Псалтыр 77 псалом
Псалтыр
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Чарняўскага 2017
Кіраўніку хору Ідуфуновага. Псальма Асафова.
Кіраўніку хору. Паводле Ідытун. Асафа. Псальм.
Голас мой да Бога, я буду гукаць; голас мой да Бога, Ён нахінае вуха к імне.
Голасам маім усклікнуў я да Госпада; голасам маім — да Бога, і схіліўся Ён да мяне.
У дзень уціску свайго я шукаю Спадара; ночы рука мая выцягнена й не апушчаецца; душа мая адмаўляецца ад пацехі.
У дзень бяды маёй шукаў я Бога, рукі мае ўначы працягнуты і не стамляюцца. Не захацела суцешыцца душа мая;
Успамінаю Бога і ўздыхаю; размышляю, і дух мой млее. Сэля.
успамінаю я Бога і ўздыхаю скрушна, хвалююся, і слабее дух мой.
Ты зьдзержуеш векі аччу маіх; я так зьбедаваны, што не магу гукаць.
Ты пазбавіў сну павекі вока майго; быў я стурбаваны і не гаварыў нічога.
Разважаю дні старавечныя, гады адвечныя.
Падумаў я пра былыя дні і аднавіў у думках гады спрадвечныя.
Успамінаю песьню сваю ночы; гукаю із сэрцам сваім, і мой дух скумае:
Пачаў я разважаць уначы з сэрцам сваім, і практыкаваўся і даследаваў дух мой:
«Нягож назаўсёды адкінуў Спадар і наперад ня будзе зычлівы?
няўжо Бог адкіне навечна, няўжо не вырашыць, каб дагэтуль быць больш спагадным?
Нягож назаўсёды перастала ласка Японая? Ці скончылася слова Ягонае ў род а род?
Ці ж спыніўся Ён канчаткова ў міласэрнасці Сваёй, перапыніў слова ад пакалення да пакалення?
Нягож забыўся Бог быць міласэрным і ў гневе зачыніў жаласьлівасьць Сваю?» Сэля.
Ці ж Бог забыўся мілаваць, ці ж затрымае ў гневе Сваім міласэрныя справы Свае?
І я прагукаў: «Вось болька мая; зьмена правіцы Навышняга».
І сказаў я: «Гэта — рана мая, перамяненне правіцы Узвышняга».
Я ўспамінаю ўчынкі ЯГ, бо ўспамінаю старавечныя чудосы Твае!
Буду памятаць я пра справы Госпада, буду памятаць ад пачатку пра дзівосы Твае.
Буду размышляць таксама ўсі справы Твае і размаўляць праз учынкі Твае.
І буду я разважаць пра ўсе справы Твае і буду практыкавацца ў вынаходніцтвах Тваіх.
Божа! у сьвятасьці дарога Твая. Хто бог вялікі, як Бог?
У святасці, Божа, дарога Твая; які бог такі вялікі, як Бог наш?
Ты Бог, Каторы чытае дзіва; Ты выявіў магутнасьць Сваю меж людаў;
Ты — Бог, што чыніш цуды, даў спазнаць сярод народаў магуцце Сваё.
Ты адкупіў плячом Сваім люд Свой, сыноў Якававых а Язэпавых. Сэля.
Адкупіў Ты рукою Тваёй народ Твой, сыноў Якуба і Язэпа.
Бачылі Цябе воды, Божа, бачылі Цябе воды й лякаліся, нават глыбіні дрыжэлі.
Пабачылі Цябе воды, Божа, пабачылі Цябе воды і засмуціліся; між тым здрыгануліся і бездані.
Цур’ём ліліся воды з булакоў, голас выдалі хмары, нават стрэлы Твае выляталі.
Хмары палілі ваду, аблокі падалі голас, між тым стрэлы Твае пралятаюць.
Голас грому Твайго колам; асьвяцілі маланьні сьвет; трэслася а калацілася зямля.
Голас грому Твайго наўкола; асвяцілі маланкі Твае ўвесь свет, здрыганулася і затрэслася зямля.
У мору дарога Твая, і сьцежка Твая ў вялікіх водах, і сьляды Твае няведамныя.
У моры дарога Твая, і сцежкі Твае — па шматлікіх водах; і сляды Твае не пазнаюцца.
Ты вёў, як статак, люд Свой рукою Масеяваю а Ааронаваю.
Ты правёў народ Твой, бы авечак, рукою Майсея і Аарона.