Да Габрэяў 12 разьдзел
Пасланьне да Габрэяў
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Дзеля гэтага і мы, маючы навакол сябе́ гэткую хмару сьве́дак, скінуўшы ўсякую гордасьць і грэх, што нас блутаў, з цярплівасьцяй прабягаць будзем праз поле барацьбянае, што ляжыць перад намі,
Темже убо и мы толикъ имуще облежащъ насъ облакъ сведетелей • Гордость всякую отложивъше, и удобь обретаемый грехъ • Терпениемъ течемъ, на предлежащій намъ подъвигъ •
пазіраючы на пачынальніка і завяршыцеля ве́ры, Ісуса, Які заме́ст радасьці, што была перад Ім, перацярпе́ў крыж, ня дбаючы аб сорам, ды се́ў праваруч пасаду Божага.
Возирающе на Началника вере, и Совершителя Ісуса • Онже вместо предлежащее Собе радости, претерпе распятие • И о студе не брегъ, седе одесную престола Божия •
Бо падумайце аб Тым, Хто перацярпе́ў гэткі над сабою зьдзе́к ад грэшнікаў, каб вы не зьнемага́ліся, аслабе́ўшы душамі вашымі.
Помышляйте убо иже Сей таковое претерпе от грешникъ • И в собе прекословия не делайте душами вашими ослабяюще •
Вы яшчэ не да крыві ваявалі, змагаючыся супраць грэху,
Не вже бо противистеся греху, до кръве подвизающеся •
і забыліся аб закліку, што кажацца вам, як сыном: Сын мой! Ня грэбуй ка́рай Гасподняй і не слабе́й, калі Ён цябе́ дакара́е.
И забысте утешения еже к вамъ, яко ко сыном глаголеть: сыну мой не заметай наказания Господьня, ниж ослабевай обличаемъ от Него •
Бо Госпад, каго любіць, таго карае, ды б’е́ ўсякага сына, якога прыймае (Прыповесьцяў 3:11−12).
Егоже бо любить Господь наказуеть, биет же всякого сына егож приемлеть •
Калі вы це́рпіце кару, дык Бог адносіцца да вас, як да сыноў: бо ці ёсьць гэткі сын, якога-б не караў бацька?
Аще наказание терпите, яко сыномъ вамъ покажется Бог • Который убо естъ сынъ, егожъ не наказуеть отець?
Калі-ж астаецёся бяз кары, супольнікамі якое сталіся ўсе́, дык вы байструкі, а не сыны́.
Такожъ и вы несте ли в наказаніи, егоже вси сынове причасници суть • Тогда любодейчата есте, а не сынове •
Дык, калі мы ме́лі бацькоў це́ла нашага, якія нас каралі, і баяліся іх, — то ці ня шмат бале́й кары́цца будзем Айцу духаў ды жыць?
Аще убо еже по плоти отца имехом, наказующа насъ доброму, и послушахом их • Не многым ли болей поддадимъ ся Отцу духомъ, и живи будемъ?
Бо тыя кара́лі, як самі думалі, на няшмат дзён; а Гэты — на карысьць, каб быць нам учасьнікамі ў сьвятасьці Яго.
Оніи бо во мало дней, яко любо имъ бе такъ научаху нас • Сей же ко лепшему нашему учить, да причастни будемъ светыни Его •
Усякае-ж кара́ньне ў цяпе́рашні час здае́цца ня ра́дасьцяй, а сумам; а пасьля дае́ наву́чаным ім мірны плод праведнасьці.
Всякое бо карание, в настоящее время • Не мнится радость быти, но печаль • Последы же воздаеть плодъ мирен правды, тым ониже искушени будуть в нем •
Дык выпрастуйце апусьціўшыяся рукі і стомленыя калені (Ісая 35:3)
Протож ленивыя рукы, и ослабленыя колена воздвигните •
і сьце́жкі простыя рабе́це нагамі вашымі, каб кульгавае ня зьбілася з дарогі, а ле́пш наздараве́ла.
И стезя правы чините ногам вашим, да не храмлюще заблудите от путя правды, но более да исцелеете •
Старайцеся аб мір з усімі і аб сьвятасьць, без якое ніхто ня ўбачыць Госпада,
Миръ имейте со всеми, и чистоту сердечную • Без нея бо никтоже узрит Господа •
гле́дзячы, каб хто ня ўтраціў ласкі Божае; каб які горкі корань, вырасшы ўве́рх, не зрабіў шкоды, ды праз яго каб не апаганіліся многія (Другазаконьне 29:18);
Смотряще да никтож лишается от благодати Божия • А ни корень горести къ горе ростяй пакость чинить, таковым бо оскверняются мнози •
каб ня было між вамі каго блуднага, ці нясьве́дамага, як Ізаў, які за адну страву аддаў першародзтва сваё.
И да не пребудеть в васъ блудникъ, а ни объжарца • Яко Ісавъ, онже за едину ядь прода первороженство свое •
Бо ве́дайце, што і пасьля ён, хочучы ўнасьле́даваць багаслаўле́ньне, быў адкінены; бо не знайшоў ме́сца пакаяньня, хоць і шукаў яго з сьлязьмі.
Весте бо яко и потом хотяй наследовати благославение • Отвержен бысть, покаянию бо места не обрете, ачей исъ плачемъ възыскалъ его •
Бо не прыступіліся вы да гары́ датыкальнае і агнём палаючае, ані да це́мры, і мроку, і буры,
Понеже не пріидосте къ горе неприступной, зазъженой огнемъ • И къ вихру, и къ мраку, и бури,
ані да гуку трубнага і голасу мовы, аб якім чуўшыя прасілі, каб да іх ня было больш слова,
и трубному звуку, и гласу глаголемому, егоже услышавше, отрекошеся да не приложить к нимъ слова,
(бо ня вытрымалі зага́данага: калі і зьве́р дакране́цца да гары, будзе ўкаменава́ны ці каменем забіты (Выхад 19:13),
не терпяху бо глаголющего: но аще и скотина доткнется горы сее, камениемъ побиена будеть •
і гэткая жахлівая была гэная праява, што Майсе́й сказаў: Я у страху й дрыжу).
И тако страшно бе видимое • Моисей убо самъ рече: престрашенъ есмъ, и трепетенъ •
Але вы прыступіліся да гары́ Сыону і да ме́ста Бога Жывога, да нябе́снага Ерузаліму і да мірыядаў Ангелаў,
Но приидосте къ горе Сиону, и граду Бога жива, Иерусалиму небесному, и ко тмам Анъгел святыхъ •
да зграмаджэньня і царквы першакоў, запісаных на нябёсах, і да Судзьдзі ўсіх, Бога, і да духаў праведнікаў, што дайшлі даскана́ласьці,
И ко церкви первороженныхъ, написаных на небесехъ • И къ Богу Судіи всех людей • И къ духом праведныхъ и совершеныхъ •
і да пасярэдніка новага запаве́ту, Ісуса і да крыві акрапле́ньня, што ле́пш за Авеляву прамаўляе.
И ко завета новаго Ходатаю Ісусу • И к Крови кропления лепей глаголющей, нежели Авелове •
Глядзе́це, не адвярне́цеся й вы ад таго, хто гаворыць. Бо, калі тыя не ўцяклі, не паслухаўшы прарочыўшага на зямлі, то тым бале́й мы, калі адве́рнемся ад нябе́снага,
Блюдите жъ да не отрецаетеся Господа глаголющего • Аще бо они не вбегоша помсты, еже отрецевахуся на земли бывающего • Многымъ болей мы естъ ли же отрецаемся небеснаго •
голас Якога тады захістаў зямлёю, цяпе́р жа прырок, кажучы: Яшчэ раз устрасяну ня толькі зямлю, але й не́ба (Агея 2:7).
Егоже гласъ тогда землю поколеба, но и ныне возвещая глаголеть: еще единова Азъ поколеблю не толико землю, но и небо •
Словы «яшчэ раз» паказваюць зьме́ну ўстраса́нага, як створанага, каб трываць непарушна.
А иже еще единова рече, сказуеть колебленымъ вещемъ пременение • Якож то от Него сотворенымъ • Да пребудут в целости, яже суть непоколебими •
Дык мы, прыняўшы царства непарушнае, ласку ма́ем, праз якую служыцімем Богу даспадобы з саромлівасьцяй і страхам,
Темже Царство непоколебимое приемлющи, имамы благодат еяже ради служмо добре угожающе Богові со стыдениемъ, и благоговениемъ •
бо Бог наш ёсьць агонь, што пажырае (Другазаконьне 4:24).
Ибо Богъ нашъ огнь попаляй ест •
