Псалтыр 78 псалом

Псалтыр
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Чарняўскага 2017

 
 

Псальма Асафова. Уважай, людзе мой, на навуку маю; нахініце вушы свае да слоў вуснаў маіх.
 
Маскіль. Асафа. Звярні ўвагу, народзе мой, на навуку маю; схіліце вуха вашае на словы вуснаў маіх.

Я адчыню вусны свае ў прыпавесьці, выкажу загадкі із старавечча.
 
Адкрыю вусны мае ў прыпавесцях, выказваць буду тое, што было скрыта ад стварэння свету.

Што мы чулі а даведаліся, што бацькі нашы сказалі нам,
 
Колькі ж мы пачулі і спазналі пра гэта, і продкі нашыя расказалі нам.

Мы не схаваем ад дзяцей іхных, але паведамім аж да апошняга роду хвалы СПАДАРОВЫ, і магутнасьць Ягоную, і дзіва Ягонае, што Ён учыніў.
 
Не ўтоім і мы ад сыноў іх, расказваючы наступнаму пакаленню пра хвалу Госпада, і пра магуцці Яго, і пра цуды Яго, якія ўчыніў.

Ён пастанавіў сьветчаньне ў Якаву і прызначыў права ў Ізраелю, каторае расказаў бацьком нашым паведамляць дзяцём іхным,
 
Усталяваў Ён сведчанне ў Якубе і паклаў закон для Ізраэля; як многа ўсяго загадаў Ён продкам нашым паведаміць і сынам сваім,

Каб ведала апошняе пакаленьне, дзеці, што народзяцца, каб паўсталі і паведамілі сыном сваім,
 
каб спазнала наступнае пакаленне, сыны, якія народзяцца. Уздымуцца яны і раскажуць сынам сваім,

Каб мелі надзею на Бога, і не забыліся ўчынкаў Божых, і расказаньні Ягоныя дзяржалі,
 
каб на Бога ўскладалі надзею сваю і каб не забываліся пра справы Божыя і каб выконвалі Яго загады.

І каб ня былі, як айцове іхныя, бунтоўны а ўпорлівы род, што не прыгатаваў сэрца свайго, каторага дух быў няверны Богу.
 
Хай не стануцца яны, як продкі іх, пакаленне непакорлівае і няўрымслівае; пакаленне, якое не ўмацавала сэрца свайго і не быў верны Богу дух яго.

Сынове Яхрэмавы, узброеныя лучнікі, абярнуліся назад у дзень бітвы;
 
Сыны Эфраіма, што нацягваюць і спускаюць лук, былі павернуты назад у дзень вайны.

Не зьдзяржалі змовы Божае і ў Праве Ягоным адмовіліся хадзіць;
 
Не трымаліся яны запавету Божага і не згаджаліся жыць па законе Яго.

І забыліся ўчынкі Ягоныя і дзівы, што Ён паказаў ім.
 
І забыліся яны пра справы Яго і пра цуды Яго, якія паказаў ім.

Перад відам айцоў іхных Ён учыніў дзіва ў зямлі Ягіпецкай, на полю Цоан:
 
Уваччу продкаў іх учыніў Ён цуды ў зямлі Егіпецкай, на полі танейскім.

Раськяпіў мора, і правёў іх перазь яго, і пастанавіў воды, як стог;
 
Рассек Ён мора і правёў іх, і паставіў воды, быццам у бурдзюку.

Вёў іх булаком удзень і ўсю ноч агняным сьвятлом;
 
І правёў іх у воблаку на працягу дня, а на працягу ўсёй ночы ў асвятленні агню.

Раськяпляў скалы на пустыні й даваў шмат піць, бы з глыбіняў;
 
Рассек Ён скалу ў пустыні і наводніў іх, быццам глыбокая бездань.

Із скалы тачыў ручаі і зводзіў воды рэкамі.
 
І вывеў ручаіны са скалы і выпусціў воды, быццам рэкі.

Яны, адылі, грашылі яшчэ больш супроці Яго, бунтуючыся супроці Навышняга на пустыні;
 
Але ўсё яшчэ працягвалі яны грашыць супраць Яго, да гневу ўзрушылі Узвышняга ў бязводдзі.

І спакушалі Бога ў сэрцу сваім, просячы ежы, каторай жадалі;
 
І спакушалі яны Бога ў сэрцах сваіх, дамагаючыся ежы для душ сваіх.

Гукалі супроці Бога, кажучы: «Можа Бог прыгатаваць стол на пустыні?
 
І супраць Бога прамаўлялі яны, казалі: «Няўжо зможа Бог нарыхтаваць стол у пустыні?»

Вось, выцяў Ён у скалу, і пацякла вада, і паліліся рэкі; ці можа Ён і хлеб даць? ці прыгатаваў і мяса люду Свайму?»
 
Вось, ударыў Ён у скалу, і пацяклі воды, і ручаі разліліся. «Няўжо зможа Ён таксама даць хлеб і нарыхтаваць мяса народу Свайму?»

Затым пачуў СПАДАР і загневаўся; цяпло загарэлася на Якава, і таксама гнеў Ягоны ўзьняўся на Ізраеля;
 
Гэта пачуў Госпад і абурыўся, і запаліў агонь супраць Якуба, і гнеў падняўся на Ізраэля.

Бо яны ня верылі ў Бога й не спадзяваліся на спасеньне Ягонае.
 
Бо не паверылі яны ў Бога, не мелі надзеі ў збавенні Яго.

Расказаў Ён, адылі, згары булаком, і дзьверы нябёс рашчыніў,
 
І вось загадаў Ён хмарам зверху і адчыніў дзверы неба,

І, бы дождж, даў ім манну есьці, і збожжа зь нябёс даў ім.
 
і паслаў ім дажджом манну для ежы, і хлеб нябесны даў ім;

Хлеб дужасілаў ела людзіна; еміны паслаў ім даволі.
 
хлеб анёльскі спажыў чалавек; паслаў Ён ежы ім у дастатку.

Прычыніў, каб усходні вецер веяў на нябёсы, і вывеў сілаю сваёю вецер паўднявы;
 
Узняў Ён усходні вецер на небе і навёў магуццем Сваім вецер паўднёвы;

Пусьціў ім мяса, бы пыл, і, бы пясок морскі, птушкі крылатыя;
 
і паслаў на іх дажджом мяса, быццам пыл, і, быццам пясок марскі, — птушак крылатых:

І кінуў іх сярод табару іхнага, усі навокал сялібаў іхных.
 
І ўпалі яны пасярод іх лагера, вакол палатак іх.

І елі а вельма пад’елі, і жаданьне іхнае нёс ім.
 
І сталі яны спажываць, і наеліся добра, і па патрэбе іх даў Ён ім.

Але перш чымся яны досыць учынілі жаданьню свайму, пакуль ежа была яшчэ ў ратох іхных,
 
Ды яшчэ не задаволіліся яны ў патрэбе сваёй, а ежа іх была яшчэ ў вуснах іх,

Гнеў Божы ўзьняўся на іх, і найсытшых ізь іх Ён паразіў, і выборных людзёў Ізраеля паваліў.
 
як загарэўся на іх гнеў Божы, і забіў Ён тлустасць іх, унівеч зрынуў абраных ізраэльцаў.

Напярэк усяму гэтаму яны ўсе грашылі і ня верылі ў дзіва Ягонае.
 
Ва ўсім гэтым грашылі яны далей, не паверылі Яго цудам.

Затым Ён дакончыў у марнасьці дні іхныя і гады іхныя ў ляку.
 
і загубіў дні іх ў марнасці і гады іх у страху.

Як Ён паразіў іх, яны шукалі Яго; яны каяліся й шукалі Бога рупатліва;
 
Калі забіваў Ён іх, пачыналі шукаць Яго і, навернутыя, прыходзілі да Яго на досвітку.

Успаміналі, што Бог — скала іхная, і Бог Найвышшы — адкупіцель іхны;
 
І прыпаміналі сабе, што Бог — іх Успаможца, і Бог Узвышні — іх Адкупіцель.

Але лісьлівілі Яму вуснамі сваімі, манілі Яму языкамі сваімі;
 
І ўгаворвалі Яго вуснамі сваімі і хлусілі Яму сваім языком.

Серца ж іхнае было некажначаснае зь Ім, яны ня былі верныя змове Ягонай.
 
Бо сэрца іх не было праўдзівым з Ім, і не былі яны вернымі ў запавеце Яго.

Ён, адылі, будучы спагадлівы, дараваў бяспраўе іхнае й ня зьнішчыў іх; часьцей а часьцей адварачаў гнеў Свой, і ня будзіў усяго гневу Свайго,
 
Ён, аднак, быў міласэрны і спагадны да несправядлівасці і не губіў іх. Часта адводзіў Ён Свой гнеў і не палаў на поўню ў Сваім абурэнні.

І помнеў, што яны цела, вецер, што праходзе й не зварачаецца.
 
І прыпамінаў сабе, што яны — толькі цела, подых імклівы і незваротны.

Як часта яны немарасьцілі Яго на пусташы і засмучалі Яго на пустыні!
 
Колькі разоў раздражнялі Яго ў пустыні, да гневу ўзбуджалі Яго ў бязводдзі!

Ізноў а ізноў спакушалі Бога, і абмяжалі Сьвятога Ізраелявага.
 
І зноў спакушалі Бога і раздражнялі Святога Ізраэлева.

Ня памятавалі рукі Ягонае, дня, калі Ён адкупіў іх ад непрыяцеля,
 
Не ўспаміналі яны пра руку Яго, пра дзень, калі адкупіў Ён іх з рукі пераследніка.

Калі Ён чыніў знакі Свае ў Ягіпце і чудосы Свае на полю Цоану.
 
Калі падаў Ён у Егіпце знакі Свае і цуды Свае ў полі танейскім.

І абярнуў у кроў рэкі іхныя і цур’і іхныя, каб ня пілі;
 
Ператварыў Ён у кроў рэкі іх і ручаі іх, каб не пілі.

І паслаў на іх раі мухаў, каторыя жэрлі іх, і жабы, каторыя губілі іх;
 
Наслаў на іх мух, і тыя кусалі іх, і жабаў, і тыя губілі іх.

Аддаў вусені плады іхныя і цяжкую працу іхную шаранчы;
 
На ўраджай іх напусціў вусеняў, а плады працы іх аддаў саранчы.

Пабіў градам вінішчы іхныя і сікаморы іхныя марозам;
 
Градам знішчыў вінаграднікі іх, а морвы іх — маразамі.

Аддаў буйны статак іхны граду і драбны статак іхны пяруном;
 
І аддаў граду жывёлу іх, а статкі іх — полымю агністаму.

Паслаў на іх шпаркі гнеў Свой, злосьць, абурэньне, уціск, насланьнё злых ангілаў;
 
Наслаў на іх полымя гневу Свайго; раз’ятранасць, пагрозлівасць і прыцясненне — насланне ліхіх анёлаў.

Зрабіў сьцежку гневу Свайму, ня крыў душы іхнае ад сьмерці і жыцьці іхныя мору аддаў;
 
Даў вольны шлях гневу Свайму, не ўхаваў ад смерці душы іх і жыццё іх спыніў.

Паразіў усіх першакоў у Ягіпце, першыя сілы іхныя ў буданох Хамавых;
 
І выгубіў Ён усё першароднае ў зямлі Егіпецкай, парасткі ствалоў іх у палатках Хама.

І пагнаў, як авечкі, люд Свой, і вёў іх на пусташы, бы статак;
 
Ён правёў, як авечак, народ Свой, і правёў іх, быццам статак, па пустыні.

Вёў іх бясьпечна, і яны не баяліся, але непрыяцеляў іхных пакрыла мора;
 
І вывеў іх у спадзяванні, і яны не баяліся, а непрыяцеляў іх пакрыла мора.

І прывёў іх аж да граніцы сьвятыні Свае, да гары тае, каторую правіца Ягоная прыдбала;
 
І ўвёў іх у межы пасвячэння Свайго, на гару, якую здабыла правіца Яго.

І выгнаў народы перад відам іхным, і прызначыў ім шнюром спадак іхны, і асяліў плямёны Ізраелявы ў буданох іхных.
 
І адрынуў перад імі паганаў, і падзяліў ім зямлю шнуром спадчыны, і даў пакаленням ізраэльскім жыць у палатках іх.

Яны, адылі, спакушалі й бунтаваліся супроці Найвышшага Бога, і не захавалі сьветчаньняў Ягоных;
 
Ды спакушалі і раздражнялі яны Бога Узвышняга і сведчанняў Яго не захоўвалі.

Але адступілі а ізрадзілі, як айцове іхныя, перавярнуліся, як ізрадлівы лук;
 
І адступалі, і крывадушнічалі, як і бацькі іх, пераварочваліся назад, як крывы лук,

І квялілі Яго да гневу ўзвышшамі сваімі, выразанымі балванамі сваімі прывялі Яго да завісьці.
 
да гневу ўзбуджалі Яго ўзгоркамі сваімі, і балванамі сваімі справакавалі Яго да рэўнасці.

Пачуў Бог, і загневаўся, і вельма збрыдзіў Ізраеля;
 
Пачуў Бог і ўзгарэўся гневам, і рэзка адцураўся Ізраэля.

Пакінуў сялібу Сваю ў Шыле, будан, ідзе Ён жыў памеж людзёў;
 
І адкінуў Ён паселішча Сіло, палатку, дзе пасяліўся сярод людзей.

Выдаў у палон сілу Сваю і харашыню Сваю ў руку ўцісканьніка;
 
І аддаў у палон магуцце Сваё і аздобу Сваю — у рукі непрыяцеля.

І аддаў пад меч люд Свой, і загневаўся на спадак Свой.
 
І замкнуў Ён мячом народ Свой, і на спадчыну Сваю абурыўся.

Маладзёнаў ягоных жэрла цяпло, і дзеўкі іхныя ня мелі вясельнае песьні;
 
Юнакоў іх зжор агонь, а дзяўчаты іх — не замужам.

Сьвятары іхныя палі ад мяча, і ўдовы іхныя не галасілі.
 
Святары іх палеглі ад меча, і ўдовы іх не былі аплаканыя.

І прачхнуўся Спадар бы зо сну, як дужасіл, што гукае ад віна,
 
І падняўся Госпад, як быццам ад сну, нібы волат, закамянелы ад віна.

І паразіў праціўнікаў Сваіх у зад, на вечны сорам аддаў іх.
 
І ўдарыў на ворагаў сваіх з заплечча і справіў ім вечную ганьбу.

Пагрэбаваў буданом Язэпавым, і плямені Яхрэмавага не абраў;
 
І пакінуў Ён палатку Язэпа, і не абраў сабе пакалення Эфраіма.

Але абраў плямя Юдзіна, гару Сыён, каторую Ён любе;
 
Але абраў сабе пакаленне Юды, гару Сіён, якую ўзлюбіў.

Пастанавіў, як вышыню, сьвятыню Сваю, як зямлю, каторую ўмацаваў на векі.
 
І збудаваў, як найвышэйшае свяцілішча Сваё, так і зямлю, якую ўстанавіў навечна.

Абраў Давіда, слугу Свайго, і ўзяў яго з авечніку;
 
І выбраў Давіда слугою Сваім, і выставіў яго ад статкаў авечых,

Ад дагляданьня авец прывёў яго пасьціць Якава, люд Свой, Ізраэля, спадак Свой.
 
ад акочаных [авечак] прыняў яго, пасвіць Якубаў народ Свой і Ізраэлеву спадчыну Сваю.

І ён пасьціў іх беззаганным сэрцам, і вадзіў іх зручнасьцю рук сваіх.
 
І пасвіў іх у бязвіннасці сэрца свайго і ў мудрасці рук сваіх вадзіў іх.