Да Габрэяў 1 разьдзел
Пасланьне да Габрэяў
Пераклад Рыма-Каталіцкага Касцёла → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Шмат разоў і па-рознаму прамаўляў калісьці Бог да айцоў нашых праз прарокаў,
Различне и многообразне прежде глаголав Богъ отцемъ пророки •
у гэтыя апошнія дні прамовіў да нас праз Сына, якога ўстанавіў спадкаемцам усяго, праз якога і стварыў сусвет.
Напоследокъ дней сихъ, глагола намъ Сыномъ • Егоже постави наследника всемъ • Имъже и векы сотвори •
Ён, будучы адлюстраваннем Ягонай славы і вобразам Ягонай сутнасці і падтрымліваючы ўсё словам сваёй моцы, здзейсніў ачышчэнне ад грахоў, сеў праваруч Велічы на вышынях
Онже сый сиание славы, и образъ состава Его • Носяй всячьская гласомъ силы Своея • Собою очищеніе вчинив грехомъ нашимъ • Седе одесную величествия на высоких •
і стаў настолькі вышэйшым за анёлаў, наколькі больш слаўнае, чым яны, атрымаў у спадчыну імя.
Толико лучше бывъ Ангелъ, елико различнее от нихъ наследовалъ ест имя •
Бо калі і каму з анёлаў Ён сказаў: «Ты — Сын Мой, Я сёння нарадзіў Цябе», і яшчэ: «Я буду Яму Айцом, а Ён будзе Мне Сынам»?
Кому бо рече когда от Ангелъ: Сынъ Мой еси Ты, Азъ днесъ родих Тя? И паки: Азъ буду Ему во Отца, и Той будеть Мне в Сына?
Калі ж зноў увядзе Першароднага ў свет, скажа: «Няхай паклоняцца Ямуўсе анёлы Божыя».
Егда же уводить Первенца во вселенъную, опять глаголеть: да поклонятся Ему вси Анъгели Божіи •
І кажа анёлам: «Ён робіць сваіх анёлаў вятрамі, а слугаў сваіх — полымем агню»,
А ко Ангеломъ рече: творя Ангелы Своя духи, и слугы Своя огнь палящъ •
а Сыну: «Трон Твой, Божа, навекі вякоў, і жазло праведнасці — гэта жазло Твайго валадарства.
Ко Сынови же рече: престолъ Твой Боже во веки вековъ, жезлъ правости жезлъ Царствия Твоего •
Ты палюбіў справядлівасць і ўзненавідзеў беззаконне, таму Твой Бог намасціў Цябе, Божа, алеем радасці больш, чым саўдзельнікаў Тваіх».
Возлюбилъ еси правду, и возненавиделъ безаконие • Сего ради помаза Тя Боже, Богъ Твой елеомъ радости паче причасник Твоих •
А таксама: «Ты ў пачатку, Пане, паставіў на падмурку зямлю, і нябёсы — справа Тваіх рук.
И: Ты в начатцехъ Господи землю основал, и дела руку Твоею суть небеса,
Яны прамінуць, а Ты застанешся; і састарэюць усе, як вопратка,
та погыбнуть, Ты же пребываеши • И вся яко риза обетшають,
а Ты скруціш іх, быццам адзенне, і яны зменяцца. Ты адзін і той жа, і не скончацца Твае гады».
и яко одежду свиеши я, и изменятся • Ты жъ тойжде еси, и лета Твоя не оскудеють •
Каму з анёлаў Ты калі-небудзь сказаў: «Сядзь праваруч Мяне, пакуль Я не пакладу непрыяцеляў Тваіх пад падножжа ног Тваіх»?
Къ кому пакъ от Ангелъ рекъ когда: седи одесную Мене • Дондеже положу врагы Твоя подъножие ногама Твоима?
Ці ж не ўсе яны службовыя духі, пасланыя дзеля служэння тым, хто павінен атрымаць у спадчыну збаўленне?
Не въси ли суть служения дуси, шлемыи во служение для хотящихъ наследовати спасение?
