Да Габрэяў 12 разьдзел
Пасланьне да Габрэяў
Пераклад Васіля Сёмухі → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Таму і мы, маючы вакол сябе такую хмару сьведкаў, скінем зь сябе ўсякі цяжар і грэх, які аблытвае нас, і цярпліва будзем праходзіць праз поле змаганьня, якое ляжыць перад намі,
Темже убо и мы толикъ имуще облежащъ насъ облакъ сведетелей • Гордость всякую отложивъше, и удобь обретаемый грехъ • Терпениемъ течемъ, на предлежащій намъ подъвигъ •
гледзячы на Пачынальніка і Спраўцу веры, Ісуса, Які, дзеля радасьці, што была перад Ім, прыняў крыж, пагардзіўшы ганьбаю, і сеў праваруч трона Божага.
Возирающе на Началника вере, и Совершителя Ісуса • Онже вместо предлежащее Собе радости, претерпе распятие • И о студе не брегъ, седе одесную престола Божия •
Падумайце пра Таго, Хто перацерпеў такі над Сабою глум ад грэшнікаў, каб вам не зьнемагчы і не паслабіцца душамі вашымі.
Помышляйте убо иже Сей таковое претерпе от грешникъ • И в собе прекословия не делайте душами вашими ослабяюще •
Вы яшчэ не да крыві змагаліся, адольваючы грэх,
Не вже бо противистеся греху, до кръве подвизающеся •
і забылі суцяшэньне, якое прапануецца вам, як сынам: «Сыне мой! не пагрэбуй караю Гасподняй і не маркоціся, калі Ён выкрывае цябе.
И забысте утешения еже к вамъ, яко ко сыном глаголеть: сыну мой не заметай наказания Господьня, ниж ослабевай обличаемъ от Него •
Бо Гасподзь, каго любіць, таго і карае; а б’е кожнага сына, якога прымае».
Егоже бо любить Господь наказуеть, биет же всякого сына егож приемлеть •
Калі вы прымаеце кару, дык Бог учыняе з вамі, як з сынамі. Бо ці ёсьць які сын, якога б не караў бацька.
Аще наказание терпите, яко сыномъ вамъ покажется Бог • Который убо естъ сынъ, егожъ не наказуеть отець?
Калі ж застаяцеся без пакараньня, якое ўсім агульнае, дык вы — няпраўныя дзеці, а ня сыны.
Такожъ и вы несте ли в наказаніи, егоже вси сынове причасници суть • Тогда любодейчата есте, а не сынове •
Прытым, калі мы, караныя цялеснымі бацькамі нашымі, баяліся іх, дык ці ж не намнога больш павінны скарыцца Айцу духаў, каб жыць?
Аще убо еже по плоти отца имехом, наказующа насъ доброму, и послушахом их • Не многым ли болей поддадимъ ся Отцу духомъ, и живи будемъ?
Тыя каралі нас самохаць на некалькі дзён; а Гэты — дзеля карысьці, каб мы мелі супольнасьць у сьвятасьці Ягонай.
Оніи бо во мало дней, яко любо имъ бе такъ научаху нас • Сей же ко лепшему нашему учить, да причастни будемъ светыни Его •
Усякае пакараньне ў цяперашні час здаецца ня радасьцю, а журбою; але пасьля навучаным празь яе дае мірны плод праведнасьці.
Всякое бо карание, в настоящее время • Не мнится радость быти, но печаль • Последы же воздаеть плодъ мирен правды, тым ониже искушени будуть в нем •
Таму «ўмацуйце зьняможаныя рукі й калені»
Протож ленивыя рукы, и ослабленыя колена воздвигните •
і «хадзеце проста нагамі вашымі, каб кульгавае ня збочыла, а лепшае выправілася».
И стезя правы чините ногам вашим, да не храмлюще заблудите от путя правды, но более да исцелеете •
Старайцеся мець мір з усімі і сьвятасьць, безь якое ніхто не пабачыць Госпада.
Миръ имейте со всеми, и чистоту сердечную • Без нея бо никтоже узрит Господа •
Сачэце, каб хто ня страціў мілаты Божае; каб які «горкі корань, калі вырасьце, не нарабіў шкоды», і каб ім не апаганіліся многія»;
Смотряще да никтож лишается от благодати Божия • А ни корень горести къ горе ростяй пакость чинить, таковым бо оскверняются мнози •
каб ня было паміж вамі якога распусьніка, альбо бязбожніка, які, нібы Ісаў, за адну ежу адмовіўся ад свайго першародства.
И да не пребудеть в васъ блудникъ, а ни объжарца • Яко Ісавъ, онже за едину ядь прода первороженство свое •
Бо вы ведаеце, што пасьля таго ён, хочучы ўспадкаваць дабраславеньне, быў адкінуты; ня мог перамяніць думак бацькі, хоць і прасіў за тое сьлёзна.
Весте бо яко и потом хотяй наследовати благославение • Отвержен бысть, покаянию бо места не обрете, ачей исъ плачемъ възыскалъ его •
Вы падступіліся не да гары, да якой можна дакрануцца, і ўспалымнёнай вагнём, не да цемры і змроку і буры,
Понеже не пріидосте къ горе неприступной, зазъженой огнемъ • И къ вихру, и къ мраку, и бури,
не да трубнага гуку і голасу словаў, пры якім слухачы прасілі, каб ніякіх словаў ім больш не казалі,
и трубному звуку, и гласу глаголемому, егоже услышавше, отрекошеся да не приложить к нимъ слова,
бо яны не маглі вытрываць таго, што запавядалася: «калі і зьвер дакранецца да гары, будзе пабіты камянямі, (альбо пацэлены стралою);
не терпяху бо глаголющего: но аще и скотина доткнется горы сее, камениемъ побиена будеть •
і такое вусьцішнае было гэта зьявішча, што і Майсей сказаў: «я ў страху і ў трымценьні».
И тако страшно бе видимое • Моисей убо самъ рече: престрашенъ есмъ, и трепетенъ •
Але вы падступіліся да гары Сіёна і да горада Бога жывога, да нябеснага Ерусаліма і да процьмы анёлаў,
Но приидосте къ горе Сиону, и граду Бога жива, Иерусалиму небесному, и ко тмам Анъгел святыхъ •
да пераможнага сабора і Царквы першынцаў, напісаных на нябёсах, і да Судзьдзі ўсіх Бога, і да духаў праведнікаў, якія дасягнулі дасканаласьці,
И ко церкви первороженныхъ, написаных на небесехъ • И къ Богу Судіи всех людей • И къ духом праведныхъ и совершеныхъ •
і да Заступніка новага запавета Ісуса, і да Крыві акрапленьня, якая гаворыць лепей, ніж Авелева.
И ко завета новаго Ходатаю Ісусу • И к Крови кропления лепей глаголющей, нежели Авелове •
Глядзеце, не адвярнецеся і вы ад прамоўцы. Калі тыя, ня слухаўшы прамоўцы на зямлі, не пазьбеглі кары, дык тым болей не пазьбегнем мы, калі адвернемся ад Прамоўцы зь нябёсаў;
Блюдите жъ да не отрецаетеся Господа глаголющего • Аще бо они не вбегоша помсты, еже отрецевахуся на земли бывающего • Многымъ болей мы естъ ли же отрецаемся небеснаго •
чый голас тады пахіснуў зямлю, і Які цяпер даў такое абяцаньне: «яшчэ раз скалану ня толькі зямлю, але і неба».
Егоже гласъ тогда землю поколеба, но и ныне возвещая глаголеть: еще единова Азъ поколеблю не толико землю, но и небо •
Словы «яшчэ раз» азначаюць зьмену таго, што скаланаецца, як створанага, каб заставалася непахісным.
А иже еще единова рече, сказуеть колебленымъ вещемъ пременение • Якож то от Него сотворенымъ • Да пребудут в целости, яже суть непоколебими •
І вось мы, прымаючы Царства непахіснае, будзем захоўваць мілату, якою будзем служыць у спадабаньне Богу, з багавейнасьцю і страхам,
Темже Царство непоколебимое приемлющи, имамы благодат еяже ради служмо добре угожающе Богові со стыдениемъ, и благоговениемъ •
таму што Бог наш ёсьць «вагонь, які паядае».
Ибо Богъ нашъ огнь попаляй ест •
