Да Габрэяў 5 разьдзел

Пасланьне да Габрэяў
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Яна Станкевіча

 
 

Бо ўсякі першасвятар, з людзей абраны, для людзей ставіцца ў тым, што Божае, каб складаў дары і ахвяры за грахі,
 
Бо кажнага найвышшага сьвятара, зь людзёў бранага, прызначаюць да людзёў у справах, што належаць да Бога, каб абракаў дары а аброкі за грахі,

каб мог спачуваць тым, што не ведаюць і заблукалі, бо ён і сам абложаны нядужасцю,
 
Каторы бы мог быць спагадлівым узглядам нясьведамых а блудзячых, бо сам таксама быў абняты няўздоленьнямі,

дзеля яе ён павінен нейкім чынам як за народ, так і за сябе самога складаць ахвяры за грахі.
 
І затым меў як за люд, так і за сябе абракаць за грахі.

Ніхто сам сабе не возьме гэтай пашаны, але той, хто пакліканы Богам, як Аарон.
 
І ніхто сам сабе гэтае сьці не бярэць, але пагуканы Богам, як і Аарон.

Так і Хрыстос не Сам Сябе ўславіў, каб стацца Першасвятаром, але Той, Які сказаў Яму: «Ты — Сын Мой, Я сёння нарадзіў Цябе»,
 
Гэтак і Хрыстос ня Сам Сабе прысабечыў славу, стаць найвышшым сьвятаром, але Тый, хто сказаў Яму: «Ты Сын Мой, Я сядні нарадзіў Цябе»;

як у іншым [месцы] Ён кажа: «Ты — Святар навекі на ўзор Мэльхісэдэха».
 
Як і ў іншым месцу кажа: «Ты сьвятар на векі подле парадку Мельхісэдэкавага».

Ён у дні цела Свайго моцным голасам і са слязамі прыносіў малітвы і просьбы Таму, Які мог збавіць Яго ад смерці, і выслуханы быў дзеля Сваёй богаадданасці.
 
Ён за дзён цела Свайго зь вялікім галашэньням а ізь сьлязьмі аброк просьбы а маленьні могучаму спасьці Яго ад сьмерці, і пачуты за набожнасьць;

І вось, хоць быў Сынам, навучыўся з таго, што перацярпеў, паслухмянасці
 
Хоць Ён Сын, адылі цярпеньням наўчыўся паслухменства;

і, выканаўшы [ўсё], стаўся для ўсіх паслухмяных Яму прычынай збаўлення вечнага,
 
І, будучы дасканальным, стаў усім, паслухменым Яму, прычынаю спасеньня вечнага,

названы Богам Першасвятаром на ўзор Мэльхісэдэха.
 
Быўшы менаваны ад Бога Найвышшым Сьвятаром подле парадку Мельхісэдэкавага.

Пра Яго многа нам трэба было б гаварыць, але цяжка выказаць гэта, бо сталіся вы няздольнымі слухаць.
 
Праз Гэтага мы мелі б шмат казаць, але цяжка зьясьняць у мове, бо вы сталі тупыя слухаць.

Адносна часу вы павінны б быць настаўнікамі, а вось, вы зноў патрабуеце, каб хто вас вучыў пачаткам слоў Божых, і вы такія, што вам малако належыцца, а не цвёрдая страва.
 
Бо калі, подле часу, вы мелі б быць вучыцелямі, вы ізноў патрабуеце быць вучаныя першых пачаткаў слова Божага, і сталі патрабуючымі малака, а не цьвярдое ежы.

Кожны з вас, хто корміцца малаком, несвядомы ў слове справядлівасці, бо ён — дзіцятка.
 
Бо кажны, жывены малаком, ненавытырыўшыся ў слове справядлівасьці, бо ён дзецянётка;

Для дарослых жа цвёрдая страва, для тых, хто праз ужыванне маюць спрактыкаваныя пачуцці, каб разабрацца, што добрае, а што благое.
 
Цьвярдая ж ежа належа вырослым людзём, у каторых, дзякуючы прызвычцы, чуцьці разьвіліся да пазнаньня і добрага і благога.