Да Габрэяў 4 разьдзел
Пасланьне да Габрэяў
Пераклад Яна Станкевіча → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Затым боймася, каб, як застаецца абятніца ўходу да супакою Ягонага, не спазьніўся ніхто з вас.
Да убоимся же братия, да некако оставивши обетование о внитіи в покой Его • Мняй некто от васъ, ижебы от него лишенъ былъ •
Бо запраўды мы мелі Евангелю, даную нам, аднолькава як яны; але не дало ім карысьці чутае, не рашчыненае вераю слухачых.
Ибо и намъ благовестовано естъ, яко и онымъ • Но не проспело имъ слово слышания, зануж не верили слышавшіи •
Бо мы, каторыя ўверылі, увыйдзем да супакою, як Ён сказаў: «Як Я прысягаў у гневе Сваім: "Яны ня ўвыйдуць у супакой Мой"», хоць учынкі былі скончаны ад закладзінаў сьвету.
Внидем бо в покой мы веровавшіи • Якоже и рече к неверным: се кляхся во гневе Моемъ, иже не внидут в покой Мой • И яко деломъ от сложенія миру бывшимъ •
Бо нейдзе сказана празь сёмы гэтак: «І супачыў Бог сёмага дня ад усіх учынкаў Сваіх».
Поведено естъ намъ о седмомъ дни тако: и почи Богъ от всехъ дел Своихъ въ день седмый •
І ўзноў на тым месцу: «Ня ўвыйдуць у супакой Мой?»
И о семъ паки: аще не внидуть въ покой Мой •
Дык бачым, што некатрым застаецца ўвыйсьці ў яго, а тыя, што першыя чулі Дабравесьць, ня ўвыйшлі з прычыны непаслухменства.
Понеже убо оставлени суть неціи еже внидуть в покой той • Коимъ бо первей изъвестовано естъ не вніидоша для неверия •
І зноў прызначае якісь дзень, кажучы ў Давіда «Цяпер», па такім часе, як сказана вышэй: «Цяпер, як пачуеце голас Ягоны, не каляньце сэрцаў сваіх».
Опять являеть Писание иный день • Во Давыдовыхъ книгахъ глаголя • По мнозехъ летехъ, якоже прежде поведено естъ: днесь аще гласъ Его услышите, не затвержайте серць вашихъ •
Бо, калі б Ісус Нунянок даў ім супакой, не казаў бы пасьлей празь іншы дзень.
Понеже бы былъ Ісусъ Наувинъ техъ упокоилъ • Не был бы Давыдъ о иномъ отпочиненіи глаголалъ •
Значыцца, застаецца сыбоцтва люду Божаму.
Сего ради оставлено ест отпочинение людемъ Божіим •
Бо хто ўвыйшоў у супакой Ягоны, тый таксама супачыў ад працаў сваіх, як Бог ад Сваіх.
Вошедый бо во отпочинение Его, той упокоится от делъ своих • Якоже и Богъ от Своихъ •
Дык стараймася ўвыйсьці ў тый супакой, каб ніхто ня ўпаў подле прыкладу таго ў няслуханьне.
Протожъ поспешимо вніити в покой той • Да некто тою же притчею падеть неверования •
Бо слова Божае жывое а дзеючае, і астрэйшае за кажны абаротны меч, і праходзячае да падзелу душы й духа, суставаў і шпіку, і распазнаець думкі а замеры сэрца.
Живо убо ест слово Божие, и действено • И острее всякого меча обоуду остра, и проходяй до разделения души, и духа • Члонков же, и мозговъ • И судяй помышления, и умыслы сердечныя •
І няма стварэньня, няяўнага Яму, але ўсе аголена а адкрыта перад ачыма Ягонымі: Яму здамо лічбу.
И несть ни едина тварь невидима предъ Нимъ • Но вся нага, и открита очима Его, о Немже имамы к вам слово •
Дык, маючы вялікага найвышшага Сьвятара, што перайшоў нябёсы, Ісуса, Сына Божага, дзяржымася моцна вызнаньня.
Імеющи же Светителя велика, прошедша небеса, Ісуса Сына Божия, соблюдимо жъ исповедание Его •
Бо мы маем не такога найвышшага сьвятара, што ня здольны быў бы спагадаць нам у няўздоленьнях нашых: Ён быў спакушаны ў вусім, будучы ў нашай падобнасьці, але бяз грэху.
Зануж не имамы святителя не могущего пострадаті немощем нашим • Но искушена по всему подобию, кроме греха •
Затым дабліжмася з адвагаю да пасаду ласкі, каб адзяржаць міласэрдзе і знайсьці ласку да паравое помачы.
Да приходимъ убо со дерзновениемъ ко престолу благодати Его, и да пріимемъ милость, и благодат обрящемъ, во добревременную помощъ •
