Да Габрэяў 10 разьдзел

Пасланьне да Габрэяў
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Чарняўскага 2017

 
 

Закон жа, маючы сьцень будучага дабра, а ня сам абраз рэчаў, ніколі ня можа тымі самымі аброкамі, кажны год кажначасна абраканымі, удасканаліць прыступаючых.
 
Бо закон, маючы цень будучых даброццяў, а не саму выяву рэчаў, аднымі і тымі самымі ахвярамі, штогод без перастанку складанымі, ніколі не можа ўдасканаліць тых, што прыходзяць.

Накш перасталі б абракаць, бо абракаючыя аброк, быўшы аднойчы ачышчаны, ня мелі б ужо ніякага сьведам’я грахоў.
 
Інакш перасталі б іх складаць, таму што служыцелі, раз ачышчаныя, не мелі б ужо аніякага ўсведамлення грахоў.

Але гэтымі прыпамінаньне грахоў дзеецца кажнага году;
 
Аднак у іх прыпамінанне грахоў штогод усё ж застаецца.

Бо нельга, каб кроў быкоў а казлоў касавала грахі.
 
Бо немагчыма крывёй валоў і казлоў зняць грахі.

Затым Уходзячы на сьвет, кажа: «Аброкаў а дароў Ты не хацеў, але цела прыгатаваў Імне.
 
Таму, прыходзячы на свет, кажа Хрыстос: «Ахвяры і прынашэння не захацеў Ты, але цела Мне прыгатаваў.

Усепаленьні а аброкі за грэх ня любы Табе.
 
Цэласпаленні і ахвяры за грэх не спадабаліся Табе.

Тады Я сказаў: "Гля, іду ўчыніць волю Тваю, Божа", як напісана празь Мяне на пачатку кнігі».
 
Тады сказаў Я: вось, іду, на пачатку кнігі напісана пра Мяне, каб выканаць, Божа, волю Тваю».

Сказаўшы ўперад: «Ты не хацеў ані ўпадабаў аброкаў ані дароў, ані ўсепаленьняў, ані аброкаў за грэх», (каторыя абракаюць подле Закону),
 
Сказаўшы раней: «Ахвяр і прынашэнняў, цэласпаленняў і ахвяр за грэх не захацеў Ты, і не спадабаліся яны Табе», хоць і складаюцца паводле закону,

Тады сказаў: «Гля, іду ўчыніць волю Тваю». Касуе першае, каб устанавіць другое.
 
потым сказаў: «Вось, іду, каб выканаць волю Тваю, Божа». Касуе першую, каб устанавіць другую.

Подле гэтае волі пасьвячаны мы аброкам цела Ісуса Хрыста аднойчы назаўсёды.
 
На моцы той волі асвечаны мы назаўсёды праз ахвяру цела Ісуса Хрыста.

І кажны сьвятар што дня стаіць, правячы а абракаючы часта тыя самыя аброкі, каторыя ніколі ня могуць змазаць грахоў.
 
І кожны святар штодзень служыць і часта складае тыя самыя ахвяры, якія ніяк не могуць зняць грахоў.

Ён жа, аброкшы адзін аброк за грахі, на векі сеў паправе Бога,
 
Ён жа, склаўшы адну ахвяру за грахі, навек сядзіць праваруч Бога,

Адлі чакаючы, пакуль варагі Ягоныя будуць пакладзены казулькаю пад ногі Ягоныя.
 
чакаючы, аж дакуль непрыяцелі Яго будуць пакладзены пад ногі Яго.

Бо Ён адным аброкам на векі ўчыніў дасканальнымі пасьвячаных.
 
Вось, Ён адной ахвяраю ўдасканаліў на векі тых, якія асвечаны.

Праз гэта сьветча нам і Дух Сьвяты; бо просьле гэтага сказана:
 
Сведчыць нам аб гэтым і Дух Святы, бо пасля таго Ён сказаў:

«Во змова, каторую Я ўстанаўлю ім просьле тых дзён, кажа Спадар: дам законы Свае ў сэрцы іхныя і напішу іх у думках іхных,
 
«Вось якім будзе запавет, які Я размяшчу ў іх сэрцах і ў думках іх упішу іх,

І наперад грахоў іхных і бяспраўяў іхных ня ўспомню».
 
ды грахоў і беззаконняў іх ужо ўспамінаць не буду».

А йдзе дараваньне, там ня надабе аброку за грэх.
 
А дзе дараванне гэтых, там ужо больш не трэба ахвяры за грэх.

Дык, браты, маючы адвагу ўходзіць да Сьвятога Сьвятых пераз кроў Ісусаву,
 
Дык, маючы тады, браты, пэўнасць увайсці ў святое праз кроў Ісуса,

Новай і жывой дарогаю, каторую нам пасьвяціў пераз запону, значыцца, цела Свае,
 
Які праклаў нам шлях новы і жывы праз заслону, гэта значыць цела Сваё,

І маючы вялікага Сьвятара над домам Божым,
 
і вялікага Першасвятара над домам Бога,

Бліжмася з праўдзівым сэрцам, із супоўнай пэўнасьцяй веры, пакрапленьням ачысьціўшы сэрца ад нягоднага сумленьня і абмыўшы цела вадою чыстаю,
 
прыступайма са шчырым сэрцам, у паўнаце веры, крапленнем ачысціўшы сэрцы ад усякай свядомасці ліхой і з абмытым чыстаю вадою целам.

Моцна дзяржымася бяз хістаньня вызнаньня надзеі, бо верны Тый, што абяцаў.
 
Трымаймася непарушна вызнання надзеі, бо верны ёсць Той, Які даў абяцанне;

Будзьма ўважлівыя адзін да аднаго, захочуючы да міласьці а добрых учынкаў,
 
і зважайма адзін на аднаго, заклікаючы да любові і да добрых учынкаў.

Не пакідаючы збораў сваіх, як ёсьць у некатрых звычай; але захочуючы, і тым болей, чым болей бачыце, што тый дзень бліжыцца.
 
Не прапускайма нашых супольных сходаў, як сталася звычкай некаторых, але суцяшаймася, і тым больш, чым больш вы бачыце надыходзячы дзень гэты.

Бо калі б мы самахоць грашылі па адзяржаньню супоўнага знацьця праўды, не заставалася б ужо аброку за грахі,
 
Бо калі мы самахоць грашым, прыняўшы пазнанне праўды, дык не застаецца ўжо ахвяры за грэх,

Але нейкае страшнае спадзяваньне суду й гарачыня агню, што мае пажэрці праціўнікаў.
 
але толькі нейкае страшнае чаканне суда і жар агню, які павінен будзе пажэрці супраціўнікаў.

Калі хто ўлегцы замеў закон Масеяў, на сьветчаньне дзьвюх альбо трох сьветак памірае безь міласэрдзя, —
 
Хто адкінуў закон Майсея, таго без ніякай міласэрнасці караюць смерцю пры двух або трох сведках.

Дык якой горшай кары, думаеце, варты будзе тый, што патаптаў Сына Божага, і Кроў змовы, каторай пасьвячаны, мае за звычайную, і Духа ласкі зьневажае?
 
Падумайце самі, наколькі ж страшнейшых кар варты той, які Сына Божага патаптаў, ці кроў запавету, якой быў асвечаны, за звычайную лічыў і Духа ласкі зняважыў?

Бо мы знаем Таго, хто сказаў: «Імне помста, Я адплачу, кажа Спадар». І ўзноў: «Спадар будзе судзіць люд Свой».
 
Бо мы ведаем Таго, Хто сказаў: «Мне помста, і Я дам адплату», — кажа Госпад, — або зноў: «Сам Госпад будзе судзіць Свой народ».

Страшна ўпасьці ў рукі Бога жывога!
 
Страшна трапіць у рукі Бога жывога.

Успомніце пярэднія дні, калі, будучы асьвечаныя, вытрывалі вялікую бітву цярпеньняў,
 
Прыпомніце мінулыя дні, у якія вы, асвечаныя, перанеслі вялікую навалу пакут,

З аднаго боку, як былі выстаўлены на ўпікі а атугу, а, з другога, як сталі сябрамі тых, што дазнавалі таго ж;
 
іншы раз самі стаўшыся відовішчамі зняваг і цярпенняў або іншы раз быўшы сучаснікамі тых, што падобнае перажывалі.

Бо вы спагадалі вязьням і прынялі з радасьцяй грабеж меньня свайго, ведаючы, што маеце сабе лепшую маемасьць і трываючую.
 
Бо спачувалі кайданам маім, і з радасцю прынялі вы рабунак вашай маёмасці, ведаючы, што маеце [ў небе] багацце лепшае, трывалае.

Дык не адхінайце даверу свайго, каторы мае вялікую адплату.
 
Дык не пакідайце мужнасці вашай, якая мае вялікую ўзнагароду.

Бо трывалкосьці надабе вам, каб, учыніўны волю Божую, адзяржаць абятніцу;
 
Цярплівасць жа вам патрэбна, каб, спаўняючы волю Божую, атрымаць абяцанае.

«Бо яшчэ трошачкі, трошачкі, і Тый, што мае прыйсьці, прыйдзе і не адвалачэць.
 
Яшчэ вось крыху, крыху і прыйдзе Той, Які павінен прыйсці, і не замарудзіць.

Справядлівы ж вераю жыць будзе; а калі адступе, не ўпадабае таго душа Мая».
 
Бо “справядлівы з веры жыве; калі б хто хістаўся, не спагадная да таго душа Мая”.

Мы ж не адступаючыя на загіну, але ў веры да спасеньня душы.
 
Мы ж не з’яўляемся адступнікамі на загубу, але веруючымі на збаўленне душы.