Псалтыр 78 псалом
Псалтыр
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Пераклад Чарняўскага 2017
Навука Асапава.Чуй, мой народзе, навуку маю, вуха сваё да слоў вуснаў маіх прыхілеце!
Маскіль. Асафа. Звярні ўвагу, народзе мой, на навуку маю; схіліце вуха вашае на словы вуснаў маіх.
Адчыню я вусны мае ў прыповесьці, казаць буду загадкі старадаўныя.
Адкрыю вусны мае ў прыпавесцях, выказваць буду тое, што было скрыта ад стварэння свету.
Што чулі мы і даведаліся, ды што нам бацькі расказалі,
Колькі ж мы пачулі і спазналі пра гэта, і продкі нашыя расказалі нам.
гэта ня ўкрыем ад іхніх дзяцей, што народзяцца, абвяшчаючы слаўныя ўчынкі Госпада і магутнасьць Ягоную й цуды Яго, што Ён робіў.
Не ўтоім і мы ад сыноў іх, расказваючы наступнаму пакаленню пра хвалу Госпада, і пра магуцці Яго, і пра цуды Яго, якія ўчыніў.
Ён сьведчаньне Сваё ў Якубе паставіў і паклаў Закон у Ізраілю, загадаўшы бацьком нашым, каб сыном сваім пераказвалі,
Усталяваў Ён сведчанне ў Якубе і паклаў закон для Ізраэля; як многа ўсяго загадаў Ён продкам нашым паведаміць і сынам сваім,
каб ведаў род патомны, дзеці, якія народзяцца, ды каб яны ў свой час сыном сваім наказалі,
каб спазнала наступнае пакаленне, сыны, якія народзяцца. Уздымуцца яны і раскажуць сынам сваім,
каб на Бога надзею сваю ўскладалі, аб дзеяньнях вялікіх Бога не забываліся ды запаведзі Ягоныя захоўвалі,
каб на Бога ўскладалі надзею сваю і каб не забываліся пра справы Божыя і каб выконвалі Яго загады.
і ня былі-б падобныя да бацькоў сваіх, роду адступнікаў і непакорных, роду, што сэрца свайго не спасобіў, каб дух ягоны верны быў Богу.
Хай не стануцца яны, як продкі іх, пакаленне непакорлівае і няўрымслівае; пакаленне, якое не ўмацавала сэрца свайго і не быў верны Богу дух яго.
Сыны Яхрэмавы, уваружаныя лукамі, у дзень бітвы назад павярнулі.
Сыны Эфраіма, што нацягваюць і спускаюць лук, былі павернуты назад у дзень вайны.
Яны не захавалі запавету Божага й не хацелі хадзіць паводле Закону Ягонага.
Не трымаліся яны запавету Божага і не згаджаліся жыць па законе Яго.
Яны забыліся аб вялікіх дзеяньнях Ягоных ды цудах, што Ён ім зьявіў.
І забыліся яны пра справы Яго і пра цуды Яго, якія паказаў ім.
Перад бацькамі іх цуды рабіў Ён у Эгіпце, на полі Цоанскім.
Уваччу продкаў іх учыніў Ён цуды ў зямлі Егіпецкай, на полі танейскім.
Ён мора расьсек і іх перавёў праз яго, і воды паставіў, як сьцены,
Рассек Ён мора і правёў іх, і паставіў воды, быццам у бурдзюку.
удзень вёў іх хмарай, а ўначы — зьяньнем агністым.
І правёў іх у воблаку на працягу дня, а на працягу ўсёй ночы ў асвятленні агню.
Ён скалы ў пустыні ра-шчапляў і паіў іх так шчодра, быццам з бяздоньня;
Рассек Ён скалу ў пустыні і наводніў іх, быццам глыбокая бездань.
патокі із скалаў плылі, і воды цяклі ракамі.
І вывеў ручаіны са скалы і выпусціў воды, быццам рэкі.
І ўсё-ж яны і далей грашылі проці Яго, бунт у пустыні ўзьнімаючы проці Найвышняга.
Але ўсё яшчэ працягвалі яны грашыць супраць Яго, да гневу ўзрушылі Узвышняга ў бязводдзі.
Яны Бога ў сэрцы сваім спакушалі, просячы корму водле жадобы сваёй.
І спакушалі яны Бога ў сэрцах сваіх, дамагаючыся ежы для душ сваіх.
І проці Бога бурчэлі, гаворачы: Хіба-ж Бог у пустыні можа нам стол прыгатовіць?
І супраць Бога прамаўлялі яны, казалі: «Няўжо зможа Бог нарыхтаваць стол у пустыні?»
Вось, па скале Ён удэрыў, і люнулі воды і ручаі пацяклі; але ці можа Ён даць такжа й хлеба — ды мяса народу Свайму прыгатовіць?
Вось, ударыў Ён у скалу, і пацяклі воды, і ручаі разліліся. «Няўжо зможа Ён таксама даць хлеб і нарыхтаваць мяса народу Свайму?»
Дык абурыўся Госпад, пачуўшы, і ўзгарэўся агонь на Якуба, і ўзьняўся гнеў на Ізраіля
Гэта пачуў Госпад і абурыўся, і запаліў агонь супраць Якуба, і гнеў падняўся на Ізраэля.
за тое, што Богу яны не паверылі й не спадзяваліся на ўспамогу Ягоную.
Бо не паверылі яны ў Бога, не мелі надзеі ў збавенні Яго.
Але хмарам высока Ён даў загад і расчыніў дзьверы неба,
І вось загадаў Ён хмарам зверху і адчыніў дзверы неба,
і пасыпаў ім манну, як дождж, і даў ім хлеба нябеснага.
і паслаў ім дажджом манну для ежы, і хлеб нябесны даў ім;
Хлеб Ангелаў кожны меў есьці; Ён ім корму паслаў ды ўволю.
хлеб анёльскі спажыў чалавек; паслаў Ён ежы ім у дастатку.
Вецер усходні адвярнуў Ён на небе і сілай Сваёю навёў вецер паўдзённы;
Узняў Ён усходні вецер на небе і навёў магуццем Сваім вецер паўднёвы;
і, быццам пыл, спусьціў на іх мяса — птушак крылатых, як пясок ля мора.
і паслаў на іх дажджом мяса, быццам пыл, і, быццам пясок марскі, — птушак крылатых:
Скінуў іх сярод іх табору, навакола іхніх палатак.
І ўпалі яны пасярод іх лагера, вакол палатак іх.
І елі яны многа ўдосыць, і Ён даў ім жаданае.
І сталі яны спажываць, і наеліся добра, і па патрэбе іх даў Ён ім.
Ды йшчэ не зракліся яны жадобы сваёй, яшчэ ежа іх была ў іх вуснах.
Ды яшчэ не задаволіліся яны ў патрэбе сваёй, а ежа іх была яшчэ ў вуснах іх,
Дык гнеў Божы ўзьняўся на іх, і губіў тлустых, і дзяцюкоў Ізраілявых паваліў.
як загарэўся на іх гнеў Божы, і забіў Ён тлустасць іх, унівеч зрынуў абраных ізраэльцаў.
Пры ўсім гзтым яны йшчэ грашылі далей і ў цуды Яго ня веравалі.
Ва ўсім гэтым грашылі яны далей, не паверылі Яго цудам.
Дык зыходзілі дні іх марна і леты ў страху.
і загубіў дні іх ў марнасці і гады іх у страху.
Калі Ён зьніштажаў іх, дык шукалі Яго, наварачываліся і зварачаліся да Бога,
Калі забіваў Ён іх, пачыналі шукаць Яго і, навернутыя, прыходзілі да Яго на досвітку.
дый успаміналі, што Бог — іх прыпынак, Найвышэйшы — Спас іхні.
І прыпаміналі сабе, што Бог — іх Успаможца, і Бог Узвышні — іх Адкупіцель.
Яны лесьцілі Яму вуснамі Сваімі і языком сваім ілгалі перад Ім,
І ўгаворвалі Яго вуснамі сваімі і хлусілі Яму сваім языком.
ды сэрца іхняе ня было Яму вернае, і не захоўвалі верна Закону Ягонага.
Бо сэрца іх не было праўдзівым з Ім, і не былі яны вернымі ў запавеце Яго.
А Ён, ласкавы, дараваў ім грэх іхні і ня зьніштожыў іх, неаднакроць супыняў Свой гнеў і не даваў ходу ўсёй ярасьці Сваёй,
Ён, аднак, быў міласэрны і спагадны да несправядлівасці і не губіў іх. Часта адводзіў Ён Свой гнеў і не палаў на поўню ў Сваім абурэнні.
бо памятаў, што яны — цела, подмух, які адыходзе й ня вернецца.
І прыпамінаў сабе, што яны — толькі цела, подых імклівы і незваротны.
Як часта яны паўставалі супраць Яго ў пустыні, засмучалі Яго ў зямлі бязьлюднай!
Колькі разоў раздражнялі Яго ў пустыні, да гневу ўзбуджалі Яго ў бязводдзі!
Ізноў ды ізноў яны спакушалі Бога і абражалі Сьвятога Ізраілявага.
І зноў спакушалі Бога і раздражнялі Святога Ізраэлева.
Не памяталі яны рукі Ягонае, дня, калі Ён іх вызваліў з уціску,
Не ўспаміналі яны пра руку Яго, пра дзень, калі адкупіў Ён іх з рукі пераследніка.
калі знакі Свае рабіў у Эгіпце і цуды Свае на палёх Цоанскіх:
Калі падаў Ён у Егіпце знакі Свае і цуды Свае ў полі танейскім.
бо абярнуў Ён іх рэкі й патокі у кроў, каб піць не маглі,
Ператварыў Ён у кроў рэкі іх і ручаі іх, каб не пілі.
наслаў ім кузурак, што іх кусалі, ды жабаў, што іх губілі;
Наслаў на іх мух, і тыя кусалі іх, і жабаў, і тыя губілі іх.
плады зямныя аддаў рабацтву, а працу рук іхніх — саранчы.
На ўраджай іх напусціў вусеняў, а плады працы іх аддаў саранчы.
Вінаградныя лозы градам пабіў, фіговыя дрэвы — шэраньню.
Градам знішчыў вінаграднікі іх, а морвы іх — маразамі.
Скаціну іхнюю граду аддаў, а стады — маланкам;
І аддаў граду жывёлу іх, а статкі іх — полымю агністаму.
паслаў на іх полымя гневу Свайго, абурэньне і ярасьць ды пошасьці, навалу злых ангелаў.
Наслаў на іх полымя гневу Свайго; раз’ятранасць, пагрозлівасць і прыцясненне — насланне ліхіх анёлаў.
Даў попуст гневу Свайму, ад сьмерці іх душ не спасаў, жыцьцё іх на мор аддаў;
Даў вольны шлях гневу Свайму, не ўхаваў ад смерці душы іх і жыццё іх спыніў.
пабіў усіх першакоў у Эгіпце, зачаткі расплоду ў палатках Хамавых;
І выгубіў Ён усё першароднае ў зямлі Егіпецкай, парасткі ствалоў іх у палатках Хама.
і, як авечкі, вывеў народ Свой і вёў праз пустыніо, як стада;
Ён правёў, як авечак, народ Свой, і правёў іх, быццам статак, па пустыні.
вёў іх бясьпечна, і нечага было ім баяцца, а ворагаў іхніх мора накрыла;
І вывеў іх у спадзяванні, і яны не баяліся, а непрыяцеляў іх пакрыла мора.
і давёў іх да краіны Сваёй сьвятой, да гары, што здабыла правіца Ягоная;
І ўвёў іх у межы пасвячэння Свайго, на гару, якую здабыла правіца Яго.
і спрад аблічча іх выгнаў народы, зямлю-ж падзяліў паміж імі у спадчыну, у іхніх палатках калены Ізраіля Ён абсадзіў.
І адрынуў перад імі паганаў, і падзяліў ім зямлю шнуром спадчыны, і даў пакаленням ізраэльскім жыць у палатках іх.
Ды ўсё йшчэ яны спакушалі Найвышэйшага Бога, паўставалі супраць Яго, запаветаў Яго не захоўвалі.
Ды спакушалі і раздражнялі яны Бога Узвышняга і сведчанняў Яго не захоўвалі.
Яны адступаліся й здрайцамі былі, як і бацькі іх, выварачваліся, быццам той лук няверны.
І адступалі, і крывадушнічалі, як і бацькі іх, пераварочваліся назад, як крывы лук,
Яны абуралі Яго высакосьцямі сваімі й ідаламі сваімі дражнілі Яго.
да гневу ўзбуджалі Яго ўзгоркамі сваімі, і балванамі сваімі справакавалі Яго да рэўнасці.
Пачуў Бог і гневам узгарэўся, і зусім адапхнуў Ён Ізраіля.
Пачуў Бог і ўзгарэўся гневам, і рэзка адцураўся Ізраэля.
Адапхнуў Ён сялібу ў Сіломе, палатку, дзе жыў між людзьмі;
І адкінуў Ён паселішча Сіло, палатку, дзе пасяліўся сярод людзей.
аддаў у палон Сваю моц і славу Сваю ў рукі ворага.
І аддаў у палон магуцце Сваё і аздобу Сваю — у рукі непрыяцеля.
Пад меч аддаў Свой народ, на спадчыну Сваю разьярыўся.
І замкнуў Ён мячом народ Свой, і на спадчыну Сваю абурыўся.
Дзяцюкоў ягоных агонь пажыраў, і дзяўчаты бяз песень вясельных аставаліся.
Юнакоў іх зжор агонь, а дзяўчаты іх — не замужам.
Сьвяшчэньнікі яго гібелі ад мяча, і ўдовы яго не галасілі.
Святары іх палеглі ад меча, і ўдовы іх не былі аплаканыя.
Ды быццам зо-сну прачнуўся Госпад, як той волат, што віно разварушыла яго,
І падняўся Госпад, як быццам ад сну, нібы волат, закамянелы ад віна.
і адбіў Ён ворагаў, на вечны сорам аддаў іх.
І ўдарыў на ворагаў сваіх з заплечча і справіў ім вечную ганьбу.
І адапхнуў Ён палатку Язэпаву, і ня выбраў калена Яхрэмавага,
І пакінуў Ён палатку Язэпа, і не абраў сабе пакалення Эфраіма.
а выбраў калена Юдава, гару Сыонскую, якую ўлюбіў;
Але абраў сабе пакаленне Юды, гару Сіён, якую ўзлюбіў.
і збудаваў Ён пад неба высокую Сьвятыню Сваю; навекі, як зямлю, умацаваў яе.
І збудаваў, як найвышэйшае свяцілішча Сваё, так і зямлю, якую ўстанавіў навечна.
І выбраў раба Свайго Давіда, і ўзяў яго ад абораў авечых,
І выбраў Давіда слугою Сваім, і выставіў яго ад статкаў авечых,
і ад дойных авечак забраў яго, каб пасьвіў Ягоны народ, Якубавы, і спадчыну Ягоную, Ізраіля.
ад акочаных [авечак] прыняў яго, пасвіць Якубаў народ Свой і Ізраэлеву спадчыну Сваю.
І той пасьвіў іх у прастаце сэрца свайго і вадзіў іх мудрай рукой.
І пасвіў іх у бязвіннасці сэрца свайго і ў мудрасці рук сваіх вадзіў іх.