць у вадно.
І вось ад гэтага дня (яны) змовіліся, каб забіць Яго.
Ад гэтага дня пастанавілі забіць Яго.
Пагэтаму Ісус ужо ня хадзíў яўна між юдэямі, але пайшоў адтуль да краіны ля пустэльні, да места званага Эпраім, і там заставаўся з вучнямі Сваімі.
Дык Ісус ужо не хадзіў яўна між імі, а пайшоў адтуль з ме́йсца ля пустыні ў ме́ста, званае Эфраім, і там аставаўся з вучнямі сваімі.
Была ж блізка Пасха жыдоўская, і шмат хто з краіны ўзыйшлі ў Ярузалім перад Пасхай, каб (ім) ачысьціцца.
Блізка ж была пасха жыдоўская, і з усяе стараны многа папрыходзіла ў Ерузалім перад Пасхай, каб ачысьціцца.
І вось шукалі Ісуса і размаўлялі між сабою, стоючы ў Сьвятыні: што вы думаеце, (ці) ня прыйдзе Ён на сьвята?
Дык шукалі Ісуса і, стоючы ў царкве́, гаварылі між сабою: як вы думаеце, ці ня прыйдзе Ён на сьвята?
Далі ж і архірэі і хварысэі загад, каб, калі хто даведаўся бы, дзе Ён ёсьць, данёс бы, каб (ім) схапіць Яго.
Архірэі ж і фарысэі далі загад, каб кожны, хто даве́даецца, дзе́ Ён, данасіў-бы, каб Яго ўзяць.
