1 да Фесаланікійцаў 2 разьдзел
Першае пасланьне да Фесаланікійцаў
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Вы самі ве́даеце, браты, аб нашым уваходзе да вас, што ён быў не дарэмны;
Сами убо братие весте приходъ нашъ к вамъ, яко не тощъ бысть •
але, памучыўшыся пе́рш, зьнява́жаныя, як вы ве́даеце, у Філіпах, мы адважыліся ў Богу нашым казаці вам Эвангельле Божае з вялікай барацьбой.
Но прежде претерпевше досаждения и беды, якоже весте, во Філиппусе граде • Смелее дерзънухомъ о Господи нашем глаголати вамъ благовествование Божие, со многымъ подвигомъ •
Бо пацяшэньне нашае не з абмылкі, ані з нячыстасьці, ані ў хітраваньні,
И напоминание наше не было блудно, ни о нечестоте, а ни льстиво •
але, як мы выбраны ад Бога, каб нам было даве́рана Эвангельле, дык мы і гаворым, не як дагаджаючы людзям, але Богу, што дазнае́ сэрцы нашыя.
Но якоже искушени быхомъ от Бога, верни быти ко приатию Евангелия Его • Тако и глаголемъ, не яко человеком угожающи, но Богови искушающему серца наша •
Бо ніколі ня было ў нас ласьлівых слоў, як ве́даеце, ані думкі аб карысьці: Бог сьве́дка!
Ни бо когда во словеси похлебованія быхомъ, якоже вете • Ни во вине лихоимъства, Богъ сведетель •
Ня шукаем мы славы ані ад людзе́й, ані ад вас, ані ад другіх, маючы магчымасьць быць у паважаньні, як Хрыстовыя Апосталы.
Ни ищуще от человекъ славы • Ни от васъ, а ни от иныхъ •
Але былі мы ціхія сярод вас; як карміцелька грэе дзетак сваіх,
Могуще во чти быти яко Христови посланци • Но быхомъ тиси посреди вас • Яко доилица грееть своя чада •
гэтак мы, рунячыся аб вас, пажадалі аддаць вам ня толькі Эвангельле Божае, але і душы нашыя, бо вы сталіся нам любымі.
Тако желающе васъ, благоволихом подати вамъ, не толико Евангелие Божие, но и своя души • Занеже возлюбленни намъ бысте •
Бо вы памятаеце, браты, працу нашую і ўтому: робячы ўначы і ўдзе́нь, каб ня быць цяжарам каму з вас, мы абвяшчалі вам Эвангельле Божае.
Помните братие трудъ нашъ, и подвигъ • Нощъ бо и день делающе • Да не отягчимъ кого з васъ • Проповедахомъ вамъ благовестие Божие •
Сьве́дкі вы і Бог, як сьвята і справядліва і беззаганна паступалі мы з вамі, ве́руючымі;
Вы сами сведетели есте, и Богъ • Яко праведно, и непорочьно, и без жалобы, с вами верующими быхомъ •
бо вы ве́даеце, як мы кожнага з вас, як бацька дзяце́й сваіх,
И вы познасте, иже единаго каждого от васъ, яко отець чада своя любихомъ •
пацяшалі вас і пераконывалі і сьве́дчылі, каб вы паступалі дастойна Бога, які паклікаў вас у Сваё Царства і славу.
Моляще васъ, и вътешающе, и сведетелствующе • Да достойно ходите предъ Богомъ, зовущимъ васъ во Свое Царствие и славу •
Дзеля гэтага і мы нясупынна дзякуем, што вы, прыняўшы ад нас пачутае слова Божае, прынялі яго не як слова чалаве́чае, а (як яно ёсьць папраўдзе,) слова Божае, якое і дзе́ець у вас, ве́руючых.
Сего ради и мы благодаримъ Бога непрестанно • Яко внегда приасте от насъ слово слышания Божия • Приняли есте е, не яко слово человеческое • Но яко ест поистинне слово Божие • Еже и действуеть в васъ верующих •
Бо вы, браты, сталіся пераймальнікамі цэркваў Божых, што ў Юдэі, у Хрысьце́ Ісусе, бо і вы таксама цярпе́лі ад сваіх зямлякоў, як і тыя ад Юдэяў,
Вы бо подобници бысти братие церъквамъ Божіимъ, сущимъ во Іудеи о Христе Ісусе • Зане тая жъ претерпесте от своих племенникъ, яко и тіи от Іудеи •
якія і Госпада Ісуса забілі, і сваіх прарокаў, і нас павыганялі, і Богу не дагаджаюць, і ўсім людзям супраціўныя,
Ониже Господа убиша Ісуса, и своя пророки • И насъ изъгнаша • И Богу не угожають • И всемъ человеком противятся •
якія не даюць нам прамаўляць да паганаў, каб тыя спасьліся, каб выпаўніліся грахі іх усягды; але дасягнуў іх наканец гне́ў.
Возбраняюще намъ не глаголати языком да спасутся, но да выполняють грехы своя всегда • Понеже пришолъ естъ на нихъ гневъ Божій до конца •
Мы-ж, браты, асірочаныя вамі на кароткі час абліччам, а ня сэрцам, тым больш стараліся ўгле́дзіць аблічча вашае,
Мы же братие осиротевше от васъ на сесь часъ, лицемъ, а не серцемъ • Велми поспешихом видети лица ваша, со многымъ желаниемъ •
Дзеля гэтага хаце́лі мы прыйсьці да вас, — я, Паўла, і раз, і два, — але перашкодзіў нам шатан.
Темже восхотехом пріити к вамъ • Азъ убо Павелъ и единою, и двожды, возбрани же намъ сатана •
Бо якая наша надзе́я, ці радасьць, ці вяне́ц пахвалы? Ці й ня вы-ж перад Госпадам нашым Ісусам Хрыстом у прыход Яго?
И кое бо ест упование наше, или радость, или венець аще не вы, предъ Господемъ нашимъ Ісусъ Христомъ во пришествие Его?
Бо вы — слава нашая і радасьць.
Вы бо есте слава наша, и радость •
