Да Габрэяў 6 разьдзел
Пасланьне да Габрэяў
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Дык, пакінуўшы пачатак Хрыстовага слова, пасьпяшайма да дасканаласьці, не кладучы ізноў падставы дзеля пакаяньня ад мёртвых дзе́л і ве́ры ў Бога,
Темже оставивше еже о Христе простая словеса • На совершеная ведемся, да не паки надеющеся на основание покаяния, мертвая дела чините • А ни на веру Божию •
навукі аб хрышчэньнях, і аб ускладаньні рук, і аб уваскрасе́ньні мёртвых, і аб судзе́ ве́чным.
А ни на крещение, ни на навчение, или возложение руку • Понеже имамы из мертвыхъ воскреснути, и суду вечному предстати •
І зробім гэтае, калі Бог дазволіць.
А се сотворимъ внегда Богъ повелит •
Бо немагчыма тых, што раз былі прасьве́чаны, і паспробавалі дару нябе́снага, і сталіся супольнікамі Духа Сьвятога,
Невозможно бо тымъ ониже единою просветишеся, вкусивше дара небеснаго • И причастники бывше Духа Святого •
і пакаштавалі добрага слова Божага і сілаў будучага ве́ку
И навчившеся добраго слова Божия, и силы будущего века •
ды адпалі, — ізноў абнаўляць ка́яньнем, калі яны йзноў раскрыжоўваюць у сабе́ Сына Божага і зьдзе́куюцца над Ім.
Вопадшимъ во грехы, паки обновлятися во покаяние • И знову распинающе сами в собе Сына Божия, и поругающеся Ему •
Бо зямля, якая п’е́ дождж, што часта зыходзе на яе́, і родзіць расьліну, карысную для тых, хто са́дзіць яе́, — дастае́ багаслаўле́ньне ад Бога;
Земля бо приемши, иже на ню многажды гредущего дождя • И ражающа былину добру, тымъ ониже делають ея • Берет благославение от Бога •
тая-ж, што прыносіць це́рні й пустазе́льле, нікчэмная і блізкая да праклёну: кане́ц яе́ — на спале́ньне.
А износяюща терние и волчець, непотребна ест, и близка клятъвы, и пожжения •
Мы-ж спадзяе́мся ад вас, умілаваныя, ле́пшага і маючага збаўленьне, хаця й гаворым гэтак.
Надеемся же о васъ братия возлюбленная лучшая, и близшая ко спасению аще и сице глаголемъ •
Бо Бог не несправядлівы, каб забыўся аб дзе́ле вашым і працы любві, якую вы выявілі дзеля іме́ньня Яго, калі служылі і служыце сьвятым.
Не обидливъ убо ест Богъ, дабы забылъ дела ваша, и труды еже чинисте въ любви • Уповающе на имя Его • И послуживше святымъ, и еще служаще •
Хочам жа, каб кожны з вас выяўляў такую-ж рупнасьць аб цьвёрдую надзе́ю даканца;
Жедаем же васъ единаго каждого, тое жъ являти тъщание, ко выполнению упования даже до конца •
каб ня стацца вам лянівымі, але насьлядава́ць тых, што ве́раю і доўгацярплівасьцяй бяруць у спадчыну абяцаньне.
Да не лениви будете • Но наследуйте тыхъ, ониже верою и долготерпениемъ, приняли обетования •
Бо Бог, прыракаючы Аўрааму, ня маючы клясьціся нікім вышэйшым, кляўся Самым Сабою,
Аврааму бо обетова Богъ • И понеже ни единым имеаше болшимъ клятися • Клятся Самъ Собою
кажучы: Запраўдным багаслаўле́ньнем пабагаслаўлю́ цябе́ і, памнажаючы, памножу цябе́ (Быцьцё 22:17).
глаголя: во истинну благославляя благославлю тя, и множа умножу тя •
Дык вось (Аўраам), як доўгацярплівы, атрымаў абяцанае.
А тако долготерпевъ улучи обетование •
Бо людзі клянуцца вышэйшым, і кожнае спрэчкі між імі кане́ц на сцьвярджэньне — прысяга.
Человеци убо болшимъ кленутся, и всякому их прекословию, к потвержению конец ест клятва •
Дзеля гэтага й Бог, хочучы бале́й паказаці насьле́днікам прырачэньня нязьме́ннасьць волі Свае́й, ужыў прысягу,
И тако Богъ хотяй показати болшее наследникомъ обетование, и непреложность совета Своего, закляся клятвою •
каб у дзьвёх нязьме́нных рэчах, у якіх для Бога зманіць немагчыма, ме́лі крэпкае пацяшэньне, прыбе́гшы ўзяці надзе́ю, што перад намі ляжыць,
Да двема вещма непорушенныма • Имиже невозможно солгати Богу, крепко утешение имамы притекающие ко предълежащему намъ упованию,
якую ма́ем, як я́кар душы, бясьпе́чную, пэўную, і ўваходзіць яна ў самае нутраное за заслону,
еже яко осънование сожержить душу • И твердо, и известно, и входяще во внутреняя завеса,
куды, як наш папярэднік, увайшоў Ісус, стаўшыся Архірэем наве́к паводле уставу Мэльхісэдэкавага.
идеже предтеча о насъ вніиде Христосъ • По чину Мельхиседекову, Первосвещенникъ бывъ во веки •
