Да Габрэяў 10 разьдзел
Пасланьне да Габрэяў
Пераклад Анатоля Клышкi → Пераклад Яна Станкевіча
Бо закон, маючы цень будучага дабра, а не сам вобраз рэчаў, ніколі не можа аднымі і тымі ж ахвярамі штогод, якія заўсёды прыносяць, зрабіць дасканалымі тых, што прыходзяць;
Закон жа, маючы сьцень будучага дабра, а ня сам абраз рэчаў, ніколі ня можа тымі самымі аброкамі, кажны год кажначасна абраканымі, удасканаліць прыступаючых.
а то хіба не перасталі б іх прыносіць, бо тыя, што прыносяць ахвяры, будучы адзін раз ачышчаныя, ужо не мелі б усведамлення грахоў?
Накш перасталі б абракаць, бо абракаючыя аброк, быўшы аднойчы ачышчаны, ня мелі б ужо ніякага сьведам’я грахоў.
Але ў гэтых ахвярах — напамінанне пра грахі штогод;
Але гэтымі прыпамінаньне грахоў дзеецца кажнага году;
бо немагчыма, каб кроў быкоў і казлоў забірала грахі.
Бо нельга, каб кроў быкоў а казлоў касавала грахі.
Таму Ён, уваходзячы ў свет, кажа: «Ахвяры і прынашэння Ты не захацеў, а падрыхтаваў Мне цела;
Затым Уходзячы на сьвет, кажа: «Аброкаў а дароў Ты не хацеў, але цела прыгатаваў Імне.
усеспаленні і ахвяры за грэх не былі даспадобы Табе.
Усепаленьні а аброкі за грэх ня любы Табе.
Тады Я сказаў: «Вось, Я прыйшоў (як у скрутку кнігі напісана пра Мяне) каб выканаць, Божа, Тваю волю».
Тады Я сказаў: "Гля, іду ўчыніць волю Тваю, Божа", як напісана празь Мяне на пачатку кнігі».
Кажучы перад гэтым: «Ахвяраў, і прынашэнняў, і ўсеспаленняў, і ахвяраў за грэх Ты не захацеў і Табе яны не былі даспадобы (гэта тыя, што прыносяццца паводле закона),
Сказаўшы ўперад: «Ты не хацеў ані ўпадабаў аброкаў ані дароў, ані ўсепаленьняў, ані аброкаў за грэх», (каторыя абракаюць подле Закону),
Ён тады сказаў: «Вось, іду, каб выканаць, [Божа], Тваю волю». Ён адмяняе першае, каб паставіць другое.
Тады сказаў: «Гля, іду ўчыніць волю Тваю». Касуе першае, каб устанавіць другое.
І гэтай воляю мы асвечаны прынясеннем цела Ісуса Хрыста раз і назаўсёды.
Подле гэтае волі пасьвячаны мы аброкам цела Ісуса Хрыста аднойчы назаўсёды.
І кожны святар стаіць штодня, служачы і прыносячы шматразова адны і тыя ж ахвяры, якія ніколі не могуць зняць грахі,
І кажны сьвятар што дня стаіць, правячы а абракаючы часта тыя самыя аброкі, каторыя ніколі ня могуць змазаць грахоў.
а Ён, прынёсшы адну ахвяру за грахі, назаўсёды сеў праваруч Бога,
Ён жа, аброкшы адзін аброк за грахі, на векі сеў паправе Бога,
чакаючы далей, пакуль Яго ворагі не будуць пакладзены ў падножжа Яго ног.
Адлі чакаючы, пакуль варагі Ягоныя будуць пакладзены казулькаю пад ногі Ягоныя.
Бо Ён адным прынашэннем зрабіў назаўсёды дасканалымі тых, хто асвечваецца.
Бо Ён адным аброкам на векі ўчыніў дасканальнымі пасьвячаных.
І Святы Дух таксама сведчыць нам, бо пасля таго, як Ён сказаў:
Праз гэта сьветча нам і Дух Сьвяты; бо просьле гэтага сказана:
«Вось запавет, які Я заключу з імі пасля тых дзён, — кажа Госпад, — Я ўкладу Мае законы ў іх сэрца, і ў іх розуме Я напішу іх»,
«Во змова, каторую Я ўстанаўлю ім просьле тых дзён, кажа Спадар: дам законы Свае ў сэрцы іхныя і напішу іх у думках іхных,
Ён кажа: «І іх грахоў і іх беззаконняў не ўспомню болей».
І наперад грахоў іхных і бяспраўяў іхных ня ўспомню».
А дзе дараванне гэтага, там ужо непатрэбна прынашэння за грэх.
А йдзе дараваньне, там ня надабе аброку за грэх.
Дык, браты, маючы ўпэўненасць для ўваходу ў святое святых праз Кроў Ісуса,
Дык, браты, маючы адвагу ўходзіць да Сьвятога Сьвятых пераз кроў Ісусаву,
які Ён адкрыў нам як новую і жывую дарогу праз заслону, гэта значыць праз Сваё цела,
Новай і жывой дарогаю, каторую нам пасьвяціў пераз запону, значыцца, цела Свае,
і маючы вялікага Святара над домам Божым,
І маючы вялікага Сьвятара над домам Божым,
прыступайма да святога святых са шчырым сэрцам, з поўнаю верай, акрапіўшы сэрцы ад заганнага сумлення і абмыўшы цела чыстаю вадою;
Бліжмася з праўдзівым сэрцам, із супоўнай пэўнасьцяй веры, пакрапленьням ачысьціўшы сэрца ад нягоднага сумленьня і абмыўшы цела вадою чыстаю,
трымаймася непахісна вызнання надзеі, бо верны Той, Хто абяцаў;
Моцна дзяржымася бяз хістаньня вызнаньня надзеі, бо верны Тый, што абяцаў.
і будзьма ўважлівыя адзін да аднаго, заахвочваючы да любові і добрых учынкаў,
Будзьма ўважлівыя адзін да аднаго, захочуючы да міласьці а добрых учынкаў,
не пакідаючы свайго сходу, як сталася звычкаю ў некаторых, а падбадзёрваючы адзін аднаго; і тым больш, чым больш вы бачыце, што набліжаецца той дзень.
Не пакідаючы збораў сваіх, як ёсьць у некатрых звычай; але захочуючы, і тым болей, чым болей бачыце, што тый дзень бліжыцца.
Бо калі самохаць грашым пасля таго, як атрымалі пазнанне праўды, ужо не застаецца ахвяры за грахі,
Бо калі б мы самахоць грашылі па адзяржаньню супоўнага знацьця праўды, не заставалася б ужо аброку за грахі,
а застаецца нейкае страшнае чаканне суда і лютасць агню, які павінен пажэрці праціўнікаў.
Але нейкае страшнае спадзяваньне суду й гарачыня агню, што мае пажэрці праціўнікаў.
Калі хто-небудзь адкінуў закон Маісея, памірае без спачування на падаставе паказанняў двух або трох сведак;
Калі хто ўлегцы замеў закон Масеяў, на сьветчаньне дзьвюх альбо трох сьветак памірае безь міласэрдзя, —
наколькі горшай кары, падумайце вы, будзе варты той, хто патаптаў Сына Божага і палічыў за звычайную Кроў запавету, якою быў асвечаны, і Духа ласкі зняважыў?
Дык якой горшай кары, думаеце, варты будзе тый, што патаптаў Сына Божага, і Кроў змовы, каторай пасьвячаны, мае за звычайную, і Духа ласкі зьневажае?
Бо мы ведаем Таго, Хто сказаў:«Мне належыць помста, Я адплачу», [кажа Госпад]. І яшчэ: «Госпад будзе судзіць Свой народ».
Бо мы знаем Таго, хто сказаў: «Імне помста, Я адплачу, кажа Спадар». І ўзноў: «Спадар будзе судзіць люд Свой».
Страшна трапіць у рукі жывога Бога.
Страшна ўпасьці ў рукі Бога жывога!
Але ўспамінайце ранейшыя [вашы] дні, калі вы, ужо асвечаныя, выстаялі ў вялікай барацьбе ў пакутах,
Успомніце пярэднія дні, калі, будучы асьвечаныя, вытрывалі вялікую бітву цярпеньняў,
то выстаўленыя напаказ на знявагі і здзекі, то знаходзячыся з тымі, з кім так абыходзіліся.
З аднаго боку, як былі выстаўлены на ўпікі а атугу, а, з другога, як сталі сябрамі тых, што дазнавалі таго ж;
Бо вы і зняволеным7 спачувалі, і рабаванне вашай маёмасці прынялі з радасцю, ведаючы, што ў саміх вас ёсць маёмасць лепшая і непераходная.
Бо вы спагадалі вязьням і прынялі з радасьцяй грабеж меньня свайго, ведаючы, што маеце сабе лепшую маемасьць і трываючую.
Дык не адкідайце вашай упэўненасці, у якой ёсць вялікая ўзнагарода.
Дык не адхінайце даверу свайго, каторы мае вялікую адплату.
Бо вам патрэбна вытрываласць, каб вы, выканаўшы волю Божую, атрымалі абяцанае.
Бо трывалкосьці надабе вам, каб, учыніўны волю Божую, адзяржаць абятніцу;
«Бо яшчэ няшмат, зусім няшмат — і прыйдзе Той, Хто павінен прыйсці, і не замарудзіць.
«Бо яшчэ трошачкі, трошачкі, і Тый, што мае прыйсьці, прыйдзе і не адвалачэць.
А праведны Мой будзе жыць вераю; і калі ён адступіць, то яго не ўпадабае Мая душа».
Справядлівы ж вераю жыць будзе; а калі адступе, не ўпадабае таго душа Мая».
Але мы не з тых, хто адступае на пагібель, а з тых, хто стаіць у веры для выратавання душы.
Мы ж не адступаючыя на загіну, але ў веры да спасеньня душы.
