Да Габрэяў 6 разьдзел
Пасланьне да Габрэяў
Пераклад П. Татарыновіча → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Таму вось адложым пачатае вучэнне аб Хрыстусе, а пяройдзем да паўнейшае веды, заміж закладання зноў фундаманту (навукова) аб пакуце за учынкі мяртвые, аб веры ў Бога,
Темже оставивше еже о Христе простая словеса • На совершеная ведемся, да не паки надеющеся на основание покаяния, мертвая дела чините • А ни на веру Божию •
аб хросьце і ўскладанні рук ды згробуўстанні і судзе вечным.
А ни на крещение, ни на навчение, или возложение руку • Понеже имамы из мертвыхъ воскреснути, и суду вечному предстати •
Мы зробім і гэта, калі Бог пазволіць.
А се сотворимъ внегда Богъ повелит •
Яно бо немагчыма — тых, якіе раз былі прасьвечаны, скаштавалі нябеснага дару й сталіся супольнікамі Святога Духа,
Невозможно бо тымъ ониже единою просветишеся, вкусивше дара небеснаго • И причастники бывше Духа Святого •
засмакаваўшы соладзі Божага слова і сіл будучага веку,
И навчившеся добраго слова Божия, и силы будущего века •
ды й адпалых — зноў аднаўляць пакутаю; тых, якіе ў сабе крыжуюць паўторна Сына Божага й выстаўляюць яго на зьнявагу.
Вопадшимъ во грехы, паки обновлятися во покаяние • И знову распинающе сами в собе Сына Божия, и поругающеся Ему •
Зямля, часта поеная дажджом, родзіць для абрабляючых яе ужыткоўную расьліну — мае багаслаўленства ад Бога;
Земля бо приемши, иже на ню многажды гредущего дождя • И ражающа былину добру, тымъ ониже делають ея • Берет благославение от Бога •
а вось тая, што плодзіць пустазелле й церні, блізкая пракляцьцю, канец яе — спаленне.
А износяюща терние и волчець, непотребна ест, и близка клятъвы, и пожжения •
Хоць гэтак гаворымо, то аднак мы спадзяёмся ад вас, мілые, чагось лепшага й бліжэйшага збаўленню.
Надеемся же о васъ братия возлюбленная лучшая, и близшая ко спасению аще и сице глаголемъ •
Бог бо ня ёсьць несправядлівы, каб забыўся аб вашай працы й любасьці, якую ў імя ягона аказвалі ды шчэ аказваеце на паслугах сьвятым.
Не обидливъ убо ест Богъ, дабы забылъ дела ваша, и труды еже чинисте въ любви • Уповающе на имя Его • И послуживше святымъ, и еще служаще •
Жадаем толькі, каб кажны з вас з такоюж руплівасьцю дахаваў поўню надзеі аж да канца,
Жедаем же васъ единаго каждого, тое жъ являти тъщание, ко выполнению упования даже до конца •
каб вам не абняхаіцца, насьледуйце тых, каторые праз веру й цярплівасьць успадкуюць абяцанні.
Да не лениви будете • Но наследуйте тыхъ, ониже верою и долготерпениемъ, приняли обетования •
Калі Бог даваў прырачэнні Абрагаму, дык, ня маючы нікога вышэйшага за сябе, на кагоб мог прысягнуць, на сябе самога прысягнуў,
Аврааму бо обетова Богъ • И понеже ни единым имеаше болшимъ клятися • Клятся Самъ Собою
кажучы: «Сапраўды убагаслаўлю цябе і размножу шчодра» (Быць. 22:17).
глаголя: во истинну благославляя благославлю тя, и множа умножу тя •
І ён, як доўгацярплівы, атрымаў абецанае.
А тако долготерпевъ улучи обетование •
Людзі вышэйшым за сябе заручаюцца, а ўсякіе спрэчкі іхнія канчаюцца сьцьвярджальнаю прысягай.
Человеци убо болшимъ кленутся, и всякому их прекословию, к потвержению конец ест клятва •
Таму і Бог, жадаючы даць спадкаемцам абяцанне нязьменнасьці сваей волі, далучыў прысягу,
И тако Богъ хотяй показати болшее наследникомъ обетование, и непреложность совета Своего, закляся клятвою •
гэтымі двама незьмянімымі актамі, ў якіх немагчыма, каб Бог казаў няпраўду, мы мелі суцешную заахвоту — мы, што прыбеглі празначану нам надзею,
Да двема вещма непорушенныма • Имиже невозможно солгати Богу, крепко утешение имамы притекающие ко предълежащему намъ упованию,
якое трымаемся як бяспечнае й пэўнае катвігі душы нашай, шукаем апоры моцнай, пранікаючай аж у сярэдзіну за заслону,
еже яко осънование сожержить душу • И твердо, и известно, и входяще во внутреняя завеса,
куды, як наш папярэднік, увайшоў Езус, стаўшыся Усесьвятарам навекі водле абрадку Мэльхісэдэха.
идеже предтеча о насъ вніиде Христосъ • По чину Мельхиседекову, Первосвещенникъ бывъ во веки •
