Да Габрэяў 10 разьдзел
Пасланьне да Габрэяў
Пераклад Яна Станкевіча → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Закон жа, маючы сьцень будучага дабра, а ня сам абраз рэчаў, ніколі ня можа тымі самымі аброкамі, кажны год кажначасна абраканымі, удасканаліць прыступаючых.
Стень убо имея ветхій закон пріидущего добра • И не имый в собе совершения • Понеже на каждое лето тыми жъ жертвами, яже приносят всегда, николи могуще приходящихъ совершити •
Накш перасталі б абракаць, бо абракаючыя аброк, быўшы аднойчы ачышчаны, ня мелі б ужо ніякага сьведам’я грахоў.
Уже бы престали быша приношения, занеже ни единое имели бъ совести греховныя, принесши единова, и очистены суще •
Але гэтымі прыпамінаньне грахоў дзеецца кажнага году;
Но въ тых же воспоминание бываетъ греховъ на каждый годъ •
Бо нельга, каб кроў быкоў а казлоў касавала грахі.
Невозможно бо крови юньчей, и козлей отпущати грехы •
Затым Уходзячы на сьвет, кажа: «Аброкаў а дароў Ты не хацеў, але цела прыгатаваў Імне.
Темже входяй в миръ Христосъ глаголеть: жертвы и приношения не восхотелъ еси, тело же совершилъ еси Мне •
Усепаленьні а аброкі за грэх ня любы Табе.
Всесожжения и за грехы не возыскалъ еси •
Тады Я сказаў: "Гля, іду ўчыніць волю Тваю, Божа", як напісана празь Мяне на пачатку кнігі».
Тогда рехъ: се пріиду • Во главизне книжной писано ест о Мне, еже сотвориши Боже волю Твою •
Сказаўшы ўперад: «Ты не хацеў ані ўпадабаў аброкаў ані дароў, ані ўсепаленьняў, ані аброкаў за грэх», (каторыя абракаюць подле Закону),
Вышей глаголя: яко жертвы, и приношения, и всесожжения, и о гресехъ не восхоте, ни возыска • Еже по закону пріносятся •
Тады сказаў: «Гля, іду ўчыніць волю Тваю». Касуе першае, каб устанавіць другое.
Тогда рече: се пріиду сотворити Боже волю Твою • Отемлеть первое да поставить второе •
Подле гэтае волі пасьвячаны мы аброкам цела Ісуса Хрыста аднойчы назаўсёды.
И в той воли посвещени есмо, приношениемъ тела Ісусъ Христова единою •
І кажны сьвятар што дня стаіць, правячы а абракаючы часта тыя самыя аброкі, каторыя ніколі ня могуць змазаць грахоў.
Всякій бо свещенникъ стоить на каждый день служай, и тые жъ многажды приносяй жертвы, еже николи могут отняти греховъ •
Ён жа, аброкшы адзін аброк за грахі, на векі сеў паправе Бога,
Той же единою о гресех принесе жертву, и седе на веки одесную Бога •
Адлі чакаючы, пакуль варагі Ягоныя будуць пакладзены казулькаю пад ногі Ягоныя.
Толико ждеть дондеже положатся врагы Его пожножие ногама Его •
Бо Ён адным аброкам на векі ўчыніў дасканальнымі пасьвячаных.
Единым бо пришествиемъ совръши навеки освещаемыхъ •
Праз гэта сьветча нам і Дух Сьвяты; бо просьле гэтага сказана:
Сведетелствуеть убо намъ и Духъ Святый • Внегда рече:
«Во змова, каторую Я ўстанаўлю ім просьле тых дзён, кажа Спадар: дам законы Свае ў сэрцы іхныя і напішу іх у думках іхных,
Се заветъ еже завещаю к нимъ по днехъ онехъ глаголеть Господь • Даю законъ Мой во серца их, и въ мышления их напишу и •
І наперад грахоў іхных і бяспраўяў іхных ня ўспомню».
И греховъ их, и безаконией не воспомяну к тому •
А йдзе дараваньне, там ня надабе аброку за грэх.
Внегда же симъ бысть оставление грехомъ, несть потребно къ тому приношение жертвы о гресехъ •
Дык, браты, маючы адвагу ўходзіць да Сьвятога Сьвятых пераз кроў Ісусаву,
Імуще жъ братия дерзновение о вніитіи во святыню Кровию Ісусовою, Онже обнови намъ путь спасения и жизни,
Новай і жывой дарогаю, каторую нам пасьвяціў пераз запону, значыцца, цела Свае,
прикривъ божество плотию Своею •
І маючы вялікага Сьвятара над домам Божым,
Сый Свещенникъ великій дому Божия •
Бліжмася з праўдзівым сэрцам, із супоўнай пэўнасьцяй веры, пакрапленьням ачысьціўшы сэрца ад нягоднага сумленьня і абмыўшы цела вадою чыстаю,
Приступмо к Нему истиннымъ серцемъ, во правой вере, окроплены имеюще смыслы от совестей злыхъ • И омыты тела водою чистою •
Моцна дзяржымася бяз хістаньня вызнаньня надзеі, бо верны Тый, што абяцаў.
Да содержимъ исповедание упования нашего неуклонно • Веренъ убо естъ обещавый намъ •
Будзьма ўважлівыя адзін да аднаго, захочуючы да міласьці а добрых учынкаў,
И будмо пильни друг друга, приводяще к любви, и ко добрым деломъ •
Не пакідаючы збораў сваіх, як ёсьць у некатрых звычай; але захочуючы, і тым болей, чым болей бачыце, што тый дзень бліжыцца.
Не оставляюще сонмища своего, якоже некіи имають во обычаи • Но утешающе единъ другаго • И тымъ болей, занеж видите приближающъся день Господень •
Бо калі б мы самахоць грашылі па адзяржаньню супоўнага знацьця праўды, не заставалася б ужо аброку за грахі,
Волею бо согрешающимъ намъ по приятіи разума истинны, к тому о гресехъ не обретается жертва •
Але нейкае страшнае спадзяваньне суду й гарачыня агню, што мае пажэрці праціўнікаў.
Но сташного неякого ожидание суду, и огня прикрого, поясьти хотящего супротивныя •
Калі хто ўлегцы замеў закон Масеяў, на сьветчаньне дзьвюх альбо трох сьветак памірае безь міласэрдзя, —
Аще убо преступающій законъ Моисеовъ, без милости при дву или трехъ сведетелехъ умираеть •
Дык якой горшай кары, думаеце, варты будзе тый, што патаптаў Сына Божага, і Кроў змовы, каторай пасьвячаны, мае за звычайную, і Духа ласкі зьневажае?
Колицей мните горшей сподобится муце, онже Сына Божия презре, и Кровь заветную Его в непочтивости имат в нейже осветися, и Духъ благодати укори?
Бо мы знаем Таго, хто сказаў: «Імне помста, Я адплачу, кажа Спадар». І ўзноў: «Спадар будзе судзіць люд Свой».
Вемы бо рекшего: Мне отмщение, Азъ воздамъ, глаголеть Господь • И паки: Господь судить людемъ Своимъ •
Страшна ўпасьці ў рукі Бога жывога!
Страшно же естъ упасти в руце Бога живаго •
Успомніце пярэднія дні, калі, будучы асьвечаныя, вытрывалі вялікую бітву цярпеньняў,
Воспоминайте ж первыя дни ваша, в нихже просветившеся, многыя муки претерпесте страданией •
З аднаго боку, як былі выстаўлены на ўпікі а атугу, а, з другога, як сталі сябрамі тых, што дазнавалі таго ж;
Часто убо поношения, и печали приемлюще въ позоръ бысте всемъ • Часто теже общеніци таковая терпящимъ бесте •
Бо вы спагадалі вязьням і прынялі з радасьцяй грабеж меньня свайго, ведаючы, што маеце сабе лепшую маемасьць і трываючую.
Ибо и моимъ соузомъ пострадасте • И расхищения имениемъ вашимъ с радостию подъясте, ведуще сее иже будете имети лепшее, и пребывающее имение на небесехъ •
Дык не адхінайце даверу свайго, каторы мае вялікую адплату.
Не отложите убо упования вашего, еже имать мздовоздание велико •
Бо трывалкосьці надабе вам, каб, учыніўны волю Божую, адзяржаць абятніцу;
Терпения бо имате потребу, да волю Божию сотворше, пріимете обетование •
«Бо яшчэ трошачкі, трошачкі, і Тый, што мае прыйсьці, прыйдзе і не адвалачэць.
Еще ж мало часу, и Той Онъже пріити имать, пріидеть, и не замедлить •
Справядлівы ж вераю жыць будзе; а калі адступе, не ўпадабае таго душа Мая».
Праведный же верою живъ естъ • И аще отверъжеться веры, не благоволить душа Моя в немъ •
Мы ж не адступаючыя на загіну, але ў веры да спасеньня душы.
Мы же не отверзаймыся да не будем сынове погибели • Но пербываймо въ вере, да спасемъ душе наше •
