Да Габрэяў 12 разьдзел
Пасланьне да Габрэяў
Пераклад П. Татарыновіча → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Таму вось і мы, маючы навокал сябе гэткую хмару сьветкаў, скіньма з сябе ўсякі цяжар і грэх, што так лёгка нас абмотвае, ды сьпяшэм вытрывала на прызначаную нам арэну змагання.
Темже убо и мы толикъ имуще облежащъ насъ облакъ сведетелей • Гордость всякую отложивъше, и удобь обретаемый грехъ • Терпениемъ течемъ, на предлежащій намъ подъвигъ •
І ўзіраймася на Езуса, галаву і дасканалючага завяршальніка веры, які маючы прад сабою радасьць, узяў крыж, ня гледзячы на зьняважлівую пагарду і засеў праваруч Божага пасаду.
Возирающе на Началника вере, и Совершителя Ісуса • Онже вместо предлежащее Собе радости, претерпе распятие • И о студе не брегъ, седе одесную престола Божия •
Тож падумайце тады шчыра аб тым, каторы гэтулькі перацярпеў проці сябе дзікаварожых супраціваў ад грэшнікаў, каб не слабелі духам.
Помышляйте убо иже Сей таковое претерпе от грешникъ • И в собе прекословия не делайте душами вашими ослабяюще •
Выж яшчэ не проціставіліся да крыві проці граху,
Не вже бо противистеся греху, до кръве подвизающеся •
а (мо) забыліся аб пацяшанні вас, як сыноў: «Сыне мой, ня будзь абыякавым да напамінаў Госпадавых, ані не падай духам, як цябе карае,
И забысте утешения еже к вамъ, яко ко сыном глаголеть: сыну мой не заметай наказания Господьня, ниж ослабевай обличаемъ от Него •
Госпад бо таго карае, да каго міласьць мае, не шчадзіць удараў таму, каго за сына ўважае» (Прып. 3:11).
Егоже бо любить Господь наказуеть, биет же всякого сына егож приемлеть •
трывайце ў карнасьці. Бог зьвяртаецца да вас, як да сыноў, а дзеж ёсьць сын, якога б не караў бацька?
Аще наказание терпите, яко сыномъ вамъ покажется Бог • Который убо естъ сынъ, егожъ не наказуеть отець?
Каліж астаецеся без дысцыпліны, выхаванкамі якое ёсьць усе, дык знача не зьяўляецеся сынамі, але дзецьмі няпраўнымі.
Такожъ и вы несте ли в наказаніи, егоже вси сынове причасници суть • Тогда любодейчата есте, а не сынове •
А зрэштай, калі нашые цялесные айцы каралі нас, а шанавалі мы іх, дык ціж ня з большай адданасьцю Айцуу духаў павінны мы жыць?
Аще убо еже по плоти отца имехом, наказующа насъ доброму, и послушахом их • Не многым ли болей поддадимъ ся Отцу духомъ, и живи будемъ?
Тамтые, як самы зналі так нас дысцыплінавалі, праз кароткі час, а Гэты — каб зрабіць нас удзейнікамі Ягонай сьвятасьці.
Оніи бо во мало дней, яко любо имъ бе такъ научаху нас • Сей же ко лепшему нашему учить, да причастни будемъ светыни Его •
Праўда, сур’ёзная дысцыпліна, то абыдна сьпярша пасумны, заміж пагоднага, наводзіць настрой, затое пазьней тым, што дазналі яе на сабе, прыносіць цэнны плод праведнасьці.
Всякое бо карание, в настоящее время • Не мнится радость быти, но печаль • Последы же воздаеть плодъ мирен правды, тым ониже искушени будуть в нем •
Выпрастуйце тады вашы ашляглыя рукі й стомленыя калені
Протож ленивыя рукы, и ослабленыя колена воздвигните •
ды прастуйце сьцежкі вашые, каб кульгавые ня зьбіваліся з дарогі, а лепш выдужалі.
И стезя правы чините ногам вашим, да не храмлюще заблудите от путя правды, но более да исцелеете •
Старайцеся шчыра трымаць з усімі супакой-згоду ды дбайце аб сьвятасьці, безь якое ніхто ня ўбачыць Госпада.
Миръ имейте со всеми, и чистоту сердечную • Без нея бо никтоже узрит Господа •
Пільнуйце, каб ніхто не застаўся без ласкі Божай, каб які горкі корэнь, пусьціўшы парасткі ўгору, не нарабіў закалоту, заражаючы многіх;
Смотряще да никтож лишается от благодати Божия • А ни корень горести къ горе ростяй пакость чинить, таковым бо оскверняются мнози •
каб не знайшоўся які распусьнік, або профан (паганец) як той Эзаў, што за адну страву прадаў сваё першародзтва.
И да не пребудеть в васъ блудникъ, а ни объжарца • Яко Ісавъ, онже за едину ядь прода первороженство свое •
Хібаж ведаеце, што потым, як ён хацеў атрымаць багаслаўленства, дык быў адкінуты, бо ня мог асягнуць зьмены (бацькавай пастановы), хоць зы сьлязьмі прасіў.
Весте бо яко и потом хотяй наследовати благославение • Отвержен бысть, покаянию бо места не обрете, ачей исъ плачемъ възыскалъ его •
Вы-ж бо ня прыступалі да гары, да якое можна было рукою дакрануцца, ані да вагню палкага, ані занураліся ў хмарную цемру нвальнічную;
Понеже не пріидосте къ горе неприступной, зазъженой огнемъ • И къ вихру, и къ мраку, и бури,
ані ўслухаліся ў гук сурмы і голас мовы, ад слухання якое (людзі) адпрашваліся;
и трубному звуку, и гласу глаголемому, егоже услышавше, отрекошеся да не приложить к нимъ слова,
не маглі бо зьнесьці наказу: «навет і жывёліна, каліб да гары дакранулася, будзе ўкамянаваная» (Выйсь. 19:13).
не терпяху бо глаголющего: но аще и скотина доткнется горы сее, камениемъ побиена будеть •
І так жахлівая была гэная зьява, што Майжэш сказаў: «Я цэлы ад страху дрыжу» (Паўт. Пр. 9:19).
И тако страшно бе видимое • Моисей убо самъ рече: престрашенъ есмъ, и трепетенъ •
Але вы паступілі да гары Сыёну, да места Бога жывога, нябеснага Ерузаліму, да мірыядаў Анёлаў,
Но приидосте къ горе Сиону, и граду Бога жива, Иерусалиму небесному, и ко тмам Анъгел святыхъ •
на соленную скупу-збор вялізны радасны эклезіі першародных рэгістраваных у небе і да Бога, судзьдзі ўсіх, да духаў людзей справядлівых, асягнуўшых дасканальнасьць;
И ко церкви первороженныхъ, написаных на небесехъ • И къ Богу Судіи всех людей • И къ духом праведныхъ и совершеныхъ •
да Езуса пасярэдніка Новага Запавету (Тэстамэнту) і да крыві ачышчэння, што прамаўляе лепш, чым Аблява.
И ко завета новаго Ходатаю Ісусу • И к Крови кропления лепей глаголющей, нежели Авелове •
Глядзеце, не адвяртайцеся ад Таго, хто прамаўляе; калі бо тамтых, што зракліся прамаўляўшага да іх на зямлі, ня мінула кара, далёка горэй будзе з намі, каліб адвярнуліся ад Яго, прамаўляючага цяпер да нас зь неба.
Блюдите жъ да не отрецаетеся Господа глаголющего • Аще бо они не вбегоша помсты, еже отрецевахуся на земли бывающего • Многымъ болей мы естъ ли же отрецаемся небеснаго •
Голас ягоны тады ўзварухнуў землю, а і цяпер запавяшчае, кажучы: «Яшчэ раз устрасану ня толькі землю, але й неба» (Агг. 2:7).
Егоже гласъ тогда землю поколеба, но и ныне возвещая глаголеть: еще единова Азъ поколеблю не толико землю, но и небо •
Гэтае «яшчэ раз» абазначае перамену рэчаў падпалых пад зьмяняльны рух, тады як яны створаны, каб аставаліся непахіснымі, ненарушнымі.
А иже еще единова рече, сказуеть колебленымъ вещемъ пременение • Якож то от Него сотворенымъ • Да пребудут в целости, яже суть непоколебими •
Таму вось мы прыняўшы валадарства непахіснасьці ўдзячна карыстайма з ласкі, стараючыся Богу ўспадобным культам і богабоязьзю служыць.
Темже Царство непоколебимое приемлющи, имамы благодат еяже ради служмо добре угожающе Богові со стыдениемъ, и благоговениемъ •
Бог бо наш — агонь, што травіць (Другзак. 4:24).
Ибо Богъ нашъ огнь попаляй ест •
