Да Габрэяў 1 разьдзел
Пасланьне да Габрэяў
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Бог, які многакротна і рознымі спосабамі прамаўляў здаўна да айцоў праз прарокаў,
Различне и многообразне прежде глаголав Богъ отцемъ пророки •
у апошнія гэтыя дні прамовіў да нас праз Сына, Якога наставіў за насьле́дніка ўсяго, праз Якога й вякі стварыў.
Напоследокъ дней сихъ, глагола намъ Сыномъ • Егоже постави наследника всемъ • Имъже и векы сотвори •
Той, будучы зьяньнем славы і ўзорам пастаці Яго, усё словам сілы Свае́й носячы, учыніўшы цераз Сябе́ ачышчэньне грахоў нашых, се́ў праваруч ве́лічы на вышынях,
Онже сый сиание славы, и образъ состава Его • Носяй всячьская гласомъ силы Своея • Собою очищеніе вчинив грехомъ нашимъ • Седе одесную величествия на высоких •
дасканальшы за Ангелаў нагэтулькі, наколькі слаўне́йшае за іх дастаў у спадчыне імя.
Толико лучше бывъ Ангелъ, елико различнее от нихъ наследовалъ ест имя •
Бо каму із Ангелаў сказаў Ён калі: Ты — Сын Мой, сягоньня Я цябе́ спарадзіў, — і яшчэ: Я буду Яму Айцом, і Ён будзе Мне́ Сынам? (Псальм 2:7; 2 Царств 7:14.)
Кому бо рече когда от Ангелъ: Сынъ Мой еси Ты, Азъ днесъ родих Тя? И паки: Азъ буду Ему во Отца, и Той будеть Мне в Сына?
Калі-ж ізноў уводзіць Першароднага ў сусьве́т, кажа: І няхай паклоняцца Яму ўсе́ Ангелы Божыя (Псальм 96:7).
Егда же уводить Первенца во вселенъную, опять глаголеть: да поклонятся Ему вси Анъгели Божіи •
Да Ангелаў жа кажа: Ты Ангеламі Сваімі духаў робіш і служкамі Сваімі — полымя агнявое (Псальм 103:4).
А ко Ангеломъ рече: творя Ангелы Своя духи, и слугы Своя огнь палящъ •
А аб Сыне: Пасад Твой, Божа, па ве́к ве́чны; па́ліца пра́васьці — па́ліца царства Твайго.
Ко Сынови же рече: престолъ Твой Боже во веки вековъ, жезлъ правости жезлъ Царствия Твоего •
Ты праўду палюбіў і зьненавідзіў беззаконьне; дзеля гэтага памазаў Цябе́, Божа, Твой Бог але́ем радасьці бале́й за супольнікаў Тваіх (Псальм 44:7−8).
Возлюбилъ еси правду, и возненавиделъ безаконие • Сего ради помаза Тя Боже, Богъ Твой елеомъ радости паче причасник Твоих •
І: напачатку заснаваў Ты, Госпадзе, зямлю, і нябёсы — дзе́ла рук Тваіх;
И: Ты в начатцехъ Господи землю основал, и дела руку Твоею суть небеса,
яны пагібнуць, а Ты трываеш; і ўсе́, быццам вопратка, пастарэюць,
та погыбнуть, Ты же пребываеши • И вся яко риза обетшають,
і, як вопратку, скруціш іх, і пераме́няцца; але Ты — Той Самы, і гады́ Твае́ ня скончацца (Псальм 101:26−28).
и яко одежду свиеши я, и изменятся • Ты жъ тойжде еси, и лета Твоя не оскудеють •
Каму із Ангелаў сказаў Ён калі: Сядзь праваруч Мяне́, дакуль пакладу ворагаў Тваіх за падножжа ног Тваіх? (Псальм 109:2.)
Къ кому пакъ от Ангелъ рекъ когда: седи одесную Мене • Дондеже положу врагы Твоя подъножие ногама Твоима?
Ці ня ўсе́ яны — служэбныя духі, пасланыя на служэньне дзеля тых, што маюць збаўле́ньне ўнасьле́даваць?
Не въси ли суть служения дуси, шлемыи во служение для хотящихъ наследовати спасение?
