Да Габрэяў 10 разьдзел

 

 

Бо закон, маючы цень будучых даброццяў, а не саму выяву рэчаў, аднымі і тымі самымі ахвярамі, штогод без перастанку складанымі, ніколі не можа ўдасканаліць тых, што прыходзяць.

 

Закон мае цень будучых дабротаў, але не сам вобраз справаў. Таму адныя і тыя ж ахвяры, якія заўсёды прыносяцца штогод, ніколі не могуць зрабіць дасканалымі тых, хто з імі прыходзіць.

Інакш перасталі б іх складаць, таму што служыцелі, раз ачышчаныя, не мелі б ужо аніякага ўсведамлення грахоў.

 

Бо ці не перасталі б яны прыносіць ахвяры, калі б тыя, хто здзяйсняе служэнне, раз ачысціўшыся, ужо не мелі б ніякага ўсведамлення грахоў.

Аднак у іх прыпамінанне грахоў штогод усё ж застаецца.

 

Але ў гэтых ахвярах — штогадовы напамін пра грахі,

Бо немагчыма крывёй валоў і казлоў зняць грахі.

 

бо немагчыма, каб кроў быкоў ды казлоў знішчала грахі.

Таму, прыходзячы на свет, кажа Хрыстос: «Ахвяры і прынашэння не захацеў Ты, але цела Мне прыгатаваў.

 

Хрыстус прыходзіць у свет і кажа: «Ахвяры і прынашэння Ты не захацеў, але цела падрыхтаваў Мне.

Цэласпаленні і ахвяры за грэх не спадабаліся Табе.

 

Усеспаленні і ахвяры за грэх не даспадобы Табе.

Тады сказаў Я: вось, іду, на пачатку кнігі напісана пра Мяне, каб выканаць, Божа, волю Тваю».

 

Тады Я сказаў: Вось іду, як у пачатку кнігі напісана пра Мяне, каб выканаць волю Тваю, Божа».

Сказаўшы раней: «Ахвяр і прынашэнняў, цэласпаленняў і ахвяр за грэх не захацеў Ты, і не спадабаліся яны Табе», хоць і складаюцца паводле закону,

 

Перад гэтым Ён сказаў: «Ахвяраў і прынашэнняў, і ўсеспаленняў, і ахвяраў за грэх Ты не захацеў і не ўпадабаў», хоць прыносяцца яны паводле Закону.

потым сказаў: «Вось, іду, каб выканаць волю Тваю, Божа». Касуе першую, каб устанавіць другую.

 

Пасля сказаў: «Вось іду, каб выканаць волю Тваю». Адмяняе першае, каб устанавіць другое.

На моцы той волі асвечаны мы назаўсёды праз ахвяру цела Ісуса Хрыста.

 

Паводле гэтай волі мы раз і назаўсёды асвячаныя ахвяраю цела Езуса Хрыста.

І кожны святар штодзень служыць і часта складае тыя самыя ахвяры, якія ніяк не могуць зняць грахоў.

 

Кожны святар штодня стаіць у служэнні і шмат разоў прыносіць адны і тыя ж ахвяры, якія ніколі не могуць знішчыць грахоў.

Ён жа, склаўшы адну ахвяру за грахі, навек сядзіць праваруч Бога,

 

А Езус Хрыстус, прынёсшы адну ахвяру за грахі, назаўсёды сеў праваруч Бога,

чакаючы, аж дакуль непрыяцелі Яго будуць пакладзены пад ногі Яго.

 

чакаючы таго часу, калі ворагі Ягоныя будуць пакладзены да падножжа ног Ягоных.

Вось, Ён адной ахвяраю ўдасканаліў на векі тых, якія асвечаны.

 

Ён адной ахвярай назаўсёды зрабіў дасканалымі тых, каго асвячаюць.

Сведчыць нам аб гэтым і Дух Святы, бо пасля таго Ён сказаў:

 

Пра гэта сведчыць нам і Дух Святы, бо сказана:

«Вось якім будзе запавет, які Я размяшчу ў іх сэрцах і ў думках іх упішу іх,

 

«Вось запавет, які ўстанаўлю з імі пасля гэтых дзён, — кажа Пан, — і ўкладу законы Мае ў іхнія сэрцы, і запішу іх у розуме іхнім,

ды грахоў і беззаконняў іх ужо ўспамінаць не буду».

 

аграхоў і беззаконняў іх больш не ўспомню».

А дзе дараванне гэтых, там ужо больш не трэба ахвяры за грэх.

 

А дзе ёсць прабачэнне грахоў, там ужо няма ахвяры за іх.

Дык, маючы тады, браты, пэўнасць увайсці ў святое праз кроў Ісуса,

 

Браты, маючы адвагу ўвайсці праз кроў Езуса ў Святое Месца новым і жывым шляхам,

Які праклаў нам шлях новы і жывы праз заслону, гэта значыць цела Сваё,

 

які Ён адкрыў нам праз заслону, гэта значыць, праз сваё цела;

і вялікага Першасвятара над домам Бога,

 

маючы вялікага святара над Божым домам,

прыступайма са шчырым сэрцам, у паўнаце веры, крапленнем ачысціўшы сэрцы ад усякай свядомасці ліхой і з абмытым чыстаю вадою целам.

 

наблізімся са шчырым сэрцам і ў паўнаце веры, акрапіўшы сэрцы ад нячыстага сумлення і абмыўшы целы чыстаю вадою.

Трымаймася непарушна вызнання надзеі, бо верны ёсць Той, Які даў абяцанне;

 

Будзем непахісна трымацца вызнання надзеі, бо верны той, хто абяцаў.

і зважайма адзін на аднаго, заклікаючы да любові і да добрых учынкаў.

 

Будзем зважаць адзін на аднаго, каб заахвочваць да любові і добрых учынкаў.

Не прапускайма нашых супольных сходаў, як сталася звычкай некаторых, але суцяшаймася, і тым больш, чым больш вы бачыце надыходзячы дзень гэты.

 

Не пакідайма нашага сходу, як стала звычаем некаторых, але будзем заахвочваць адзін аднаго, і тым больш, чым больш бачыце, як набліжаецца гэты дзень.

Бо калі мы самахоць грашым, прыняўшы пазнанне праўды, дык не застаецца ўжо ахвяры за грэх,

 

Калі мы добраахвотна грашым, атрымаўшы пазнанне праўды, то ўжо больш не застаецца ахвяры за грахі,

але толькі нейкае страшнае чаканне суда і жар агню, які павінен будзе пажэрці супраціўнікаў.

 

але нейкае жахлівае чаканне суда і лютасці агню, які павінен паглынуць праціўнікаў.

Хто адкінуў закон Майсея, таго без ніякай міласэрнасці караюць смерцю пры двух або трох сведках.

 

Кожны, хто парушае Закон Майсея, падлягае смерці без літасці на падставе сведчання двух ці трох сведкаў.

Падумайце самі, наколькі ж страшнейшых кар варты той, які Сына Божага патаптаў, ці кроў запавету, якой быў асвечаны, за звычайную лічыў і Духа ласкі зняважыў?

 

Падумайце, наколькі большага пакарання заслугоўваюць тыя, хто зняважыў Божага Сына і зганьбіў кроў запавету, якой быў асвячаны, і пагардзіў Духам ласкі?

Бо мы ведаем Таго, Хто сказаў: «Мне помста, і Я дам адплату», — кажа Госпад, — або зноў: «Сам Госпад будзе судзіць Свой народ».

 

Мы ж ведаем таго, хто сказаў: «Помста за Мною, Я адплачу». І далей: «Сам Пан будзе судзіць свой народ».

Страшна трапіць у рукі Бога жывога.

 

Жахлівая рэч — патрапіць у рукі жывога Бога.

Прыпомніце мінулыя дні, у якія вы, асвечаныя, перанеслі вялікую навалу пакут,

 

Узгадайце мінулыя дні, калі вы, будучы прасветленымі, вытрымалі цяжкія пакуты змагання.

іншы раз самі стаўшыся відовішчамі зняваг і цярпенняў або іншы раз быўшы сучаснікамі тых, што падобнае перажывалі.

 

То вас выстаўлялі як відовішча на знявагі і ўціск, то вы станавіліся супольнікамі тых, з кім так абыходзіліся.

Бо спачувалі кайданам маім, і з радасцю прынялі вы рабунак вашай маёмасці, ведаючы, што маеце [ў небе] багацце лепшае, трывалае.

 

Бо вы суперажывалі з тымі, хто ў кайданах, і з радасцю ўспрымалі рабаванне вашай маёмасці, ведаючы, што ёсць у вас лепшая і трывалая маёмасць.

Дык не пакідайце мужнасці вашай, якая мае вялікую ўзнагароду.

 

Дык не пакідайце вашай адвагі, якая мае вялікую ўзнагароду.

Цярплівасць жа вам патрэбна, каб, спаўняючы волю Божую, атрымаць абяцанае.

 

А цярплівасць патрэбна вам, каб, выконваючы волю Божую, вы атрымалі абяцанае.

Яшчэ вось крыху, крыху і прыйдзе Той, Які павінен прыйсці, і не замарудзіць.

 

Таму што яшчэ крыху, і з’явіцца той, хто павінен прыйсці, і не спозніцца.

Бо “справядлівы з веры жыве; калі б хто хістаўся, не спагадная да таго душа Мая”.

 

Амой справядлівы будзе жыць дзякуючы веры, і, калі адступіцца, не ўпадабае яго мая душа.

Мы ж не з’яўляемся адступнікамі на загубу, але веруючымі на збаўленне душы.

 

Але мы не належым да тых, хто адступаецца сабе на згубу, але да тых, хто верыць, каб атрымаць жыццё.