1 да Фесаланікійцаў 2 разьдзел
Першае пасланьне да Фесаланікійцаў
Пераклад Анатоля Клышкi → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Бо вы самі ведаеце, браты: наш уваход да вас — быў не дарэмны;
Сами убо братие весте приходъ нашъ к вамъ, яко не тощъ бысть •
а раней мы перацярпеўшы пакуты і здзекі ў Філіпах, як вы і ведаеце, адважыліся ў нашым Богу прапаведаць вам Дабравесце Божае ў вялікім змаганні.
Но прежде претерпевше досаждения и беды, якоже весте, во Філиппусе граде • Смелее дерзънухомъ о Господи нашем глаголати вамъ благовествование Божие, со многымъ подвигомъ •
Бо наша навучанне не было ні з памылковасці, і ні з нечысціні, і ні з ашуканства;
И напоминание наше не было блудно, ни о нечестоте, а ни льстиво •
а як мы выпрабаваны Богам, каб нам было даручана Дабравесце, так мы і кажам, не людзям дагаджаючы, а Богу, які выпрабоўвае нашы сэрцы.
Но якоже искушени быхомъ от Бога, верни быти ко приатию Евангелия Его • Тако и глаголемъ, не яко человеком угожающи, но Богови искушающему серца наша •
Бо ніколі не было ў нас перад вамі слоў ліслівасці, як вы ведаеце, і ні ўтоенай хцівасці — Бог сведка.
Ни бо когда во словеси похлебованія быхомъ, якоже вете • Ни во вине лихоимъства, Богъ сведетель •
І хвалы ад людзей мы не шукалі, ні ад вас, ні ад іншых,
Ни ищуще от человекъ славы • Ни от васъ, а ни от иныхъ •
хоць маглі б мець вагу як Апосталы Хрыстовы. Але мы зрабіліся мяккімі1 між вас, якіх будзе саграваць карміліца, як сваіх дзяцей,
Могуще во чти быти яко Христови посланци • Но быхомъ тиси посреди вас • Яко доилица грееть своя чада •
так мы ў сваім памкненні да вас уважаем за добрае перадаць вам не толькі Дабравесце Божае, але і нашы душы, бо вы сталіся для нас улюбёнымі.
Тако желающе васъ, благоволихом подати вамъ, не толико Евангелие Божие, но и своя души • Занеже возлюбленни намъ бысте •
Бо вы памятаеце, браты, нашу працу і намаганне: уначы і ўдзень працуючы, каб не абцяжарыць каго з вас, мы прапаведавалі вам Дабравесце Божае.
Помните братие трудъ нашъ, и подвигъ • Нощъ бо и день делающе • Да не отягчимъ кого з васъ • Проповедахомъ вамъ благовестие Божие •
Вы сведкі і Бог, як мы свята, справядліва і беззаганна вялі сябе з вамі, тымі, хто верыць,
Вы сами сведетели есте, и Богъ • Яко праведно, и непорочьно, и без жалобы, с вами верующими быхомъ •
таксама, як вы ведаеце, якія мы былі з кожным з вас, як бацька са сваімі дзецьмі, навучаючы, і падбадзёрваючы, і сведчачы,
И вы познасте, иже единаго каждого от васъ, яко отець чада своя любихомъ •
каб вы жылі годна Бога, Які заклікаў вас у Сваё Царства і славу.
Моляще васъ, и вътешающе, и сведетелствующе • Да достойно ходите предъ Богомъ, зовущимъ васъ во Свое Царствие и славу •
А таму і мы несупынна дзякуем Богу, што, атрымаўшы слова Божае, пачутае ад нас, вы прынялі яго не як слова чалавечае, а як яно сапраўды ёсць, як слова Божае, якое і дзейнічае ў вас — тых, хто верыць.
Сего ради и мы благодаримъ Бога непрестанно • Яко внегда приасте от насъ слово слышания Божия • Приняли есте е, не яко слово человеческое • Но яко ест поистинне слово Божие • Еже и действуеть в васъ верующих •
Бо вы, браты, зрабіліся пераймальнікамі цэркваў Божых, якія ў Іудзеі ў Хрысце Ісусе, бо і вы перацярпелі ад уласных супляменнікаў тое самае, што і яны ад іудзеяў,
Вы бо подобници бысти братие церъквамъ Божіимъ, сущимъ во Іудеи о Христе Ісусе • Зане тая жъ претерпесте от своих племенникъ, яко и тіи от Іудеи •
якія і Госпада Ісуса і прарокаў забілі і нас выгналі; і Богу яны не дагаджаюць і ўсім людзям супроцьстаяць,
Ониже Господа убиша Ісуса, и своя пророки • И насъ изъгнаша • И Богу не угожають • И всемъ человеком противятся •
перашкаджаючы нам казаць язычнікам, каб тыя былі выратаваны, так што заўсёды папаўняюць свае грахі. Але ў канцы набліжаецца на іх гнеў.
Возбраняюще намъ не глаголати языком да спасутся, но да выполняють грехы своя всегда • Понеже пришолъ естъ на нихъ гневъ Божій до конца •
Мы ж, браты, разлучаныя з вамі на кароткі час прысутнасцю, а не сэрцам, тым з большым жаданнем імкнуліся пабачыць вашы абліччы.
Мы же братие осиротевше от васъ на сесь часъ, лицемъ, а не серцемъ • Велми поспешихом видети лица ваша, со многымъ желаниемъ •
Таму мы хацелі прыйсці да вас — я, Павел, і раз, і два, аднак перашкодзіў нам сатана.
Темже восхотехом пріити к вамъ • Азъ убо Павелъ и единою, и двожды, возбрани же намъ сатана •
Бо хто ёсць наша надзея, ці радасць, ці вянок пахвалы — ці не вы ж — перад нашым Госпадам Ісусам [Хрыстом] у Яго прышэсці?
И кое бо ест упование наше, или радость, или венець аще не вы, предъ Господемъ нашимъ Ісусъ Христомъ во пришествие Его?
Бо вы — наша хвала і радасць.
Вы бо есте слава наша, и радость •
