Да Габрэяў 1 разьдзел
Пасланьне да Габрэяў
Пераклад Яна Станкевіча → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Бог, што шмат разоў і ўсялякімі спосабамі гукаў здаўна айцом прарокамі,
Различне и многообразне прежде глаголав Богъ отцемъ пророки •
Апошнімі гэтымі днямі Сынам, Каторага ўстанавіў спадкаемцам усяго, пераз Каторага запраўды й вякі ўчыніў,
Напоследокъ дней сихъ, глагола намъ Сыномъ • Егоже постави наследника всемъ • Имъже и векы сотвори •
Каторы, будучы зьзяньням славы Ягонае і дакладным выразам істасьці Ягонае і дзержачы ўсе словам магутнасьці Свае, учыніў Сабою ачышчэньне грахоў, сеў па правіцы Вялікасьці на вышынях,
Онже сый сиание славы, и образъ состава Его • Носяй всячьская гласомъ силы Своея • Собою очищеніе вчинив грехомъ нашимъ • Седе одесную величествия на высоких •
Стаўшы толькі пераходзячым ангілаў, колькі вышшае за іх спала Яму імя.
Толико лучше бывъ Ангелъ, елико различнее от нихъ наследовалъ ест имя •
Бо катораму з ангілаў сказаў калі: «Ты Сын Мой, гэтага дня Я нарадзіў Цябе»? і ўзноў: «Я буду Яму Айцом, а Ён будзе Імне Сынам»?
Кому бо рече когда от Ангелъ: Сынъ Мой еси Ты, Азъ днесъ родих Тя? И паки: Азъ буду Ему во Отца, и Той будеть Мне в Сына?
І, як узноў уводзе Першароднага на зямлю, кажа: «І няхай паклоняцца Яму ўсі ангілы Божыя».
Егда же уводить Первенца во вселенъную, опять глаголеть: да поклонятся Ему вси Анъгели Божіи •
А ўзглядам ангілаў кажа: «Каторы чыне ангілаў Сваіх духамі і слугачых Сваіх палаючым агнём».
А ко Ангеломъ рече: творя Ангелы Своя духи, и слугы Своя огнь палящъ •
Але ўзглядам Сына: «Пасад Твой, Божа, на векі вякоў, і ськіпэтра справядлівасьці ё ськіпэтра гаспадарства Твайго.
Ко Сынови же рече: престолъ Твой Боже во веки вековъ, жезлъ правости жезлъ Царствия Твоего •
Ты ўлюбіў справядлівасьць і зьненавідзіў бяспраўе; затым памазаў Цябе, Божа, Бог Твой алеям весялосьці над сяброў Тваіх».
Возлюбилъ еси правду, и возненавиделъ безаконие • Сего ради помаза Тя Боже, Богъ Твой елеомъ радости паче причасник Твоих •
І: «На пачатку Ты, Спадару, заклаў зямлю, і работа рук Тваіх нябёсы.
И: Ты в начатцехъ Господи землю основал, и дела руку Твоею суть небеса,
Яны загінуць, але Ты застаешся; і ўсі, як адзецьце, застарэюць,
та погыбнуть, Ты же пребываеши • И вся яко риза обетшають,
І, як ахілім, скруціш іх, і, як адзецьце, зьменяцца; але Ты тый самы, і гады Твае ня скончацца».
и яко одежду свиеши я, и изменятся • Ты жъ тойжде еси, и лета Твоя не оскудеють •
А ўзглядам каторага з ангілаў сказаў калі: «Сядзі паправе Мяне, пакуль пакладу непрыяцеляў Тваіх казулькаю пад ногі Твае»?
Къ кому пакъ от Ангелъ рекъ когда: седи одесную Мене • Дондеже положу врагы Твоя подъножие ногама Твоима?
Ці ня ўсі яны паслугуючыя духі, пасыланыя на паслугу тым, каторым спадзець спасеньне?
Не въси ли суть служения дуси, шлемыи во служение для хотящихъ наследовати спасение?
