Да Габрэяў 12 разьдзел
Пасланьне да Габрэяў
Пераклад Антонія Бокуна → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Дык і мы, маючы навокал нас гэткае воблака сьведкаў, адкінуўшы ўсякі цяжар і грэх, які нас аблытвае, з цярплівасьцю будзем бегчы ў змаганьні, што ляжыць перад намі,
Темже убо и мы толикъ имуще облежащъ насъ облакъ сведетелей • Гордость всякую отложивъше, и удобь обретаемый грехъ • Терпениемъ течемъ, на предлежащій намъ подъвигъ •
углядаючыся на Пачынальніка і Завяршальніка веры, Ісуса, Які замест радасьці, што была перад Ім, вытрываў крыж, пагардзіўшы сорамам, і сеў праваруч пасаду Божага.
Возирающе на Началника вере, и Совершителя Ісуса • Онже вместо предлежащее Собе радости, претерпе распятие • И о студе не брегъ, седе одесную престола Божия •
Бо паразважайце пра Таго, Які вытрываў гэтакую супраць Сябе варажнечу ад грэшнікаў, каб вы не зьнемагаліся, саслабеўшы душамі вашымі.
Помышляйте убо иже Сей таковое претерпе от грешникъ • И в собе прекословия не делайте душами вашими ослабяюще •
Вы яшчэ не да крыві ваявалі, змагаючыся супраць грэху,
Не вже бо противистеся греху, до кръве подвизающеся •
і забыліся пра пацяшэньне, якое зьвяртаецца да вас, як да сыноў: «Сыне мой! Ня грэбуй настаўленьнем Госпадавым і не слабей, калі Ён цябе дакарае.
И забысте утешения еже к вамъ, яко ко сыном глаголеть: сыну мой не заметай наказания Господьня, ниж ослабевай обличаемъ от Него •
Бо каго любіць Госпад, таго карае, і бічуе ўсякага сына, якога прыймае».
Егоже бо любить Господь наказуеть, биет же всякого сына егож приемлеть •
Калі вы зносіце пакараньне, Бог ставіцца да вас, як да сыноў. Бо ці ёсьць гэтакі сын, якога не карае бацька?
Аще наказание терпите, яко сыномъ вамъ покажется Бог • Который убо естъ сынъ, егожъ не наказуеть отець?
А калі вы без пакараньня, удзельнікамі якога сталіся ўсе, дык вы — байструкі, а не сыны.
Такожъ и вы несте ли в наказаніи, егоже вси сынове причасници суть • Тогда любодейчата есте, а не сынове •
Да таго, калі мы мелі бацькоў цела нашага, якія нас каралі, і саромеліся перад імі, ці ня шмат больш маем падпарадкоўвацца Айцу духаў і будзем жыць?
Аще убо еже по плоти отца имехом, наказующа насъ доброму, и послушахом их • Не многым ли болей поддадимъ ся Отцу духомъ, и живи будемъ?
Бо тыя каралі, як самі думалі, на некалькі дзён; а Ён — на карысьць [нашую], каб нам удзельнічаць у сьвятасьці Яго.
Оніи бо во мало дней, яко любо имъ бе такъ научаху нас • Сей же ко лепшему нашему учить, да причастни будемъ светыни Его •
Усякае ж пакараньне ў цяперашні час здаецца ня радасьцю, але смуткам; а пасьля дае навучаным праз яго мірны плод праведнасьці.
Всякое бо карание, в настоящее время • Не мнится радость быти, но печаль • Последы же воздаеть плодъ мирен правды, тым ониже искушени будуть в нем •
Дзеля гэтага выпрастуйце рукі, што апусьціліся, і калені, што самлелі,
Протож ленивыя рукы, и ослабленыя колена воздвигните •
і сьцежкі простыя рабіце нагамі вашымі, каб кульгавае нікуды ня збочыла, а лепш было аздароўленае.
И стезя правы чините ногам вашим, да не храмлюще заблудите от путя правды, но более да исцелеете •
Імкніцеся да супакою з усімі і да сьвятасьці, без якое ніхто ня ўбачыць Госпада,
Миръ имейте со всеми, и чистоту сердечную • Без нея бо никтоже узрит Господа •
гледзячы, каб хто ня страціў ласкі Божае; каб які корань горычы, вырасшы ўверх, не зрабіў шкоды, і каб праз яго не занячысьціліся многія;
Смотряще да никтож лишается от благодати Божия • А ни корень горести къ горе ростяй пакость чинить, таковым бо оскверняются мнози •
каб не было якога распусьніка ці паганага, як Эзаў, які за адну ежу аддаў першародзтва сваё.
И да не пребудеть в васъ блудникъ, а ни объжарца • Яко Ісавъ, онже за едину ядь прода первороженство свое •
Бо ведаеце, што і пасьля ён, хочучы ўспадкаеміць дабраслаўленьне, быў адкінуты, бо не знайшоў месца навяртаньня, хоць і шукаў яго са сьлязьмі.
Весте бо яко и потом хотяй наследовати благославение • Отвержен бысть, покаянию бо места не обрете, ачей исъ плачемъ възыскалъ его •
Бо не падыйшлі вы да гары, да якой [можна] дакрануцца і якая палае агнём, ані да віхуры, і цемры, і буры,
Понеже не пріидосте къ горе неприступной, зазъженой огнемъ • И къ вихру, и къ мраку, и бури,
ані да гуку трубы і голасу словаў, пра якія тыя, што чулі, прасілі, каб да іх не было больш слова,
и трубному звуку, и гласу глаголемому, егоже услышавше, отрекошеся да не приложить к нимъ слова,
бо ня вытрымалі перасьцярогі: «Калі і зьвер кранецца гары, будзе ўкаменаваны ці стралою забіты»,
не терпяху бо глаголющего: но аще и скотина доткнется горы сее, камениемъ побиена будеть •
і гэткая жахлівая была тая праява, што Майсей сказаў: «Я напалоханы і трасуся».
И тако страшно бе видимое • Моисей убо самъ рече: престрашенъ есмъ, и трепетенъ •
Але вы падыйшлі да гары Сыён і да гораду Бога Жывога, да нябеснага Ерусаліму і да дзясяткаў тысячаў анёлаў,
Но приидосте къ горе Сиону, и граду Бога жива, Иерусалиму небесному, и ко тмам Анъгел святыхъ •
да вальнага зграмаджэньня і царквы першародных, якія запісаныя ў небе, і да Бога, Судзьдзі ўсіх, і да духаў праведных і дасканалых,
И ко церкви первороженныхъ, написаных на небесехъ • И къ Богу Судіи всех людей • И къ духом праведныхъ и совершеныхъ •
і да Пасярэдніка новага запавету, Ісуса, і да крыві пакрапленьня, якая лепш за Абэлеву гаворыць.
И ко завета новаго Ходатаю Ісусу • И к Крови кропления лепей глаголющей, нежели Авелове •
Глядзіце, не адвярніцеся ад Таго, Які гаворыць. Бо калі не ўцяклі тыя, што адвярнуліся ад таго, які прамаўляў на зямлі, тым больш мы, калі адкінем Таго, Які з неба,
Блюдите жъ да не отрецаетеся Господа глаголющего • Аще бо они не вбегоша помсты, еже отрецевахуся на земли бывающего • Многымъ болей мы естъ ли же отрецаемся небеснаго •
голас Якога тады захістаў зямлю, а цяпер абяцаў, кажучы: “Яшчэ раз страсяну ня толькі зямлю, але і неба”.
Егоже гласъ тогда землю поколеба, но и ныне возвещая глаголеть: еще единова Азъ поколеблю не толико землю, но и небо •
А [словы] “яшчэ раз” паказваюць на зьмену таго, што хістаецца, як створанага, каб засталося тое, што не хістаецца.
А иже еще единова рече, сказуеть колебленымъ вещемъ пременение • Якож то от Него сотворенымъ • Да пребудут в целости, яже суть непоколебими •
Дзеля гэтага мы, прыймаючы Валадарства непарушнае, будзем мець ласку, праз якую будзем служыць Богу, падабаючыся [Яму], з сарамлівасьцю і багабойнасьцю,
Темже Царство непоколебимое приемлющи, имамы благодат еяже ради служмо добре угожающе Богові со стыдениемъ, и благоговениемъ •
бо Бог наш — агонь, які паглынае.
Ибо Богъ нашъ огнь попаляй ест •
