1 да Фесаланікійцаў 2 разьдзел
Першае пасланьне да Фесаланікійцаў
Пераклад Васіля Сёмухі → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Вы самі ведаеце, браты, пра наш прыход да вас, што быў ён не бясплённы;
Сами убо братие весте приходъ нашъ к вамъ, яко не тощъ бысть •
але хоць перад тым мы зазналі пакутаў і мелі зьнявагу ў Піліпах, як вам вядома, мы адважыліся ў Богу нашым прапаведаваць вам Дабравесьце Божае зь вялікім подзьвігам.
Но прежде претерпевше досаждения и беды, якоже весте, во Філиппусе граде • Смелее дерзънухомъ о Господи нашем глаголати вамъ благовествование Божие, со многымъ подвигомъ •
Бо ў вучэньні нашым няма ні памылкі, ні нячыстых намыслаў, ні хітрыны;
И напоминание наше не было блудно, ни о нечестоте, а ни льстиво •
а, як Бог выпрабоўваў нас, даверыўшы нам зьвеставаньне, так мы і гаворым, дагаджаючы ня людзям, а Богу, Які выпрабоўвае сэрцы нашыя.
Но якоже искушени быхомъ от Бога, верни быти ко приатию Евангелия Его • Тако и глаголемъ, не яко человеком угожающи, но Богови искушающему серца наша •
Бо ніколі ня было ў нас (перад вамі) ані словаў лісьлівасьці, як вы ведаеце! ані рознай карысьлівасьці: Бог сьведка!
Ни бо когда во словеси похлебованія быхомъ, якоже вете • Ни во вине лихоимъства, Богъ сведетель •
Ня шукаем славы людзкое ні ад вас, ні ад іншых:
Ни ищуще от человекъ славы • Ни от васъ, а ни от иныхъ •
мы маглі зьявіцца напышліва, як апосталы Хрыстовыя, але былі лагодныя сярод вас падобна таму, як карміцелька пяшчотна клапоціцца пра дзетак сваіх.
Могуще во чти быти яко Христови посланци • Но быхомъ тиси посреди вас • Яко доилица грееть своя чада •
Так мы, пра вас дбаючы, захацелі перадаць вам ня толькі Дабравесьце Божае, але і душы нашыя, бо вы сталіся нам любаснымі.
Тако желающе васъ, благоволихом подати вамъ, не толико Евангелие Божие, но и своя души • Занеже возлюбленни намъ бысте •
Бо вы памятаеце, браты, працу нашую і зьнемажэньне: уночы і ўдзень працуючы, каб не абцяжарыць каго з вас, мы прапаведавалі ў вас Дабравесьце Божае.
Помните братие трудъ нашъ, и подвигъ • Нощъ бо и день делающе • Да не отягчимъ кого з васъ • Проповедахомъ вамъ благовестие Божие •
Сьведкі вы і Бог, як сьвята і праведна і бездакорна рабілі мы перад вамі, веруючымі,
Вы сами сведетели есте, и Богъ • Яко праведно, и непорочьно, и без жалобы, с вами верующими быхомъ •
бо вы ведаеце, як кожнага з вас, быццам бацька дзяцей сваіх,
И вы познасте, иже единаго каждого от васъ, яко отець чада своя любихомъ •
мы прасілі і пераконвалі і ўгаворвалі рабіць годна Бога, Які паклікаў вас у Сваё Царства і славу.
Моляще васъ, и вътешающе, и сведетелствующе • Да достойно ходите предъ Богомъ, зовущимъ васъ во Свое Царствие и славу •
Таму і мы бесьперастанку дзякуем Богу, што, прыняўшы ад нас чутае слова Божае, вы прынялі ня як слова чалавечае, а як слова Божае, — якое яно і ёсьць у ісьціне, — якое і дзейнічае ў вас, веруючых.
Сего ради и мы благодаримъ Бога непрестанно • Яко внегда приасте от насъ слово слышания Божия • Приняли есте е, не яко слово человеческое • Но яко ест поистинне слово Божие • Еже и действуеть в васъ верующих •
Бо вы, браты, зрабіліся пераемцамі цэркваў Божых у Хрысьце Ісусе, якія ў Юдэі, таму што і тое самае адцярпелі ад сваіх аднапляменцаў, што і яны ад Юдэяў,
Вы бо подобници бысти братие церъквамъ Божіимъ, сущимъ во Іудеи о Христе Ісусе • Зане тая жъ претерпесте от своих племенникъ, яко и тіи от Іудеи •
якія забілі і Госпада Ісуса і Ягоных прарокаў, і нас выгналі, і Богу ня годзяць, і ўсім людзям супрацівяцца,
Ониже Господа убиша Ісуса, и своя пророки • И насъ изъгнаша • И Богу не угожають • И всемъ человеком противятся •
якія не дазваляюць нам гаварыць язычнікам, каб выратаваліся, і праз гэта ўвесь час напаўняюць меру грахоў сваіх; але блізіцца на іх гнеў да канца.
Возбраняюще намъ не глаголати языком да спасутся, но да выполняють грехы своя всегда • Понеже пришолъ естъ на нихъ гневъ Божій до конца •
Мы ж, браты, разлучаныя з вамі на кароткі час абліччам, але ня сэрцам, з тым большаю ахвотаю імкнуліся ўбачыць аблічча вашае.
Мы же братие осиротевше от васъ на сесь часъ, лицемъ, а не серцемъ • Велми поспешихом видети лица ваша, со многымъ желаниемъ •
І таму мы, я Павал, і раз і два хацелі прыйсьці да вас; але перашкодзіў нам сатана.
Темже восхотехом пріити к вамъ • Азъ убо Павелъ и единою, и двожды, возбрани же намъ сатана •
Бо хто наша надзея, альбо радасьць, альбо вянок пахвалы? Ці ж ня і вы, прад Госпадам нашым Ісусам Хрыстом у прышэсьце Ягонае?
И кое бо ест упование наше, или радость, или венець аще не вы, предъ Господемъ нашимъ Ісусъ Христомъ во пришествие Его?
Бо вы — слава наша і радасьць.
Вы бо есте слава наша, и радость •
