Да Габрэяў 1 разьдзел
Пасланьне да Габрэяў
Пераклад Анатоля Клышкi → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Бог, Які шматразова і многімі спосабамі прамаўляў у старажытнасці бацькам у прароках,
Различне и многообразне прежде глаголав Богъ отцемъ пророки •
у гэтыя апошнія дні прамовіў нам праз Сына, Якога паставіў спадкаемцам усяго, праз Якога Ён і стварыў вякі;
Напоследокъ дней сихъ, глагола намъ Сыномъ • Егоже постави наследника всемъ • Имъже и векы сотвори •
Які, будучы выпраменьваннем славы і ўзорам Яго сутнасці і несучы ўсё словам Сваёй сілы, здзейсніўшы [Сабою] ачышчэнне [нашых] грахоў, сеў праваруч Велічы на вышыні,
Онже сый сиание славы, и образъ состава Его • Носяй всячьская гласомъ силы Своея • Собою очищеніе вчинив грехомъ нашимъ • Седе одесную величествия на высоких •
стаўшы настолькі лепшым за Анёлаў, наколькі слаўнейшае за іх атрымаў у спадчыну Імя.
Толико лучше бывъ Ангелъ, елико различнее от нихъ наследовалъ ест имя •
Бо каму з Анёлаў Бог калі-небудзь сказаў: «Ты Мой Сын, Я сёння нарадзіў Цябе»? — І яшчэ: «Я буду Яму Бацькам, і Ён будзе Мне Сынам»?
Кому бо рече когда от Ангелъ: Сынъ Мой еси Ты, Азъ днесъ родих Тя? И паки: Азъ буду Ему во Отца, и Той будеть Мне в Сына?
І калі Ён зноў уводзіць Першароднага ў населеную зямлю, Ён кажа: «І няхай паклоняцца Яму ўсе Анёлы Божыя».
Егда же уводить Первенца во вселенъную, опять глаголеть: да поклонятся Ему вси Анъгели Божіи •
І што да Анёлаў Ён кажа: «Сваіх Анёлаў творыць вятрамі і Сваіх слугаў полымем агню».
А ко Ангеломъ рече: творя Ангелы Своя духи, и слугы Своя огнь палящъ •
а пра Сына: «Твой трон, Божа, — па век вякоў, і жазло праўды — жазло Твайго царства.
Ко Сынови же рече: престолъ Твой Боже во веки вековъ, жезлъ правости жезлъ Царствия Твоего •
Ты палюбіў праведнасць і ўзненавідзеў беззаконне; таму Бог, Твой Бог, памазаў Цябе алеем радасці болей за Тваіх таварышаў».
Возлюбилъ еси правду, и возненавиделъ безаконие • Сего ради помаза Тя Боже, Богъ Твой елеомъ радости паче причасник Твоих •
І «Ты на пачатку, Госпадзе, заснаваў зямлю, і нябёсы — работа Тваіх рук:
И: Ты в начатцехъ Господи землю основал, и дела руку Твоею суть небеса,
яны згінуць, а Ты застанешся, і ўсе яны, як вопратка, састарэюць.
та погыбнуть, Ты же пребываеши • И вся яко риза обетшають,
І, нібыплашч, Ты скруціш іх, і як адзенне1, яны будуць пераменены; але Ты — той самы, і Твае гады не скончацца».
и яко одежду свиеши я, и изменятся • Ты жъ тойжде еси, и лета Твоя не оскудеють •
А каму з Анёлаў Ён калі-небудзь сказаў: «Сядзь праваруч Мяне, пакуль Я не пакладу Тваіх ворагаў у падножжа Тваіх ног»?
Къ кому пакъ от Ангелъ рекъ когда: седи одесную Мене • Дондеже положу врагы Твоя подъножие ногама Твоима?
Ці не ўсе яны службовыя духі, якія пасылаюцца на падмогу тым, каму належыць атрымаць у спадчыну выратаванне.
Не въси ли суть служения дуси, шлемыи во служение для хотящихъ наследовати спасение?
