Псалтыр 90 псалом

Псалтыр
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Чарняўскага 2017

 
 

Малітва Масея, чалавека Божага. Спадару, Ты быў сялібаю нашаю з пакаленьня ў пакаленьне.
 
Маленне Майсея, чалавека Божага. Госпадзе, Ты стаўся нам прыстанішчам з пакалення ў пакаленне.

Уперад, чымся горы нарадзіліся, і ўхармаваў зямлю а сьвет, і ад веку да веку Ты — Бог.
 
Перш чым паўсталі горы і нарадзілася зямля і сусвет, і спакон вякоў, і на век Ты — Бог.

Ты зварачаеш людзіну аж да зьмяжджуленьня і кажаш: «Зьвярніцеся, сынове людзкія!»
 
Ты вяртаеш чалавека ў парахно і Ты сказаў: «Сыны чалавечыя, вярніцеся».

Бо тысяча год у ваччу Тваім, як дзень учорашні, як ён мінуў, і як старожа ночная.
 
Бо тысяча гадоў перад вачамі Тваімі, як учарашні дзень, які прамінуў, і начная варта.

Ты зносіш іх цур’ём; яны, як сон; нараніцы яны, як трава, што мяняецца;
 
Ты аддаляеш іх, і стануць яны сном:

Нараніцы яна квіціць а мяняецца, а ўвечары падцінаецца а ссыхае.
 
зранку — як трава, што прабіваецца, зранку цвіце і вырастае, вечарам вяне і ссыхае.

Бо мы зьнішчэлі ад гневу Твайго, але, палкім гневам Тваім мы спалоханы.
 
Бо мы марнеем ад гневу Твайго і ў абурэнні Тваім стурбаваліся.

Ты палажыў бяспраўі нашы перад Сабою, патайныя нашы на сьвятліню віду Свайго.
 
Ты паставіў несправядлівасці нашыя перад вачамі Тваімі, цёмныя справы нашыя — у святле аблічча Твайго.

Бо ўсі дні нашы мінулі ў вабурэньню Тваім, мы каратаем гады свае, як уздых.
 
Бо ўсе нашы дні прамінаюць у гневе Тваім, спыняюцца гады нашыя, быццам дыханне.

Дзён год нашых — у іх семдзясят год, а калі вялікая крапчыня — асьмідзясят; іх гордасьць, адылі — гарапашнасьць а немарасьць, бо яны ўборзьдзе бываюць адцяты, і мы адлятаем.
 
Колькасць нашых гадоў — семдзесят або, у здароўі, восемдзесят, а большая частка іх — праца і марнасць, бо хутка праходзяць, а мы адлятаем.

Хто ведае сілу гневу Твайго і подле страху Твайго абурэньне Твае?
 
Хто зразумеў вялікасць Твайго гневу і сілу абурэння Твайго?

Лічыць дні нашы так наўчы нас, каб прыдбаць сэрца мудрае.
 
Навучы нас лічыць дні нашы так, каб прывялі мы сэрца да мудрасці.

Абярніся, СПАДАРУ! Пакуль? пажалей слугаў Сваіх.
 
Павярніся, Госпадзе, дакуль жа яшчэ? І будзь жа спагадны для сваіх паслугачоў.

Насыць нас нараніцы ласкаю Сваёю, каб мы пяялі а весяліліся ўсі дні нашы.
 
Напоўні нас уранку міласэрнасцю Тваёй, і мы ўзрадуемся і пацешымся праз усе дні нашы.

Разьвесялі нас подле дзён, у каторых немарасьціў нас, год, у каторых мы бачылі ліха.
 
Павесялі нас за тыя дні, у якія прыніжаў нас, за гады, калі мы бачылі ліха.

Няхай зьявіцца слугам Тваім справа Твая і пазор Твой сыном іхным;
 
Хай адкрыецца слугам Тваім учынак Твой, а аздоба Твая — сынам іх.

Няхай прыемнасьць Спадара, Бога нашага, будзе ў нас, і справу рук нашых пацьвярдзі нам, і справу рук нашых пацьвярдзі.
 
Хай будзе велічнасць Госпада Бога нашага над намі, і справы рук нашых умацуй над намі, і справу рук нашых умацуй.