Псалтыр 38 псалом

Псалтыр
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Пераклад Чарняўскага 2017

 
 

Псальм Давідавы: напамінаньне аб субоце.
 
Псальм Давідаў. На ўспамін.

Госпадзе, ў гневе Тваім не засудзі Ты мяне! І ў ярасьці Тваёй мяне не карай Ты!
 
Госпадзе, не ўшчувай мяне ў абурэнні Тваім і не карай мяне ў гневе Тваім.

Бо стрэлы Твае пранізалі мяне, і рука Твая на мяне лягла.
 
Бо стрэлы Твае працялі мяне і апусцілася на мяне рука Твая,

Няма цэлага месца на целе маім ад гневу Твайго; ад грэху майго ў косьцях маіх нічога цэлага няма.
 
няма нічога здаровага ў маім целе праз гнеў Твой, няма супакою касцям маім праз грахі мае,

Бо праступкі мае вышэй галавы ўзьняліся; як бярэмя цяжкое яны прыгнятаюць мяне.
 
бо правіннасці мае вышэй галавы маёй узняліся, прыгнятаюць яны мяне вельмі, быццам вялікі цяжар.

Сьмярдзяць, гнаяцца раны мае праз дурасьць маю.
 
Сасмярдзелі і нагнаіліся раны мае праз дурноту маю.

Зусім я сагнуўся, скрывіўся; усе дні я хаджу ды сумую.
 
Сагнуты і прыгнечаны я надзвычайна, цэлы дзень хадзіў засмучаны.

Бо крыжы мае паранены, няма цэлага месца на целе маім.
 
Бо крыжавіна мая напоўнілася ліхаманкай, і няма нічога здаровага ў маім целе.

Зусім я зьнямогся й змарыўся бясконца; за льва, што рыкае, я стогну мацней.
 
Прыгнечаны і прыніжаны я надзвычайна, роў я ад трымцення сэрца майго.

Госпадзе, ўсенька жаданьне маё яўна перад Табою, дый уздыханьне маё ад Цябе ня ўкрыта.
 
Госпадзе, перад Табою ўся жальба мая, і ўздыханне маё не ўтоена ад Цябе.

Крэпка б’ецца сэрца маё; пакінула мяне сіла мая, і сьветласьць вачэй маіх — няма яе ў мяне.
 
Затрапяталася сэрца маё, пакінула мяне сіла мая; святло вачэй маіх — і таго няма са мною.

Тыя, што любілі мяне, і прыяцелі мае ўцякаюць ад ранаў маіх, і радня мая воддаль стаіць ад мяне.
 
Прыяцелі мае і блізкія мае сталі наводдаль ад пакутаў маіх, а сваякі мае сталі здалёк.

А тыя, што шукаюць душу маю, мне сеці стаўляюць; а тыя, што жадаюць няшчасьця майго, пра пагібель гавораць маю ды ўсьцяж разважаюць аб здрадзе.
 
І расставілі пасткі тыя, што шукалі душу маю, а тыя, што вельмі жадалі мне ліха, прамаўлялі падступнае і цэлы дзень планавалі хітрасці.

Я-ж, быццам глухі, ня чую, і да нямога падобны, што вуснаў не расчыняе сваіх.
 
А я, быццам глухі, не чую і, як нямы, не адкрываю вуснаў сваіх.

І стаўся я, як чалавек, што ня чуе, што ў вуснах ягоных няма апраўданьня.
 
І зрабіўся я, быццам чалавек, які не чуе і не мае ў вуснах сваіх апраўданняў.

Бо на Цябе спадзяюся я, Госпадзе; Ты пачуеш, Госпадзе, Божа Ты мой!
 
У Табе бо, Госпадзе, надзею маю, Ты выслухаеш, Госпадзе, Божа мой.

І кажу: Каб толькі яны не пацяшаліся нада мной! Калі пахіснулася стапа мая, яны крэпка пышацца пачалі прада мною.
 
Дык вось я кажу: «Хай не пацяшаюцца з мяне, калі хістаюцца ногі мае, хай не ўзвышаюць сябе перада мной».

Я блізкі ўпадку, і сум мой усьцяж прада мною.
 
Я ўжо магу хутка зваліцца, і боль мой заўжды перада мной.

Бо віну маю вызнаць я мушу, сумую дзеля грэху майго.
 
Дык і прызнаюся ў сваёй правіннасці і з прычыны граху майго я ўстрывожыўся.

Няшчысьлёныя тыя, што бязьвінна мяне вінавацяць, і многа такіх, што бяз прычыны мяне ненавідзяць.
 
Але непрыяцелі мае жывуць, і яны сталі дужэйшымі, і памножыліся тыя, што ненавідзяць мяне несправядліва.

Злом за дабро мне плацяць яны; за тое варожа яны супраць мяне выступаюць, што я за добрым ганюся.
 
І тыя, што ліхам адплачваюць за дабро, нападаюць на мяне, бо іду я следам за дабром.

Не пакінь мяне, Госпад і Бог мой! Не адыходзь ад мяне Ты!
 
Не пакідай мяне, Госпадзе, Божа мой, не адступайся ад мяне,

Пасьпяшы на ўспамогу мне Госпадзе, Спасе Ты мой!
 
спяшайся мне на дапамогу, Госпадзе, Збаўца мой.