Псалтыр 78 псалом

Псалтыр
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Пераклад Чарняўскага 2017

 
 

Навука Асапава.Чуй, мой народзе, навуку маю, вуха сваё да слоў вуснаў маіх прыхілеце!
 
Маскіль. Асафа. Звярні ўвагу, народзе мой, на навуку маю; схіліце вуха вашае на словы вуснаў маіх.

Адчыню я вусны мае ў прыповесьці, казаць буду загадкі старадаўныя.
 
Адкрыю вусны мае ў прыпавесцях, выказваць буду тое, што было скрыта ад стварэння свету.

Што чулі мы і даведаліся, ды што нам бацькі расказалі,
 
Колькі ж мы пачулі і спазналі пра гэта, і продкі нашыя расказалі нам.

гэта ня ўкрыем ад іхніх дзяцей, што народзяцца, абвяшчаючы слаўныя ўчынкі Госпада і магутнасьць Ягоную й цуды Яго, што Ён робіў.
 
Не ўтоім і мы ад сыноў іх, расказваючы наступнаму пакаленню пра хвалу Госпада, і пра магуцці Яго, і пра цуды Яго, якія ўчыніў.

Ён сьведчаньне Сваё ў Якубе паставіў і паклаў Закон у Ізраілю, загадаўшы бацьком нашым, каб сыном сваім пераказвалі,
 
Усталяваў Ён сведчанне ў Якубе і паклаў закон для Ізраэля; як многа ўсяго загадаў Ён продкам нашым паведаміць і сынам сваім,

каб ведаў род патомны, дзеці, якія народзяцца, ды каб яны ў свой час сыном сваім наказалі,
 
каб спазнала наступнае пакаленне, сыны, якія народзяцца. Уздымуцца яны і раскажуць сынам сваім,

каб на Бога надзею сваю ўскладалі, аб дзеяньнях вялікіх Бога не забываліся ды запаведзі Ягоныя захоўвалі,
 
каб на Бога ўскладалі надзею сваю і каб не забываліся пра справы Божыя і каб выконвалі Яго загады.

і ня былі-б падобныя да бацькоў сваіх, роду адступнікаў і непакорных, роду, што сэрца свайго не спасобіў, каб дух ягоны верны быў Богу.
 
Хай не стануцца яны, як продкі іх, пакаленне непакорлівае і няўрымслівае; пакаленне, якое не ўмацавала сэрца свайго і не быў верны Богу дух яго.

Сыны Яхрэмавы, уваружаныя лукамі, у дзень бітвы назад павярнулі.
 
Сыны Эфраіма, што нацягваюць і спускаюць лук, былі павернуты назад у дзень вайны.

Яны не захавалі запавету Божага й не хацелі хадзіць паводле Закону Ягонага.
 
Не трымаліся яны запавету Божага і не згаджаліся жыць па законе Яго.

Яны забыліся аб вялікіх дзеяньнях Ягоных ды цудах, што Ён ім зьявіў.
 
І забыліся яны пра справы Яго і пра цуды Яго, якія паказаў ім.

Перад бацькамі іх цуды рабіў Ён у Эгіпце, на полі Цоанскім.
 
Уваччу продкаў іх учыніў Ён цуды ў зямлі Егіпецкай, на полі танейскім.

Ён мора расьсек і іх перавёў праз яго, і воды паставіў, як сьцены,
 
Рассек Ён мора і правёў іх, і паставіў воды, быццам у бурдзюку.

удзень вёў іх хмарай, а ўначы — зьяньнем агністым.
 
І правёў іх у воблаку на працягу дня, а на працягу ўсёй ночы ў асвятленні агню.

Ён скалы ў пустыні ра-шчапляў і паіў іх так шчодра, быццам з бяздоньня;
 
Рассек Ён скалу ў пустыні і наводніў іх, быццам глыбокая бездань.

патокі із скалаў плылі, і воды цяклі ракамі.
 
І вывеў ручаіны са скалы і выпусціў воды, быццам рэкі.

І ўсё-ж яны і далей грашылі проці Яго, бунт у пустыні ўзьнімаючы проці Найвышняга.
 
Але ўсё яшчэ працягвалі яны грашыць супраць Яго, да гневу ўзрушылі Узвышняга ў бязводдзі.

Яны Бога ў сэрцы сваім спакушалі, просячы корму водле жадобы сваёй.
 
І спакушалі яны Бога ў сэрцах сваіх, дамагаючыся ежы для душ сваіх.

І проці Бога бурчэлі, гаворачы: Хіба-ж Бог у пустыні можа нам стол прыгатовіць?
 
І супраць Бога прамаўлялі яны, казалі: «Няўжо зможа Бог нарыхтаваць стол у пустыні?»

Вось, па скале Ён удэрыў, і люнулі воды і ручаі пацяклі; але ці можа Ён даць такжа й хлеба — ды мяса народу Свайму прыгатовіць?
 
Вось, ударыў Ён у скалу, і пацяклі воды, і ручаі разліліся. «Няўжо зможа Ён таксама даць хлеб і нарыхтаваць мяса народу Свайму?»

Дык абурыўся Госпад, пачуўшы, і ўзгарэўся агонь на Якуба, і ўзьняўся гнеў на Ізраіля
 
Гэта пачуў Госпад і абурыўся, і запаліў агонь супраць Якуба, і гнеў падняўся на Ізраэля.

за тое, што Богу яны не паверылі й не спадзяваліся на ўспамогу Ягоную.
 
Бо не паверылі яны ў Бога, не мелі надзеі ў збавенні Яго.

Але хмарам высока Ён даў загад і расчыніў дзьверы неба,
 
І вось загадаў Ён хмарам зверху і адчыніў дзверы неба,

і пасыпаў ім манну, як дождж, і даў ім хлеба нябеснага.
 
і паслаў ім дажджом манну для ежы, і хлеб нябесны даў ім;

Хлеб Ангелаў кожны меў есьці; Ён ім корму паслаў ды ўволю.
 
хлеб анёльскі спажыў чалавек; паслаў Ён ежы ім у дастатку.

Вецер усходні адвярнуў Ён на небе і сілай Сваёю навёў вецер паўдзённы;
 
Узняў Ён усходні вецер на небе і навёў магуццем Сваім вецер паўднёвы;

і, быццам пыл, спусьціў на іх мяса — птушак крылатых, як пясок ля мора.
 
і паслаў на іх дажджом мяса, быццам пыл, і, быццам пясок марскі, — птушак крылатых:

Скінуў іх сярод іх табору, навакола іхніх палатак.
 
І ўпалі яны пасярод іх лагера, вакол палатак іх.

І елі яны многа ўдосыць, і Ён даў ім жаданае.
 
І сталі яны спажываць, і наеліся добра, і па патрэбе іх даў Ён ім.

Ды йшчэ не зракліся яны жадобы сваёй, яшчэ ежа іх была ў іх вуснах.
 
Ды яшчэ не задаволіліся яны ў патрэбе сваёй, а ежа іх была яшчэ ў вуснах іх,

Дык гнеў Божы ўзьняўся на іх, і губіў тлустых, і дзяцюкоў Ізраілявых паваліў.
 
як загарэўся на іх гнеў Божы, і забіў Ён тлустасць іх, унівеч зрынуў абраных ізраэльцаў.

Пры ўсім гзтым яны йшчэ грашылі далей і ў цуды Яго ня веравалі.
 
Ва ўсім гэтым грашылі яны далей, не паверылі Яго цудам.

Дык зыходзілі дні іх марна і леты ў страху.
 
і загубіў дні іх ў марнасці і гады іх у страху.

Калі Ён зьніштажаў іх, дык шукалі Яго, наварачываліся і зварачаліся да Бога,
 
Калі забіваў Ён іх, пачыналі шукаць Яго і, навернутыя, прыходзілі да Яго на досвітку.

дый успаміналі, што Бог — іх прыпынак, Найвышэйшы — Спас іхні.
 
І прыпаміналі сабе, што Бог — іх Успаможца, і Бог Узвышні — іх Адкупіцель.

Яны лесьцілі Яму вуснамі Сваімі і языком сваім ілгалі перад Ім,
 
І ўгаворвалі Яго вуснамі сваімі і хлусілі Яму сваім языком.

ды сэрца іхняе ня было Яму вернае, і не захоўвалі верна Закону Ягонага.
 
Бо сэрца іх не было праўдзівым з Ім, і не былі яны вернымі ў запавеце Яго.

А Ён, ласкавы, дараваў ім грэх іхні і ня зьніштожыў іх, неаднакроць супыняў Свой гнеў і не даваў ходу ўсёй ярасьці Сваёй,
 
Ён, аднак, быў міласэрны і спагадны да несправядлівасці і не губіў іх. Часта адводзіў Ён Свой гнеў і не палаў на поўню ў Сваім абурэнні.

бо памятаў, што яны — цела, подмух, які адыходзе й ня вернецца.
 
І прыпамінаў сабе, што яны — толькі цела, подых імклівы і незваротны.

Як часта яны паўставалі супраць Яго ў пустыні, засмучалі Яго ў зямлі бязьлюднай!
 
Колькі разоў раздражнялі Яго ў пустыні, да гневу ўзбуджалі Яго ў бязводдзі!

Ізноў ды ізноў яны спакушалі Бога і абражалі Сьвятога Ізраілявага.
 
І зноў спакушалі Бога і раздражнялі Святога Ізраэлева.

Не памяталі яны рукі Ягонае, дня, калі Ён іх вызваліў з уціску,
 
Не ўспаміналі яны пра руку Яго, пра дзень, калі адкупіў Ён іх з рукі пераследніка.

калі знакі Свае рабіў у Эгіпце і цуды Свае на палёх Цоанскіх:
 
Калі падаў Ён у Егіпце знакі Свае і цуды Свае ў полі танейскім.

бо абярнуў Ён іх рэкі й патокі у кроў, каб піць не маглі,
 
Ператварыў Ён у кроў рэкі іх і ручаі іх, каб не пілі.

наслаў ім кузурак, што іх кусалі, ды жабаў, што іх губілі;
 
Наслаў на іх мух, і тыя кусалі іх, і жабаў, і тыя губілі іх.

плады зямныя аддаў рабацтву, а працу рук іхніх — саранчы.
 
На ўраджай іх напусціў вусеняў, а плады працы іх аддаў саранчы.

Вінаградныя лозы градам пабіў, фіговыя дрэвы — шэраньню.
 
Градам знішчыў вінаграднікі іх, а морвы іх — маразамі.

Скаціну іхнюю граду аддаў, а стады — маланкам;
 
І аддаў граду жывёлу іх, а статкі іх — полымю агністаму.

паслаў на іх полымя гневу Свайго, абурэньне і ярасьць ды пошасьці, навалу злых ангелаў.
 
Наслаў на іх полымя гневу Свайго; раз’ятранасць, пагрозлівасць і прыцясненне — насланне ліхіх анёлаў.

Даў попуст гневу Свайму, ад сьмерці іх душ не спасаў, жыцьцё іх на мор аддаў;
 
Даў вольны шлях гневу Свайму, не ўхаваў ад смерці душы іх і жыццё іх спыніў.

пабіў усіх першакоў у Эгіпце, зачаткі расплоду ў палатках Хамавых;
 
І выгубіў Ён усё першароднае ў зямлі Егіпецкай, парасткі ствалоў іх у палатках Хама.

і, як авечкі, вывеў народ Свой і вёў праз пустыніо, як стада;
 
Ён правёў, як авечак, народ Свой, і правёў іх, быццам статак, па пустыні.

вёў іх бясьпечна, і нечага было ім баяцца, а ворагаў іхніх мора накрыла;
 
І вывеў іх у спадзяванні, і яны не баяліся, а непрыяцеляў іх пакрыла мора.

і давёў іх да краіны Сваёй сьвятой, да гары, што здабыла правіца Ягоная;
 
І ўвёў іх у межы пасвячэння Свайго, на гару, якую здабыла правіца Яго.

і спрад аблічча іх выгнаў народы, зямлю-ж падзяліў паміж імі у спадчыну, у іхніх палатках калены Ізраіля Ён абсадзіў.
 
І адрынуў перад імі паганаў, і падзяліў ім зямлю шнуром спадчыны, і даў пакаленням ізраэльскім жыць у палатках іх.

Ды ўсё йшчэ яны спакушалі Найвышэйшага Бога, паўставалі супраць Яго, запаветаў Яго не захоўвалі.
 
Ды спакушалі і раздражнялі яны Бога Узвышняга і сведчанняў Яго не захоўвалі.

Яны адступаліся й здрайцамі былі, як і бацькі іх, выварачваліся, быццам той лук няверны.
 
І адступалі, і крывадушнічалі, як і бацькі іх, пераварочваліся назад, як крывы лук,

Яны абуралі Яго высакосьцямі сваімі й ідаламі сваімі дражнілі Яго.
 
да гневу ўзбуджалі Яго ўзгоркамі сваімі, і балванамі сваімі справакавалі Яго да рэўнасці.

Пачуў Бог і гневам узгарэўся, і зусім адапхнуў Ён Ізраіля.
 
Пачуў Бог і ўзгарэўся гневам, і рэзка адцураўся Ізраэля.

Адапхнуў Ён сялібу ў Сіломе, палатку, дзе жыў між людзьмі;
 
І адкінуў Ён паселішча Сіло, палатку, дзе пасяліўся сярод людзей.

аддаў у палон Сваю моц і славу Сваю ў рукі ворага.
 
І аддаў у палон магуцце Сваё і аздобу Сваю — у рукі непрыяцеля.

Пад меч аддаў Свой народ, на спадчыну Сваю разьярыўся.
 
І замкнуў Ён мячом народ Свой, і на спадчыну Сваю абурыўся.

Дзяцюкоў ягоных агонь пажыраў, і дзяўчаты бяз песень вясельных аставаліся.
 
Юнакоў іх зжор агонь, а дзяўчаты іх — не замужам.

Сьвяшчэньнікі яго гібелі ад мяча, і ўдовы яго не галасілі.
 
Святары іх палеглі ад меча, і ўдовы іх не былі аплаканыя.

Ды быццам зо-сну прачнуўся Госпад, як той волат, што віно разварушыла яго,
 
І падняўся Госпад, як быццам ад сну, нібы волат, закамянелы ад віна.

і адбіў Ён ворагаў, на вечны сорам аддаў іх.
 
І ўдарыў на ворагаў сваіх з заплечча і справіў ім вечную ганьбу.

І адапхнуў Ён палатку Язэпаву, і ня выбраў калена Яхрэмавага,
 
І пакінуў Ён палатку Язэпа, і не абраў сабе пакалення Эфраіма.

а выбраў калена Юдава, гару Сыонскую, якую ўлюбіў;
 
Але абраў сабе пакаленне Юды, гару Сіён, якую ўзлюбіў.

і збудаваў Ён пад неба высокую Сьвятыню Сваю; навекі, як зямлю, умацаваў яе.
 
І збудаваў, як найвышэйшае свяцілішча Сваё, так і зямлю, якую ўстанавіў навечна.

І выбраў раба Свайго Давіда, і ўзяў яго ад абораў авечых,
 
І выбраў Давіда слугою Сваім, і выставіў яго ад статкаў авечых,

і ад дойных авечак забраў яго, каб пасьвіў Ягоны народ, Якубавы, і спадчыну Ягоную, Ізраіля.
 
ад акочаных [авечак] прыняў яго, пасвіць Якубаў народ Свой і Ізраэлеву спадчыну Сваю.

І той пасьвіў іх у прастаце сэрца свайго і вадзіў іх мудрай рукой.
 
І пасвіў іх у бязвіннасці сэрца свайго і ў мудрасці рук сваіх вадзіў іх.