Да Габрэяў 10 разьдзел

 

 

Бо закон, маючы цень будучага дабра, а не сам вобраз рэчаў, ніколі не можа аднымі і тымі ж ахвярамі штогод, якія заўсёды прыносяць, зрабіць дасканалымі тых, што прыходзяць;

 

Таму што закон, маючы цень будучых даброт, а не сам вобраз рэчаў, аднымі і тымі ж ахвярамі, якія кожны год пастаянна прыносяцца, ніколі не можа зрабіць даскана́лымі тых, што прыходзяць з імі.

а то хіба не перасталі б іх прыносіць, бо тыя, што прыносяць ахвяры, будучы адзін раз ачышчаныя, ужо не мелі б усведамлення грахоў?

 

Інакш перасталі б прыносіць іх, бо тыя, што выконваюць служэнне, будучы адзін раз ачы́шчанымі, не мелі б ужо ніякага ўсведамле́ння грахоў.

Але ў гэтых ахвярах — напамінанне пра грахі штогод;

 

Наадварот, ахвяры нага́дваюць пра грахі штогод,

бо немагчыма, каб кроў быкоў і казлоў забірала грахі.

 

бо немагчыма, каб кроў быкоў і казлоў знішча́ла грахі.

Таму Ён, уваходзячы ў свет, кажа: «Ахвяры і прынашэння Ты не захацеў, а падрыхтаваў Мне цела;

 

Таму Хрыстос, уваходзячы ў свет, кажа: «ахвяры і прынашэ́ння Ты не пажада́ў, а ўгатава́ў Мне цела;

усеспаленні і ахвяры за грэх не былі даспадобы Табе.

 

усеспале́нняў і ахвяр за грэх не ўпадаба́ў Ты.

Тады Я сказаў: «Вось, Я прыйшоў (як у скрутку кнігі напісана пра Мяне) каб выканаць, Божа, Тваю волю».

 

Тады Я сказаў: вось, іду, як у пачатку кнігі напісана пра Мяне, каб вы́канаць волю Тваю, Божа».

Кажучы перад гэтым: «Ахвяраў, і прынашэнняў, і ўсеспаленняў, і ахвяраў за грэх Ты не захацеў і Табе яны не былі даспадобы (гэта тыя, што прыносяццца паводле закона),

 

Сказаўшы перш, што «ні ахвяры, ні прынашэння, ні ўсеспаленняў, ні ахвяры за грэх, якія прыносяцца паводле закона, не пажада́ў і не ўпадаба́ў Ты»,

Ён тады сказаў: «Вось, іду, каб выканаць, [Божа], Тваю волю». Ён адмяняе першае, каб паставіць другое.

 

Ён потым дадаў: «вось, іду, каб вы́канаць волю Тваю, Божа». Ён адмяня́е першае, каб пастанавіць другое.

І гэтай воляю мы асвечаны прынясеннем цела Ісуса Хрыста раз і назаўсёды.

 

Па гэтай волі мы асвячо́ны прынашэ́ннем Цела Іісуса Хрыста раз назаўжды.

І кожны святар стаіць штодня, служачы і прыносячы шматразова адны і тыя ж ахвяры, якія ніколі не могуць зняць грахі,

 

І кожны свяшчэннік штодзень стаіць, слу́жачы і шмат разоў прыно́сячы адны і тыя ж ахвяры, якія ніколі не могуць зняць грахі.

а Ён, прынёсшы адну ахвяру за грахі, назаўсёды сеў праваруч Бога,

 

А Ён, прынёсшы адну ахвяру за грахі, назаўсёды сеў праваруч Бога,

чакаючы далей, пакуль Яго ворагі не будуць пакладзены ў падножжа Яго ног.

 

чакаючы з таго часу, пакуль ворагі Яго будуць пакладзены «у падножжа ног Яго»;

Бо Ён адным прынашэннем зрабіў назаўсёды дасканалымі тых, хто асвечваецца.

 

бо адным прынашэ́ннем Ён назаўсёды зрабіў даскана́лымі тых, хто асвяча́ецца.

І Святы Дух таксама сведчыць нам, бо пасля таго, як Ён сказаў:

 

Пра гэта сведчыць нам і Дух Святы, бо ска́зана:

«Вось запавет, які Я заключу з імі пасля тых дзён, — кажа Госпад, — Я ўкладу Мае законы ў іх сэрца, і ў іх розуме Я напішу іх»,

 

«вось запавет, які Я заключу з імі пасля тых дзён, кажа Гасподзь: укладу законы Мае́ ў сэ́рцы іх, і ў думках іх напішу іх», а потым:

Ён кажа: «І іх грахоў і іх беззаконняў не ўспомню болей».

 

«і грахоў іх і беззаконняў іх не згадаю больш».

А дзе дараванне гэтага, там ужо непатрэбна прынашэння за грэх.

 

А дзе ёсць прабачэнне грахоў, там не патрэбна прынашэ́нне за грэх.

Дык, браты, маючы ўпэўненасць для ўваходу ў святое святых праз Кроў Ісуса,

 

Дык вось, браты, маючы адвагу ўваходзіць у свяцілішча дзякуючы Крыві Іісуса Хрыста, шля́хам новым і жывым,

які Ён адкрыў нам як новую і жывую дарогу праз заслону, гэта значыць праз Сваё цела,

 

які Ён зноў адкрыў нам праз заслону, гэта значыць, праз Плоць Сваю,

і маючы вялікага Святара над домам Божым,

 

і маючы Свяшчэнніка вялікага над домам Божым,

прыступайма да святога святых са шчырым сэрцам, з поўнаю верай, акрапіўшы сэрцы ад заганнага сумлення і абмыўшы цела чыстаю вадою;

 

будзем прыступа́ць са шчырым сэрцам, у паўнаце́ веры, ачы́сціўшы сэ́рцы ад ліхога сумле́ння і абмы́ўшы цела вадою чыстаю,

трымаймася непахісна вызнання надзеі, бо верны Той, Хто абяцаў;

 

будзем трымацца вызна́ння надзеі непахíсна, бо верны Той, Хто абяцаў;

і будзьма ўважлівыя адзін да аднаго, заахвочваючы да любові і добрых учынкаў,

 

і будзем ува́жлівымі адно да аднаго, заахво́чваючы да любові і добрых спраў;

не пакідаючы свайго сходу, як сталася звычкаю ў некаторых, а падбадзёрваючы адзін аднаго; і тым больш, чым больш вы бачыце, што набліжаецца той дзень.

 

не будзем пакіда́ць сходу нашага, як гэта для некаторых стала звы́чаем, а будзем падтры́мліваць адно аднаго, і тым больш, чым бліжэй вы бачыце дзень той.

Бо калі самохаць грашым пасля таго, як атрымалі пазнанне праўды, ужо не застаецца ахвяры за грахі,

 

Бо калі мы, атрыма́ўшы пазна́нне ісціны, па сваёй волі грашы́м, то ўжо больш няма ахвяры за грахі,

а застаецца нейкае страшнае чаканне суда і лютасць агню, які павінен пажэрці праціўнікаў.

 

а застае́цца нейкае страшнае чака́нне суду́ і лю́тасць агню́, гатовага пажэ́рці супраціўных.

Калі хто-небудзь адкінуў закон Маісея, памірае без спачування на падаставе паказанняў двух або трох сведак;

 

Калі таго, хто адкінуў закон Маісееў, пры двух альбо трох све́дках, без літасці караюць смерцю,

наколькі горшай кары, падумайце вы, будзе варты той, хто патаптаў Сына Божага і палічыў за звычайную Кроў запавету, якою быў асвечаны, і Духа ласкі зняважыў?

 

наколькі ж цяжэ́йшага, думаеце вы, пакара́ння ва́рты будзе той, хто зневажа́е Сына Божага, і не прызнае́ за святыню Кроў запавету, якою быў асвячоны, і Духа благадаці абража́е?

Бо мы ведаем Таго, Хто сказаў:«Мне належыць помста, Я адплачу», [кажа Госпад]. І яшчэ: «Госпад будзе судзіць Свой народ».

 

Бо мы ведаем Таго, Хто сказаў: «помста — Мая, Я адплачу́, кажа Гасподзь». І яшчэ: «Гасподзь будзе судзіць народ Свой».

Страшна трапіць у рукі жывога Бога.

 

Страшна трапіць у рукі Бога жывога!

Але ўспамінайце ранейшыя [вашы] дні, калі вы, ужо асвечаныя, выстаялі ў вялікай барацьбе ў пакутах,

 

Успо́мніце ж ранейшыя дні вашы, калі вы, будучы прасве́тленымі, вы́стаялі ў вялікім подзвігу пакут,

то выстаўленыя напаказ на знявагі і здзекі, то знаходзячыся з тымі, з кім так абыходзіліся.

 

ці самі падляга́ючы прылю́дным знява́гам і мукам, ці тое ж падзяля́ючы з іншымі;

Бо вы і зняволеным7 спачувалі, і рабаванне вашай маёмасці прынялі з радасцю, ведаючы, што ў саміх вас ёсць маёмасць лепшая і непераходная.

 

бо вы і маім кайдана́м спагада́лі, і рабава́нне сваёй маёмасці прыма́лі з радасцю, ведаючы, што ёсць у вас на нябёсах маёмасць лепшая і вечная.

Дык не адкідайце вашай упэўненасці, у якой ёсць вялікая ўзнагарода.

 

Дык не пакіда́йце спадзява́ння вашага, якому нале́жыць вялікая ўзнагарода.

Бо вам патрэбна вытрываласць, каб вы, выканаўшы волю Божую, атрымалі абяцанае.

 

Стойкасць патрэбна вам, каб, вы́канаўшы волю Божую, атрыма́ць абяца́нае;

«Бо яшчэ няшмат, зусім няшмат — і прыйдзе Той, Хто павінен прыйсці, і не замарудзіць.

 

бо «яшчэ трохі, зусім крыху, і Той, Хто ма́е прыйсці, прыйдзе і не запо́зніцца.

А праведны Мой будзе жыць вераю; і калі ён адступіць, то яго не ўпадабае Мая душа».

 

Праведны ж вераю жыць будзе; а калі хто адсту́піцца, не ўпадаба́е яго душа Мая».

Але мы не з тых, хто адступае на пагібель, а з тых, хто стаіць у веры для выратавання душы.

 

Але мы не з тых, хто адступа́ецца на пагібель, а стаім у веры дзеля ўратава́ння душы́.