Псалтыр 90 псалом
Псалтыр
Пераклад Яна Станкевіча → Дабравесця / «Спадчына»; Клышка
Малітва Масея, чалавека Божага. Спадару, Ты быў сялібаю нашаю з пакаленьня ў пакаленьне.
Уперад, чымся горы нарадзіліся, і ўхармаваў зямлю а сьвет, і ад веку да веку Ты — Бог.
Ты зварачаеш людзіну аж да зьмяжджуленьня і кажаш: «Зьвярніцеся, сынове людзкія!»
Бо тысяча год у ваччу Тваім, як дзень учорашні, як ён мінуў, і як старожа ночная.
Ты зносіш іх цур’ём; яны, як сон; нараніцы яны, як трава, што мяняецца;
Нараніцы яна квіціць а мяняецца, а ўвечары падцінаецца а ссыхае.
Бо мы зьнішчэлі ад гневу Твайго, але, палкім гневам Тваім мы спалоханы.
Ты палажыў бяспраўі нашы перад Сабою, патайныя нашы на сьвятліню віду Свайго.
Бо ўсі дні нашы мінулі ў вабурэньню Тваім, мы каратаем гады свае, як уздых.
Дзён год нашых — у іх семдзясят год, а калі вялікая крапчыня — асьмідзясят; іх гордасьць, адылі — гарапашнасьць а немарасьць, бо яны ўборзьдзе бываюць адцяты, і мы адлятаем.
Хто ведае сілу гневу Твайго і подле страху Твайго абурэньне Твае?
Лічыць дні нашы так наўчы нас, каб прыдбаць сэрца мудрае.
Абярніся, СПАДАРУ! Пакуль? пажалей слугаў Сваіх.
Насыць нас нараніцы ласкаю Сваёю, каб мы пяялі а весяліліся ўсі дні нашы.
Разьвесялі нас подле дзён, у каторых немарасьціў нас, год, у каторых мы бачылі ліха.
Няхай зьявіцца слугам Тваім справа Твая і пазор Твой сыном іхным;
Няхай прыемнасьць Спадара, Бога нашага, будзе ў нас, і справу рук нашых пацьвярдзі нам, і справу рук нашых пацьвярдзі.
