Да Габрэяў 10 разьдзел
Пасланьне да Габрэяў
Пераклад Анатоля Клышкi → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Бо закон, маючы цень будучага дабра, а не сам вобраз рэчаў, ніколі не можа аднымі і тымі ж ахвярамі штогод, якія заўсёды прыносяць, зрабіць дасканалымі тых, што прыходзяць;
Стень убо имея ветхій закон пріидущего добра • И не имый в собе совершения • Понеже на каждое лето тыми жъ жертвами, яже приносят всегда, николи могуще приходящихъ совершити •
а то хіба не перасталі б іх прыносіць, бо тыя, што прыносяць ахвяры, будучы адзін раз ачышчаныя, ужо не мелі б усведамлення грахоў?
Уже бы престали быша приношения, занеже ни единое имели бъ совести греховныя, принесши единова, и очистены суще •
Але ў гэтых ахвярах — напамінанне пра грахі штогод;
Но въ тых же воспоминание бываетъ греховъ на каждый годъ •
бо немагчыма, каб кроў быкоў і казлоў забірала грахі.
Невозможно бо крови юньчей, и козлей отпущати грехы •
Таму Ён, уваходзячы ў свет, кажа: «Ахвяры і прынашэння Ты не захацеў, а падрыхтаваў Мне цела;
Темже входяй в миръ Христосъ глаголеть: жертвы и приношения не восхотелъ еси, тело же совершилъ еси Мне •
усеспаленні і ахвяры за грэх не былі даспадобы Табе.
Всесожжения и за грехы не возыскалъ еси •
Тады Я сказаў: «Вось, Я прыйшоў (як у скрутку кнігі напісана пра Мяне) каб выканаць, Божа, Тваю волю».
Тогда рехъ: се пріиду • Во главизне книжной писано ест о Мне, еже сотвориши Боже волю Твою •
Кажучы перад гэтым: «Ахвяраў, і прынашэнняў, і ўсеспаленняў, і ахвяраў за грэх Ты не захацеў і Табе яны не былі даспадобы (гэта тыя, што прыносяццца паводле закона),
Вышей глаголя: яко жертвы, и приношения, и всесожжения, и о гресехъ не восхоте, ни возыска • Еже по закону пріносятся •
Ён тады сказаў: «Вось, іду, каб выканаць, [Божа], Тваю волю». Ён адмяняе першае, каб паставіць другое.
Тогда рече: се пріиду сотворити Боже волю Твою • Отемлеть первое да поставить второе •
І гэтай воляю мы асвечаны прынясеннем цела Ісуса Хрыста раз і назаўсёды.
И в той воли посвещени есмо, приношениемъ тела Ісусъ Христова единою •
І кожны святар стаіць штодня, служачы і прыносячы шматразова адны і тыя ж ахвяры, якія ніколі не могуць зняць грахі,
Всякій бо свещенникъ стоить на каждый день служай, и тые жъ многажды приносяй жертвы, еже николи могут отняти греховъ •
а Ён, прынёсшы адну ахвяру за грахі, назаўсёды сеў праваруч Бога,
Той же единою о гресех принесе жертву, и седе на веки одесную Бога •
чакаючы далей, пакуль Яго ворагі не будуць пакладзены ў падножжа Яго ног.
Толико ждеть дондеже положатся врагы Его пожножие ногама Его •
Бо Ён адным прынашэннем зрабіў назаўсёды дасканалымі тых, хто асвечваецца.
Единым бо пришествиемъ совръши навеки освещаемыхъ •
І Святы Дух таксама сведчыць нам, бо пасля таго, як Ён сказаў:
Сведетелствуеть убо намъ и Духъ Святый • Внегда рече:
«Вось запавет, які Я заключу з імі пасля тых дзён, — кажа Госпад, — Я ўкладу Мае законы ў іх сэрца, і ў іх розуме Я напішу іх»,
Се заветъ еже завещаю к нимъ по днехъ онехъ глаголеть Господь • Даю законъ Мой во серца их, и въ мышления их напишу и •
Ён кажа: «І іх грахоў і іх беззаконняў не ўспомню болей».
И греховъ их, и безаконией не воспомяну к тому •
А дзе дараванне гэтага, там ужо непатрэбна прынашэння за грэх.
Внегда же симъ бысть оставление грехомъ, несть потребно къ тому приношение жертвы о гресехъ •
Дык, браты, маючы ўпэўненасць для ўваходу ў святое святых праз Кроў Ісуса,
Імуще жъ братия дерзновение о вніитіи во святыню Кровию Ісусовою, Онже обнови намъ путь спасения и жизни,
які Ён адкрыў нам як новую і жывую дарогу праз заслону, гэта значыць праз Сваё цела,
прикривъ божество плотию Своею •
і маючы вялікага Святара над домам Божым,
Сый Свещенникъ великій дому Божия •
прыступайма да святога святых са шчырым сэрцам, з поўнаю верай, акрапіўшы сэрцы ад заганнага сумлення і абмыўшы цела чыстаю вадою;
Приступмо к Нему истиннымъ серцемъ, во правой вере, окроплены имеюще смыслы от совестей злыхъ • И омыты тела водою чистою •
трымаймася непахісна вызнання надзеі, бо верны Той, Хто абяцаў;
Да содержимъ исповедание упования нашего неуклонно • Веренъ убо естъ обещавый намъ •
і будзьма ўважлівыя адзін да аднаго, заахвочваючы да любові і добрых учынкаў,
И будмо пильни друг друга, приводяще к любви, и ко добрым деломъ •
не пакідаючы свайго сходу, як сталася звычкаю ў некаторых, а падбадзёрваючы адзін аднаго; і тым больш, чым больш вы бачыце, што набліжаецца той дзень.
Не оставляюще сонмища своего, якоже некіи имають во обычаи • Но утешающе единъ другаго • И тымъ болей, занеж видите приближающъся день Господень •
Бо калі самохаць грашым пасля таго, як атрымалі пазнанне праўды, ужо не застаецца ахвяры за грахі,
Волею бо согрешающимъ намъ по приятіи разума истинны, к тому о гресехъ не обретается жертва •
а застаецца нейкае страшнае чаканне суда і лютасць агню, які павінен пажэрці праціўнікаў.
Но сташного неякого ожидание суду, и огня прикрого, поясьти хотящего супротивныя •
Калі хто-небудзь адкінуў закон Маісея, памірае без спачування на падаставе паказанняў двух або трох сведак;
Аще убо преступающій законъ Моисеовъ, без милости при дву или трехъ сведетелехъ умираеть •
наколькі горшай кары, падумайце вы, будзе варты той, хто патаптаў Сына Божага і палічыў за звычайную Кроў запавету, якою быў асвечаны, і Духа ласкі зняважыў?
Колицей мните горшей сподобится муце, онже Сына Божия презре, и Кровь заветную Его в непочтивости имат в нейже осветися, и Духъ благодати укори?
Бо мы ведаем Таго, Хто сказаў:«Мне належыць помста, Я адплачу», [кажа Госпад]. І яшчэ: «Госпад будзе судзіць Свой народ».
Вемы бо рекшего: Мне отмщение, Азъ воздамъ, глаголеть Господь • И паки: Господь судить людемъ Своимъ •
Страшна трапіць у рукі жывога Бога.
Страшно же естъ упасти в руце Бога живаго •
Але ўспамінайце ранейшыя [вашы] дні, калі вы, ужо асвечаныя, выстаялі ў вялікай барацьбе ў пакутах,
Воспоминайте ж первыя дни ваша, в нихже просветившеся, многыя муки претерпесте страданией •
то выстаўленыя напаказ на знявагі і здзекі, то знаходзячыся з тымі, з кім так абыходзіліся.
Часто убо поношения, и печали приемлюще въ позоръ бысте всемъ • Часто теже общеніци таковая терпящимъ бесте •
Бо вы і зняволеным7 спачувалі, і рабаванне вашай маёмасці прынялі з радасцю, ведаючы, што ў саміх вас ёсць маёмасць лепшая і непераходная.
Ибо и моимъ соузомъ пострадасте • И расхищения имениемъ вашимъ с радостию подъясте, ведуще сее иже будете имети лепшее, и пребывающее имение на небесехъ •
Дык не адкідайце вашай упэўненасці, у якой ёсць вялікая ўзнагарода.
Не отложите убо упования вашего, еже имать мздовоздание велико •
Бо вам патрэбна вытрываласць, каб вы, выканаўшы волю Божую, атрымалі абяцанае.
Терпения бо имате потребу, да волю Божию сотворше, пріимете обетование •
«Бо яшчэ няшмат, зусім няшмат — і прыйдзе Той, Хто павінен прыйсці, і не замарудзіць.
Еще ж мало часу, и Той Онъже пріити имать, пріидеть, и не замедлить •
А праведны Мой будзе жыць вераю; і калі ён адступіць, то яго не ўпадабае Мая душа».
Праведный же верою живъ естъ • И аще отверъжеться веры, не благоволить душа Моя в немъ •
Але мы не з тых, хто адступае на пагібель, а з тых, хто стаіць у веры для выратавання душы.
Мы же не отверзаймыся да не будем сынове погибели • Но пербываймо въ вере, да спасемъ душе наше •
