Да Габрэяў 1 разьдзел
Пасланьне да Габрэяў
Пераклад Чарняўскага 2017 → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Многа разоў і многімі спосабамі прамаўляў здаўна Бог да бацькоў нашых праз прарокаў.
Различне и многообразне прежде глаголав Богъ отцемъ пророки •
У апошнія ж гэтыя дні прамовіў Ён да нас праз Сына, Якога паставіў спадкаемцам усяго, праз Якога стварыў і вякі.
Напоследокъ дней сихъ, глагола намъ Сыномъ • Егоже постави наследника всемъ • Имъже и векы сотвори •
Ён — ззянне славы і вобраз Яго істоты, Які трымае ўсё словам магутнасці Сваёй і, здзейсніўшы праз Сябе ачышчэнне грахоў нашых, сядзіць праваруч велічы на вышынях,
Онже сый сиание славы, и образъ состава Его • Носяй всячьская гласомъ силы Своея • Собою очищеніе вчинив грехомъ нашимъ • Седе одесную величествия на высоких •
настолькі вышэйшы за анёлаў, наколькі вышэйшае ад іх дастаў у спадчыне імя.
Толико лучше бывъ Ангелъ, елико различнее от нихъ наследовалъ ест имя •
Бо каму з анёлаў сказаў Ён калісьці: «Ты — Сын Мой, Я Цябе сёння спарадзіў»? Або зноў: «Я буду Яму Айцом, а Ён будзе Мне Сынам»?
Кому бо рече когда от Ангелъ: Сынъ Мой еси Ты, Азъ днесъ родих Тя? И паки: Азъ буду Ему во Отца, и Той будеть Мне в Сына?
І зноў жа, калі ўводзіць Першароднага ў свет, кажа: «І будуць пакланяцца Яму ўсе Божыя анёлы».
Егда же уводить Первенца во вселенъную, опять глаголеть: да поклонятся Ему вси Анъгели Божіи •
А да анёлаў вось што кажа: «Ён творыць анёламі Сваімі духаў і паслугачамі Сваімі полымя агню».
А ко Ангеломъ рече: творя Ангелы Своя духи, и слугы Своя огнь палящъ •
А да Сына: «Пасад Твой, Божа, на векі вечныя, і жазло справядлівасці — жазло валадарства Твайго.
Ко Сынови же рече: престолъ Твой Боже во веки вековъ, жезлъ правости жезлъ Царствия Твоего •
Узлюбіў Ты справядлівасць і ўзненавідзеў беззаконне, таму намасціў Цябе, Божа, Бог Твой алеем радасці больш за супольнікаў Тваіх».
Возлюбилъ еси правду, и возненавиделъ безаконие • Сего ради помаза Тя Боже, Богъ Твой елеомъ радости паче причасник Твоих •
І: «Госпадзе, напачатку заснаваў Ты зямлю, і неба — стварэнне рук Тваіх.
И: Ты в начатцехъ Господи землю основал, и дела руку Твоею суть небеса,
Яны загінуць, а Ты застанешся, і ўсе яны, як вопратка, састарэюць,
та погыбнуть, Ты же пребываеши • И вся яко риза обетшають,
і, як шаты, скруціш іх, і яны пераменяцца. А Ты Той самы, і гады Твае не скончацца».
и яко одежду свиеши я, и изменятся • Ты жъ тойжде еси, и лета Твоя не оскудеють •
Да каго ж з анёлаў сказаў Ён калісьці: «Сядзь праваруч Мяне, аж дакуль не пакладу непрыяцеляў Тваіх пад ногі Твае»?
Къ кому пакъ от Ангелъ рекъ когда: седи одесную Мене • Дондеже положу врагы Твоя подъножие ногама Твоима?
Ці ж не ўсе яны ёсць паслугуючыя духі, пасланыя на паслугу тым, якія атрымаюць у спадчыну збаўленне?
Не въси ли суть служения дуси, шлемыи во служение для хотящихъ наследовати спасение?
