Да Габрэяў 10 разьдзел

Пасланьне да Габрэяў
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Яна Станкевіча

 
 

Бо закон, маючы цень будучых даброццяў, а не саму выяву рэчаў, аднымі і тымі самымі ахвярамі, штогод без перастанку складанымі, ніколі не можа ўдасканаліць тых, што прыходзяць.
 
Закон жа, маючы сьцень будучага дабра, а ня сам абраз рэчаў, ніколі ня можа тымі самымі аброкамі, кажны год кажначасна абраканымі, удасканаліць прыступаючых.

Інакш перасталі б іх складаць, таму што служыцелі, раз ачышчаныя, не мелі б ужо аніякага ўсведамлення грахоў.
 
Накш перасталі б абракаць, бо абракаючыя аброк, быўшы аднойчы ачышчаны, ня мелі б ужо ніякага сьведам’я грахоў.

Аднак у іх прыпамінанне грахоў штогод усё ж застаецца.
 
Але гэтымі прыпамінаньне грахоў дзеецца кажнага году;

Бо немагчыма крывёй валоў і казлоў зняць грахі.
 
Бо нельга, каб кроў быкоў а казлоў касавала грахі.

Таму, прыходзячы на свет, кажа Хрыстос: «Ахвяры і прынашэння не захацеў Ты, але цела Мне прыгатаваў.
 
Затым Уходзячы на сьвет, кажа: «Аброкаў а дароў Ты не хацеў, але цела прыгатаваў Імне.

Цэласпаленні і ахвяры за грэх не спадабаліся Табе.
 
Усепаленьні а аброкі за грэх ня любы Табе.

Тады сказаў Я: вось, іду, на пачатку кнігі напісана пра Мяне, каб выканаць, Божа, волю Тваю».
 
Тады Я сказаў: "Гля, іду ўчыніць волю Тваю, Божа", як напісана празь Мяне на пачатку кнігі».

Сказаўшы раней: «Ахвяр і прынашэнняў, цэласпаленняў і ахвяр за грэх не захацеў Ты, і не спадабаліся яны Табе», хоць і складаюцца паводле закону,
 
Сказаўшы ўперад: «Ты не хацеў ані ўпадабаў аброкаў ані дароў, ані ўсепаленьняў, ані аброкаў за грэх», (каторыя абракаюць подле Закону),

потым сказаў: «Вось, іду, каб выканаць волю Тваю, Божа». Касуе першую, каб устанавіць другую.
 
Тады сказаў: «Гля, іду ўчыніць волю Тваю». Касуе першае, каб устанавіць другое.

На моцы той волі асвечаны мы назаўсёды праз ахвяру цела Ісуса Хрыста.
 
Подле гэтае волі пасьвячаны мы аброкам цела Ісуса Хрыста аднойчы назаўсёды.

І кожны святар штодзень служыць і часта складае тыя самыя ахвяры, якія ніяк не могуць зняць грахоў.
 
І кажны сьвятар што дня стаіць, правячы а абракаючы часта тыя самыя аброкі, каторыя ніколі ня могуць змазаць грахоў.

Ён жа, склаўшы адну ахвяру за грахі, навек сядзіць праваруч Бога,
 
Ён жа, аброкшы адзін аброк за грахі, на векі сеў паправе Бога,

чакаючы, аж дакуль непрыяцелі Яго будуць пакладзены пад ногі Яго.
 
Адлі чакаючы, пакуль варагі Ягоныя будуць пакладзены казулькаю пад ногі Ягоныя.

Вось, Ён адной ахвяраю ўдасканаліў на векі тых, якія асвечаны.
 
Бо Ён адным аброкам на векі ўчыніў дасканальнымі пасьвячаных.

Сведчыць нам аб гэтым і Дух Святы, бо пасля таго Ён сказаў:
 
Праз гэта сьветча нам і Дух Сьвяты; бо просьле гэтага сказана:

«Вось якім будзе запавет, які Я размяшчу ў іх сэрцах і ў думках іх упішу іх,
 
«Во змова, каторую Я ўстанаўлю ім просьле тых дзён, кажа Спадар: дам законы Свае ў сэрцы іхныя і напішу іх у думках іхных,

ды грахоў і беззаконняў іх ужо ўспамінаць не буду».
 
І наперад грахоў іхных і бяспраўяў іхных ня ўспомню».

А дзе дараванне гэтых, там ужо больш не трэба ахвяры за грэх.
 
А йдзе дараваньне, там ня надабе аброку за грэх.

Дык, маючы тады, браты, пэўнасць увайсці ў святое праз кроў Ісуса,
 
Дык, браты, маючы адвагу ўходзіць да Сьвятога Сьвятых пераз кроў Ісусаву,

Які праклаў нам шлях новы і жывы праз заслону, гэта значыць цела Сваё,
 
Новай і жывой дарогаю, каторую нам пасьвяціў пераз запону, значыцца, цела Свае,

і вялікага Першасвятара над домам Бога,
 
І маючы вялікага Сьвятара над домам Божым,

прыступайма са шчырым сэрцам, у паўнаце веры, крапленнем ачысціўшы сэрцы ад усякай свядомасці ліхой і з абмытым чыстаю вадою целам.
 
Бліжмася з праўдзівым сэрцам, із супоўнай пэўнасьцяй веры, пакрапленьням ачысьціўшы сэрца ад нягоднага сумленьня і абмыўшы цела вадою чыстаю,

Трымаймася непарушна вызнання надзеі, бо верны ёсць Той, Які даў абяцанне;
 
Моцна дзяржымася бяз хістаньня вызнаньня надзеі, бо верны Тый, што абяцаў.

і зважайма адзін на аднаго, заклікаючы да любові і да добрых учынкаў.
 
Будзьма ўважлівыя адзін да аднаго, захочуючы да міласьці а добрых учынкаў,

Не прапускайма нашых супольных сходаў, як сталася звычкай некаторых, але суцяшаймася, і тым больш, чым больш вы бачыце надыходзячы дзень гэты.
 
Не пакідаючы збораў сваіх, як ёсьць у некатрых звычай; але захочуючы, і тым болей, чым болей бачыце, што тый дзень бліжыцца.

Бо калі мы самахоць грашым, прыняўшы пазнанне праўды, дык не застаецца ўжо ахвяры за грэх,
 
Бо калі б мы самахоць грашылі па адзяржаньню супоўнага знацьця праўды, не заставалася б ужо аброку за грахі,

але толькі нейкае страшнае чаканне суда і жар агню, які павінен будзе пажэрці супраціўнікаў.
 
Але нейкае страшнае спадзяваньне суду й гарачыня агню, што мае пажэрці праціўнікаў.

Хто адкінуў закон Майсея, таго без ніякай міласэрнасці караюць смерцю пры двух або трох сведках.
 
Калі хто ўлегцы замеў закон Масеяў, на сьветчаньне дзьвюх альбо трох сьветак памірае безь міласэрдзя, —

Падумайце самі, наколькі ж страшнейшых кар варты той, які Сына Божага патаптаў, ці кроў запавету, якой быў асвечаны, за звычайную лічыў і Духа ласкі зняважыў?
 
Дык якой горшай кары, думаеце, варты будзе тый, што патаптаў Сына Божага, і Кроў змовы, каторай пасьвячаны, мае за звычайную, і Духа ласкі зьневажае?

Бо мы ведаем Таго, Хто сказаў: «Мне помста, і Я дам адплату», — кажа Госпад, — або зноў: «Сам Госпад будзе судзіць Свой народ».
 
Бо мы знаем Таго, хто сказаў: «Імне помста, Я адплачу, кажа Спадар». І ўзноў: «Спадар будзе судзіць люд Свой».

Страшна трапіць у рукі Бога жывога.
 
Страшна ўпасьці ў рукі Бога жывога!

Прыпомніце мінулыя дні, у якія вы, асвечаныя, перанеслі вялікую навалу пакут,
 
Успомніце пярэднія дні, калі, будучы асьвечаныя, вытрывалі вялікую бітву цярпеньняў,

іншы раз самі стаўшыся відовішчамі зняваг і цярпенняў або іншы раз быўшы сучаснікамі тых, што падобнае перажывалі.
 
З аднаго боку, як былі выстаўлены на ўпікі а атугу, а, з другога, як сталі сябрамі тых, што дазнавалі таго ж;

Бо спачувалі кайданам маім, і з радасцю прынялі вы рабунак вашай маёмасці, ведаючы, што маеце [ў небе] багацце лепшае, трывалае.
 
Бо вы спагадалі вязьням і прынялі з радасьцяй грабеж меньня свайго, ведаючы, што маеце сабе лепшую маемасьць і трываючую.

Дык не пакідайце мужнасці вашай, якая мае вялікую ўзнагароду.
 
Дык не адхінайце даверу свайго, каторы мае вялікую адплату.

Цярплівасць жа вам патрэбна, каб, спаўняючы волю Божую, атрымаць абяцанае.
 
Бо трывалкосьці надабе вам, каб, учыніўны волю Божую, адзяржаць абятніцу;

Яшчэ вось крыху, крыху і прыйдзе Той, Які павінен прыйсці, і не замарудзіць.
 
«Бо яшчэ трошачкі, трошачкі, і Тый, што мае прыйсьці, прыйдзе і не адвалачэць.

Бо “справядлівы з веры жыве; калі б хто хістаўся, не спагадная да таго душа Мая”.
 
Справядлівы ж вераю жыць будзе; а калі адступе, не ўпадабае таго душа Мая».

Мы ж не з’яўляемся адступнікамі на загубу, але веруючымі на збаўленне душы.
 
Мы ж не адступаючыя на загіну, але ў веры да спасеньня душы.