Псалтыр 77 псалом

Псалтыр
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Пераклад Чарняўскага 2017

 
 

Кіраўніку хору: паводле Ядутуна. Псальм Асапавы.
 
Кіраўніку хору. Паводле Ідытун. Асафа. Псальм.

Голас мой да Бога, і буду галасіці; голас мой да Бога, каб пачуў мяне.
 
Голасам маім усклікнуў я да Госпада; голасам маім — да Бога, і схіліўся Ён да мяне.

У дзень тугі маёй шукаю я Госпада; уначы рука мая працягнулася і ня спускаецца; душа не дала пацешыць сябе.
 
У дзень бяды маёй шукаў я Бога, рукі мае ўначы працягнуты і не стамляюцца. Не захацела суцешыцца душа мая;

Бога ўспамінаю і стогну; разважаю, а душа ўстрывожана. (Зэля)
 
успамінаю я Бога і ўздыхаю скрушна, хвалююся, і слабее дух мой.

Ты не даеш мне заплюшчыць павекі мае; трывога прыйшла на мяне, і не магу гаварыць.
 
Ты пазбавіў сну павекі вока майго; быў я стурбаваны і не гаварыў нічога.

Разважаю аб днях даўных, аб гадох вякоў мінулых.
 
Падумаў я пра былыя дні і аднавіў у думках гады спрадвечныя.

Уначы ўспамінаю песьні мае, разважаю ў сэрцы маім, і дух мой дапытываецца:
 
Пачаў я разважаць уначы з сэрцам сваім, і практыкаваўся і даследаваў дух мой:

Няўжо-ж адцураўся Госпад навекі і ня будзе больш спагадаць?
 
няўжо Бог адкіне навечна, няўжо не вырашыць, каб дагэтуль быць больш спагадным?

Няўжо-ж назаўсёды канец ласцы Ягонай, і вернасьць з роду ды ў род прыпынілася?
 
Ці ж спыніўся Ён канчаткова ў міласэрнасці Сваёй, перапыніў слова ад пакалення да пакалення?

Няўжо-ж Бог забыў міласэрнасьць Сваю і ў гневе Сваім літасьць Сваю?
 
Ці ж Бог забыўся мілаваць, ці ж затрымае ў гневе Сваім міласэрныя справы Свае?

І сказаў я: Гэта-ж мука мая, што правіца Ўсявышняга зьмянілася.
 
І сказаў я: «Гэта — рана мая, перамяненне правіцы Узвышняга».

Успамяну я дзеяньні Госпада; але, успамінаці буду дзіўныя дзеяньні Твае спрад вякоў.
 
Буду памятаць я пра справы Госпада, буду памятаць ад пачатку пра дзівосы Твае.

Буду разважаці аб усіх учынках Тваіх і аб вялікіх дзеяньнях Тваіх апавядаціму.
 
І буду я разважаць пра ўсе справы Твае і буду практыкавацца ў вынаходніцтвах Тваіх.

У сьвятасьці, Божа, Твой шлях; хто-ж гэткі вялікі, як наш Госпад Бог?
 
У святасці, Божа, дарога Твая; які бог такі вялікі, як Бог наш?

Ты Бог, што цуды робіць. Ты выявіў магутнасьць Тваю пасярод народаў.
 
Ты — Бог, што чыніш цуды, даў спазнаць сярод народаў магуцце Сваё.

Рукой Тваёй Ты народ Твой вызваліў, сыноў Якуба й Язэпа. (Зэля)
 
Адкупіў Ты рукою Тваёй народ Твой, сыноў Якуба і Язэпа.

Убачыўшы Цябе, о Божа, убачыўшы Цябе, воды задрыжэлі, і глыбіні бяздонныя зварухнуліся.
 
Пабачылі Цябе воды, Божа, пабачылі Цябе воды і засмуціліся; між тым здрыгануліся і бездані.

Патокамі воднымі люнулі хмары густыя; грымелі аблокі, і лёталі стрэлы Твае.
 
Хмары палілі ваду, аблокі падалі голас, між тым стрэлы Твае пралятаюць.

У віхры голас грымоту Твайго разнасіўся; маланкі ўвесь сьвет асьвятлялі; зямля дрыжэла й гудзела.
 
Голас грому Твайго наўкола; асвяцілі маланкі Твае ўвесь свет, здрыганулася і затрэслася зямля.

Праз мора йшоў шлях Твой, і праз воды вялікія сьцежка Твая, і сьлядоў Тваіх нельга пазнаці.
 
У моры дарога Твая, і сцежкі Твае — па шматлікіх водах; і сляды Твае не пазнаюцца.

Ты вёў Твой народ, як авечкі, рукой Маісея й Аарона.
 
Ты правёў народ Твой, бы авечак, рукою Майсея і Аарона.