Да Габрэяў 6 разьдзел
Пасланьне да Габрэяў
Пераклад Яна Станкевіча → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Затым, пакінуўшы пачатак Слова Хрыстовага, зьвярнімася да выросласьці, не закладаючы ізноў поду каяты за мертвыя ўчынкі і поду ўзглядам веры ў Бога,
Темже оставивше еже о Христе простая словеса • На совершеная ведемся, да не паки надеющеся на основание покаяния, мертвая дела чините • А ни на веру Божию •
Навукі праз хрысты а праз усклад рук а праз ускрысеньне мертвых а праз суд вечны.
А ни на крещение, ни на навчение, или возложение руку • Понеже имамы из мертвыхъ воскреснути, и суду вечному предстати •
І гэта зробім, калі Бог дазволе.
А се сотворимъ внегда Богъ повелит •
Бо нельга — аднойчы асьвечаных, каторыя, і паспыталіся дару нябёснага, і сталі ўчасьнікамі Духа Сьвятога,
Невозможно бо тымъ ониже единою просветишеся, вкусивше дара небеснаго • И причастники бывше Духа Святого •
І паспыталіся добрага Слова Божага і магутнасьці будучага веку,
И навчившеся добраго слова Божия, и силы будущего века •
І адпалі, ізноў аднаўляць каятаю, калі яны ізноў крыжуюць у сабе Сына Божага і выстаўляюць Яго на зьдзек.
Вопадшимъ во грехы, паки обновлятися во покаяние • И знову распинающе сами в собе Сына Божия, и поругающеся Ему •
Бо зямля, каторая п’ець дождж, што часта зыходзе на яе, расьціць рошчу, карысную тым, дзеля каторых урабляецца, прыймае дабраславенства ад Бога;
Земля бо приемши, иже на ню многажды гредущего дождя • И ражающа былину добру, тымъ ониже делають ея • Берет благославение от Бога •
Але даючая церне а асот адхінена і блізкая да праклёну, каторага канец — спаленьне.
А износяюща терние и волчець, непотребна ест, и близка клятъвы, и пожжения •
Узглядам жа вас, любовыя, мы пэўныя лепшага і злучанага із спасеньням, нават калі гукаем гэтак.
Надеемся же о васъ братия возлюбленная лучшая, и близшая ко спасению аще и сице глаголемъ •
Бо не несправядлівы Бог, каб забыцца справу вашую і міласьць, каторую вы паказалі ў імя Ягонае, служыўшы й служачы сьвятым.
Не обидливъ убо ест Богъ, дабы забылъ дела ваша, и труды еже чинисте въ любви • Уповающе на имя Его • И послуживше святымъ, и еще служаще •
Зычым жа, каб кажны з вас, дзеля супоўнае пэўнасьці надзеі, выказаваў такую самую рупатлівасьць да канца;
Жедаем же васъ единаго каждого, тое жъ являти тъщание, ко выполнению упования даже до конца •
Каб вы ня былі тупыя, але перайманьнікамі тых, што вераю а цярплівосьцяй сталі спадкаемцамі абятніцы.
Да не лениви будете • Но наследуйте тыхъ, ониже верою и долготерпениемъ, приняли обетования •
Бо Бог, даючы абятніцу Абрагаму, як ня меў на нікога вялікшага прысягаць, прысяг на Самога Сябе,
Аврааму бо обетова Богъ • И понеже ни единым имеаше болшимъ клятися • Клятся Самъ Собою
Кажучы: «Запраўды дабраславячы дабраслаўлю цябе і размнажаючы размнажу цябе».
глаголя: во истинну благославляя благославлю тя, и множа умножу тя •
Гэтак, цярпліва чакаючы, адзяржаў абятніцу.
А тако долготерпевъ улучи обетование •
Бо людзі запраўды прысягаюць на вялікшага і гэтым пацьверджаньням прысягаю канчаюць кажную сьпярэчку.
Человеци убо болшимъ кленутся, и всякому их прекословию, к потвержению конец ест клятва •
Затым і Бог, зычачы мацней паказаць спадкаемцам абятніцы неадменнасьць пастанову Свайга, ужыў як сяродку прысягі,
И тако Богъ хотяй показати болшее наследникомъ обетование, и непреложность совета Своего, закляся клятвою •
Каб у дзьвюх неадменных рэчах, у каторых немагчыма Богу зманіць, моцную пацеху мелі мы, уцеклыя да адзяржаньня ляжачае перад намі надзеі,
Да двема вещма непорушенныма • Имиже невозможно солгати Богу, крепко утешение имамы притекающие ко предълежащему намъ упованию,
Каторая дзеля душы ё быццам калатоўка бясьпечная а непахісная, і ўходзе аж у нутр за запону,
еже яко осънование сожержить душу • И твердо, и известно, и входяще во внутреняя завеса,
Куды, як перадходзец за нас, увыйшоў Ісус, стаў на векі найвышшым сьвятаром подле парадку Мельхісэдэкавага.
идеже предтеча о насъ вніиде Христосъ • По чину Мельхиседекову, Первосвещенникъ бывъ во веки •
