Псалтыр 88 псалом

Псалтыр
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Чарняўскага 2017

 
 

Песьня. Псальма сыноў Корыных. Кіраўніку хору. На Махалаф леанот. Навука Гэмана Езрагіта.
 
Песня. Псальм сыноў Корэ. Кіраўніку хору. Паводле «Магалат». Для спеваў. Маскіль. Гемана Эзрахіта.

СПАДАРУ, Божа спасеньня майго! удзень я галашу, ночы я перад Табою.
 
Госпадзе, Божа збаўлення майго, на працягу дня клічу, уночы малюся Табе.

Няхай прыйдзе да Цябе малітва мая, нахіні вуха Свае да галашэньня майго;
 
Няхай дойдзе да Цябе малітва мая; нахілі вуха Тваё да просьбы маёй.

Бо насыцілася немарасьцьмі душа мая, і жыцьцё мае бліжыцца да шэолю.
 
Бо напоўнілася ліхам душа мая, і жыццё маё наблізілася да апраметнай.

Мяне мелі за аднаго із зыходзячых да долу; я стаўся, як людзіна бязь сілы.
 
Прыпадобнены я да тых, што сыходзяць у яму, стаўся я, як чалавек без успамогі.

Памеж мертвых я апрычаны, як забітыя, лежачыя ў гробе, праз каторых Ты ўжо не ўспамінаеш, і каторыя ад рукі Твае адцятыя.
 
Паміж мёртвымі кінутыя, — быццам забітыя, што спачываюць у магілах; пра іх Ты больш не ўспамінаеш, і яны адсечаны ад рукі Тваёй.

Ты палажыў мяне да найніжшага долу, у цемнь, у глыбіню.
 
Ты паклаў мяне ў яме глыбейшай, у цемры і ў цені смерці

На мяне ўзложаны гнеў Твой, і ўсімі запынамі Сваімі Ты паменшыў мяне. Сэля.
 
абцяжарыў мяне гнеў Твой, і ўсе навалы Твае ўзводзіш Ты на мяне.

Ты здаліў знаёмых маіх ад мяне, зрабіў мяне агідным ім, замкнёным, і я не магу выйсьці.
 
Аддаліў Ты знаёмых маіх ад мяне, закрыты я і не выйду;

Вока мае высілілася зь немарасьці; гукаю да Цябе, СПАДАРУ, увесь дзень, выцягаю да Цябе далоні свае.
 
патухлі мае вочы ад тугі. Клікаў я Цябе, Божа, цэлы дзень, выцягваў да Цябе мае рукі.

Ціж над мертвымі Ты ўчыніш чуда? Ціж сьцені ўстануць славіць Цябе?
 
Ці для мёртвых учыніш цуды? Ці ж паўстануць прывіды і ці ж будуць вызнаваць Цябе?

Ціж будзе азнаймлена ў гробе ласка Твая і вернасьць Твая ў месцу зьнішчэньня?
 
Ці ў магіле будзе хто распавядаць пра міласэрнасць і пра праўду Тваю — у месцы пагібелі?

Ціж пазнаюць чуда Твае ў цямноце і справядлівасьць Тваю ў зямлі забыцьця?
 
Ці ж будуць пазнаныя ў цемры цуды Твае, а справядлівасць Твая — у зямлі забыцця?

Але я да Цябе, СПАДАРУ, гукаю, і нараніцы пярэйме Цябе малітва мая.
 
А я клікаў Цябе, Госпадзе, і раніцай малітва мая апярэдзіць Цябе.

Нашто, СПАДАРУ, адкідаеш душу маю і хаваеш від Свой ад мяне?
 
Чаму, Госпадзе, адпіхваеш душу маю і хаваеш аблічча Сваё ад мяне?

Убогі я й таю з маладосьці; нясу жахі Твае, сумляюся.
 
Бедны я, набліжаюся да смерці ад юнацтва майго, перанёс я жахі Твае і стурбаваўся.

Перазь мяне прайшлі гневы твае; жахі Твае нішчаць мяне;
 
Нада мною пранесліся гневы Твае, і страхі Твае забілі мяне.

Абступаюць мяне, як вада, увесь дзень, разам яны акружаюць мяне.
 
Пачалі кружыць яны каля мяне цэлы дзень, як вада, агарнулі мяне разам.

Ты аддаліў ад мяне любячага а прыяцеля; знаёмыя мае — цямнота.
 
Аддаліў Ты ад мяне прыяцеля і блізкага, і знаёмыя мае — у цемры.