Да Габрэяў 10 разьдзел

Пасланьне да Габрэяў
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Антонія Бокуна

 
 

Бо закон, маючы цень будучых даброццяў, а не саму выяву рэчаў, аднымі і тымі самымі ахвярамі, штогод без перастанку складанымі, ніколі не можа ўдасканаліць тых, што прыходзяць.
 
Бо Закон, які мае цень будучага дабра, а ня сам вобраз рэчаў, тымі ахвярамі, якія нязьменна прыносяцца штогод, ніколі ня можа зрабіць дасканалымі тых, што прыходзяць [з імі].

Інакш перасталі б іх складаць, таму што служыцелі, раз ачышчаныя, не мелі б ужо аніякага ўсведамлення грахоў.
 
Бо іначай перасталі б прыносіць іх, бо ўжо ня мелі б сьвядомасьці грахоў тыя, што служаць, аднойчы ачышчаныя.

Аднак у іх прыпамінанне грахоў штогод усё ж застаецца.
 
Але праз гэтыя [ахвяры] штогод узгадваецца пра грахі,

Бо немагчыма крывёй валоў і казлоў зняць грахі.
 
бо немагчыма, каб кроў валоў і казлоў забірала грахі.

Таму, прыходзячы на свет, кажа Хрыстос: «Ахвяры і прынашэння не захацеў Ты, але цела Мне прыгатаваў.
 
Дзеля гэтага [Хрыстос], уваходзячы ў сьвет, кажа: «Ахвяры і дару Ты не захацеў, але цела падрыхтаваў для Мяне.

Цэласпаленні і ахвяры за грэх не спадабаліся Табе.
 
Цэласпаленьні і [ахвяры] за грэх Ты не ўпадабаў.

Тады сказаў Я: вось, іду, на пачатку кнігі напісана пра Мяне, каб выканаць, Божа, волю Тваю».
 
Тады Я сказаў: “Вось, іду (на пачатку кнігі напісана пра Мяне) учыніць, Божа, волю Тваю”».

Сказаўшы раней: «Ахвяр і прынашэнняў, цэласпаленняў і ахвяр за грэх не захацеў Ты, і не спадабаліся яны Табе», хоць і складаюцца паводле закону,
 
Сказаўшы перш, што «ахвяры, і дару, і цэласпаленьняў, і [ахвяры] за грэх Ты не захацеў і не ўпадабаў», а яны прыносяцца паводле Закону,

потым сказаў: «Вось, іду, каб выканаць волю Тваю, Божа». Касуе першую, каб устанавіць другую.
 
пасьля сказаў: «Вось, іду ўчыніць, Божа, волю Тваю». Касуе першае, каб паставіць другое.

На моцы той волі асвечаны мы назаўсёды праз ахвяру цела Ісуса Хрыста.
 
Гэтай воляй мы асьвячоныя праз аднакротнае прынясеньне цела Ісуса Хрыста.

І кожны святар штодзень служыць і часта складае тыя самыя ахвяры, якія ніяк не могуць зняць грахоў.
 
І ўсякі сьвятар штодня стаіць, спраўляючы служэньне і шматкроць прыносячы тыя самыя ахвяры, якія ніколі ня могуць зьняць грахоў.

Ён жа, склаўшы адну ахвяру за грахі, навек сядзіць праваруч Бога,
 
А Ён, прынёсшы адну ахвяру за грахі, назаўсёды сеў праваруч Бога,

чакаючы, аж дакуль непрыяцелі Яго будуць пакладзены пад ногі Яго.
 
чакаючы яшчэ, пакуль ворагі Ягоныя будуць пакладзены як падножжа ног Ягоных.

Вось, Ён адной ахвяраю ўдасканаліў на векі тых, якія асвечаны.
 
Бо Ён адным дарам назаўсёды зрабіў дасканалымі тых, якіх асьвяціў.

Сведчыць нам аб гэтым і Дух Святы, бо пасля таго Ён сказаў:
 
Сьведчыць жа нам і Дух Сьвяты, бо пасьля прадказана:

«Вось якім будзе запавет, які Я размяшчу ў іх сэрцах і ў думках іх упішу іх,
 
«Вось запавет, які Я заключу з імі пасьля дзён тых, — кажа Госпад, — даючы законы Мае ў сэрцы іхнія, напішу іх і ў думках іхніх,

ды грахоў і беззаконняў іх ужо ўспамінаць не буду».
 
і грахоў іхніх і беззаконьняў іхніх больш не ўзгадаю».

А дзе дараванне гэтых, там ужо больш не трэба ахвяры за грэх.
 
А дзе адпушчэньне грахоў, ужо непатрэбны дар за іх.

Дык, маючы тады, браты, пэўнасць увайсці ў святое праз кроў Ісуса,
 
Дык, браты, маючы адвагу ўваходзіць у сьвятыню праз кроў Ісуса Хрыста,

Які праклаў нам шлях новы і жывы праз заслону, гэта значыць цела Сваё,
 
шляхам новым і жывым, які Ён усталяваў для нас праз заслону, гэта ёсьць цела Сваё,

і вялікага Першасвятара над домам Бога,
 
і маючы вялікага Сьвятара над домам Божым,

прыступайма са шчырым сэрцам, у паўнаце веры, крапленнем ачысціўшы сэрцы ад усякай свядомасці ліхой і з абмытым чыстаю вадою целам.
 
будзем падыходзіць са шчырым сэрцам, у поўні веры, пакрапіўшы сэрцы, [каб ачысьціць] ад сумленьня злога, і абмыўшы цела чыстай вадою.

Трымаймася непарушна вызнання надзеі, бо верны ёсць Той, Які даў абяцанне;
 
Будзем трымацца няўхільна вызнаньня надзеі, бо верны Той, Які абяцаў,

і зважайма адзін на аднаго, заклікаючы да любові і да добрых учынкаў.
 
і будзем зважаць адзін на аднаго, заахвочваючы да любові і добрых учынкаў,

Не прапускайма нашых супольных сходаў, як сталася звычкай некаторых, але суцяшаймася, і тым больш, чым больш вы бачыце надыходзячы дзень гэты.
 
не пакідаючы зграмаджэньня свайго, як ёсьць у некаторых звычай, але заклікаючы [ў яго], і тым больш, калі бачыце, што набліжаецца дзень той.

Бо калі мы самахоць грашым, прыняўшы пазнанне праўды, дык не застаецца ўжо ахвяры за грэх,
 
Бо калі мы самахоць грашым, атрымаўшы пазнаньне праўды, ужо не застаецца ахвяра за грахі,

але толькі нейкае страшнае чаканне суда і жар агню, які павінен будзе пажэрці супраціўнікаў.
 
але нейкае жахлівае чаканьне суду і жару агню, які мае пажэрці супраціўнікаў.

Хто адкінуў закон Майсея, таго без ніякай міласэрнасці караюць смерцю пры двух або трох сведках.
 
Хто адкінуў Закон Майсея пры двух ці трох сьведках, бяз літасьці памірае.

Падумайце самі, наколькі ж страшнейшых кар варты той, які Сына Божага патаптаў, ці кроў запавету, якой быў асвечаны, за звычайную лічыў і Духа ласкі зняважыў?
 
Наколькі, думаеце, цяжэйшае кары варты той, хто Сына Божага патаптаў, і кроў запавету, якою ён асьвячоны, за звычайную палічыў, і Духа ласкі зьняважыў?

Бо мы ведаем Таго, Хто сказаў: «Мне помста, і Я дам адплату», — кажа Госпад, — або зноў: «Сам Госпад будзе судзіць Свой народ».
 
Бо мы ведаем Таго, Які сказаў: «“Мне помста, Я аддам”, — кажа Госпад». І ізноў: «Госпад будзе судзіць народ Свой».

Страшна трапіць у рукі Бога жывога.
 
Жахліва трапіць у рукі Бога Жывога!

Прыпомніце мінулыя дні, у якія вы, асвечаныя, перанеслі вялікую навалу пакут,
 
Узгадайце ж ранейшыя дні вашыя, калі вы, прасьветленыя, вытрывалі вялікае змаганьне пакутаў,

іншы раз самі стаўшыся відовішчамі зняваг і цярпенняў або іншы раз быўшы сучаснікамі тых, што падобнае перажывалі.
 
ці то самі выстаўляныя на зьнявагі і зьдзекі, ці то стаўшыся супольнікамі тых, якія пераносяць такое.

Бо спачувалі кайданам маім, і з радасцю прынялі вы рабунак вашай маёмасці, ведаючы, што маеце [ў небе] багацце лепшае, трывалае.
 
Бо вы і маім путам спачувалі, і рабунак маёмасьці вашае з радасьцю прыймалі, ведаючы, што маеце для сябе ў небе маёмасьць лепшую, якая застанецца.

Дык не пакідайце мужнасці вашай, якая мае вялікую ўзнагароду.
 
Дык не пакідайце адвагі вашае, якая мае вялікую нагароду.

Цярплівасць жа вам патрэбна, каб, спаўняючы волю Божую, атрымаць абяцанае.
 
Бо вам патрэбная цярплівасьць, каб, учыніўшы волю Божую, атрымаць абяцаньне.

Яшчэ вось крыху, крыху і прыйдзе Той, Які павінен прыйсці, і не замарудзіць.
 
Бо яшчэ крыху, зусім крыху, і надыйдзе Той, Які надыходзіць, і не замарудзіць.

Бо “справядлівы з веры жыве; калі б хто хістаўся, не спагадная да таго душа Мая”.
 
«А праведны з веры жыць будзе»; і: «Калі хто будзе хістацца, не ўпадабае яго душа Мая».

Мы ж не з’яўляемся адступнікамі на загубу, але веруючымі на збаўленне душы.
 
Мы ж ня хісткія на загубу, але [стаім] у веры на здабыцьцё душы.