Псалтыр 104 псалом
Псалтыр
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Чарняўскага 2017
Дабраслаў, душа мая, СПАДАРА! СПАДАРУ, Божа мой! Ты вельма ўзьвялічыўся, сьцёй а вяліччам Ты апрануўся;
Дабраславі, душа мая, Госпада. Госпадзе Божа мой, Ты ўзвялічыўся надзвычайна! Апрануўся Ты ў велічнасць і аздобу,
Каторы акрываешся сьвятлінёю, як адзецьцям; расьцягаеш нябёсы, як заслону;
Адзеты ў святло, быццам у шаты, расцягваючы неба, як ветразі,
Каторы кладзеш у воды бёрны пакою Свайго; Каторы робіш булакі цялежкамі Сваімі; Каторы ходзіш на крылах ветру;
Ты будуеш на водах святліцы Твае. Ты ўчыняеш воблака возам Сабе, Ты носішся на крылах ветру.
Каторы робіш духі ангіламі Сваімі, палаючае цяпло — службітамі Сваімі.
Ты творыш анёламі Тваімі духаў, і слугамі Тваімі — полымя агню.
Заклаў зямлю на подах яе, каб не пахіснулася на векі;
Ты заснаваў зямлю на трывалую апору Сваю, не пахіліцца яна на векі вечныя.
Як адзецьцям, глыбінёю Ты накрыў яе; воды стаялі на горах;
Безданню, як шатамі, прыкрыў Ён яе, над гарамі стаялі воды.
Ад ганеньня Твайго яны ўцяклі, ад гуку грому Твайго яны пабарзьдзілі.
Ад наракання Твайго ўцяклі яны, гучання грымотаў Тваіх палохаліся.
Падняліся горы, апалі даліны на месца, што Ты заклаў ім.
Падняліся яны на горы, і апалі ў лагчыны, на месца, якое Ты ім прызначыў.
Граніцу правёў, каб не пераступілі яны, каб не зьвярнуліся яны пакрыць зямлю.
Паклаў Ты ім канец, якога не пяройдуць і не вернуцца пакрыць зямлю.
Ты крыніцы абарачаеш у цур’і, меж гор яны цякуць;
Ты загадваеш крыніцам сплываць у ручаіны; пасярод гор праходзяць яны,
Пояць усі палявыя зьвяры; дзікія аслы праганяюць смагу сваю.
становяцца вадапоем усіх звяроў на полі, спатоляць аслы смагу сваю.
Ля іх маюць свае сялібы птушкі нябёсныя, памеж гольля, пушчаюць голас.
Каля іх пасяляюцца паднебныя птушкі, пасярод галін падаюць галасы свае.
Ён пое горы з пакояў Сваіх; з пладоў справаў Тваіх зямля сыціцца.
Ты абвадняеш горы са святліц Тваіх, з плёну спраў Тваіх насычаеш зямлю.
Ён расьціць траву статку і зяленіва на службу чалавеку, каб дастаць емя зь зямлі.
Ты гадуеш траву для жывёлы і зеляніну на пажытак людзей, выводзячы хлеб з зямлі
І віно вяселе сэрца людзіне, алей робе від бліскучым, і хлеб моцне сэрца людзіны.
і віно, якое развесяляе сэрца чалавека; Ты ажыўляеш аблічча алеем, а хлеб умацоўвае чалавечае сэрца.
Сыцяцца дзервы СПАДАРОВЫ, кедры лібанскія, што Ён пасадзіў,
Насыцяцца дрэвы Госпада і кедры лібанскія, якія Ён пасадзіў.
Ідзе птушкі гнезьдзяцца, бусел, кіпрысы дом яго,
Там будуць гнездавацца вераб’і, хата бусла — на верхавіне іх.
Высокія горы дзікім козам, скалы — схоў трусом.
Высокія горы для аленяў, скалы — прыбежышча для барсукоў.
Ён прызначыў месяц на поры, сонца знае заход свой.
Учыніў Ён месяц для вызначэння часу, сонца спазнала захад свой.
Ты робіш цямноту, і ноч настаець, у ёй усі зьвяры лесавыя кратаюцца,
Ты рассцяліў цемру, і сталася ноч, у ёй будуць рухацца звяры лясныя:
Левяняты равуць здабытку й шукаюць у Бога жыру свайго.
ільвяняты, што рыкаюць, каб схапіць [здабычу] і просяць у Бога ежы сабе.
Сонца ўзыходзе, яны зьбіраюцца й кладуцца ў норы свае.
Уздымаецца сонца, і хаваюцца і залягаюць яны ў сваіх логавах.
Чалавек выходзе на работу сваю й да працы свае аж да вечара.
Чалавек выходзіць да працы сваёй, і пры справе сваёй ён да самага вечара.
Якія вялікія справы Твае, СПАДАРУ! Усі Ты ўчыніў мудрасьцяй; зямля поўная меньня Твайго.
Як шмат створана Табой, Госпадзе! Усё з мудрасцю ўтварыў Ты, поўная зямля створанага Табой.
Вось, мора вялікае а шырокае, а ў ім няшчысьлёныя паўзуны, жывёла вялікая й малая;
Вось мора вялікае, і прасторнае, і шырокае: там — гады, якім няма падліку, жывёлы маленькія побач з вялікімі;
Там плаваюць караблі; Левяфана гэнага ўхармаваў, гуляць у ім.
там будуць плаваць караблі, Левіятан, якога Ты стварыў, каб гуляць з ім.
Гэтыя ўсі чакаюць Цябе, каб Ты даў ім жыр упару.
Усё гэта чакае Цябе, каб у свой час даў Ты ім ежу.
Даеш ім, яны зьбіраюць; адчыняеш руку Сваю, яны сыцяцца дабром.
Калі Ты дасі ім, яны збяруць, калі раскрыеш Ты руку Тваю — яны напоўняцца дабротамі.
Ты хаваеш від Свой, яны пужаюцца; Ты адбіраеш дых іхны, здыхаюць і ў пыл свой зварачаюцца;
Калі ж Ты адвернеш аблічча Тваё, яны ўстрывожацца; адымеш дыханне ў іх, і яны загінуць, і абернуцца ў парахно сваё.
Пасылаеш Дух Свой, яны ствараюцца, і Ты аднаўляеш від зямлі,
Калі пашлеш Духа Твайго — творацца, і аднаўляеш Ты выгляд зямлі.
Хай будзе слава СПАДАРОВА на векі; хай цешыцца СПАДАР з учынкаў Сваіх.
Будзь хвала Госпаду на век, хай узвесяліцца Госпад з тварэнняў Сваіх.
Ён гляне на зямлю, і яна дрыжыць; даткнецца гор, і кураць.
Ён зірне на зямлю і яна дрыжыць, Ён дакранецца да гор — і яны дымяць.
Буду пяяць СПАДАРУ, пакуль жыву; буду пяяць Богу свайму, пакуль быцьцё мае.
Буду спяваць Госпаду пры жыцці маім, буду граць псальмы Богу майму, дакуль я ёсць.
Няхай думка мая будзе прыемная Яму; я буду весяліцца ў СПАДАРУ.
Мілай хай будзе Яму прамова мая; сапраўды адчую асалоду ў Госпадзе.
Няхай зьгінуць грэшнікі ізь зямлі, і няхай нягодных ня будзе болей. Дабраслаў, душа мая. СПАДАРА! Галілуя!
Хай згінуць грэшнікі з зямлі, і несправядлівыя так, каб іх не было. Дабраславі, душа мая, Госпада.
