Псалтыр 78 псалом
Псалтыр
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Пераклад Антонія Бокуна
Навука Асапава.Чуй, мой народзе, навуку маю, вуха сваё да слоў вуснаў маіх прыхілеце!
Навучаньне Асафа. Зважай, народзе мой, на закон мой, прыхіліце вушы свае да словаў вуснаў маіх!
Адчыню я вусны мае ў прыповесьці, казаць буду загадкі старадаўныя.
Адчыню я вусны мае ў прыповесьці, буду апавядаць загадкі старадаўнія.
Што чулі мы і даведаліся, ды што нам бацькі расказалі,
Што чулі мы і даведаліся, і што бацькі нашыя расказалі нам,
гэта ня ўкрыем ад іхніх дзяцей, што народзяцца, абвяшчаючы слаўныя ўчынкі Госпада і магутнасьць Ягоную й цуды Яго, што Ён робіў.
гэтага не схаваем ад сыноў іхніх, абвяшчаючы пакаленьню наступнаму хвалу ГОСПАДА і магутнасьць Ягоную, і цуды Ягоныя, што Ён учыніў.
Ён сьведчаньне Сваё ў Якубе паставіў і паклаў Закон у Ізраілю, загадаўшы бацьком нашым, каб сыном сваім пераказвалі,
І Ён узьняў сьведчаньне ў Якубе, і паклаў Закон у Ізраілі, пра гэта загадаў бацькам нашым, каб яны паведамілі [гэта] сынам сваім,
каб ведаў род патомны, дзеці, якія народзяцца, ды каб яны ў свой час сыном сваім наказалі,
каб ведала пакаленьне наступнае, сыны, якія народзяцца, і каб яны ў свой час абвясьцілі [гэта] сынам сваім.
каб на Бога надзею сваю ўскладалі, аб дзеяньнях вялікіх Бога не забываліся ды запаведзі Ягоныя захоўвалі,
І ўскладуць на Бога надзею сваю, і не забудуцца пра дзеяньні Божыя, і прыказаньні Ягоныя будуць захоўваць,
і ня былі-б падобныя да бацькоў сваіх, роду адступнікаў і непакорных, роду, што сэрца свайго не спасобіў, каб дух ягоны верны быў Богу.
і ня будуць падобныя да бацькоў сваіх, пакаленьня бунтаўнікоў і непакорных, пакаленьня, якое нетрывалае ў сэрцы сваім і дух іхні няверны Богу.
Сыны Яхрэмавы, уваружаныя лукамі, у дзень бітвы назад павярнулі.
Сыны Эфраіма, узброеныя лукамі, павярнулі назад у дзень бітвы.
Яны не захавалі запавету Божага й не хацелі хадзіць паводле Закону Ягонага.
Яны не захавалі запавету Божага і адмовіліся хадзіць паводле Закону Ягонага.
Яны забыліся аб вялікіх дзеяньнях Ягоных ды цудах, што Ён ім зьявіў.
І забыліся пра дзеі Ягоныя і цуды, якія Ён даў ім бачыць.
Перад бацькамі іх цуды рабіў Ён у Эгіпце, на полі Цоанскім.
Перад бацькамі іхнімі ўчыніў Ён цуды ў зямлі Эгіпецкай, на полі Цаан.
Ён мора расьсек і іх перавёў праз яго, і воды паставіў, як сьцены,
Ён расьсек мора і перавёў іх [праз яго], і паставіў воды, як капу.
удзень вёў іх хмарай, а ўначы — зьяньнем агністым.
І вёў іх удзень воблакам, і ўсю ноч — сьвятлом вогненным.
Ён скалы ў пустыні ра-шчапляў і паіў іх так шчодра, быццам з бяздоньня;
Ён рашчапіў скалы ў пустыні і напаіў іх, быццам з вялікай бездані,
патокі із скалаў плылі, і воды цяклі ракамі.
і вывеў струмяні са скалаў, і пацяклі рэкамі воды.
І ўсё-ж яны і далей грашылі проці Яго, бунт у пустыні ўзьнімаючы проці Найвышняга.
Але яны і надалей грашылі супраць Яго, бунтаваліся супраць Найвышэйшага ў сухой [зямлі].
Яны Бога ў сэрцы сваім спакушалі, просячы корму водле жадобы сваёй.
Яны выпрабоўвалі Бога ў сэрцах сваіх, жадаючы спажывы для душаў сваіх.
І проці Бога бурчэлі, гаворачы: Хіба-ж Бог у пустыні можа нам стол прыгатовіць?
І гаварылі супраць Бога, кажучы: «Хіба Бог можа прыгатаваць стол у пустыні?»
Вось, па скале Ён удэрыў, і люнулі воды і ручаі пацяклі; але ці можа Ён даць такжа й хлеба — ды мяса народу Свайму прыгатовіць?
Вось, Ён ударыў скалу, і лінулі воды, і ручаі пацяклі. «Але ці можа Ён даць таксама хлеба і паставіць мяса для народу Свайго?»
Дык абурыўся Госпад, пачуўшы, і ўзгарэўся агонь на Якуба, і ўзьняўся гнеў на Ізраіля
І пачуў ГОСПАД, і абурыўся, і ўзгарэўся агонь на Якуба, і ўзьняўся гнеў на Ізраіля,
за тое, што Богу яны не паверылі й не спадзяваліся на ўспамогу Ягоную.
бо яны ня верылі Богу і не спадзяваліся на збаўленьне Ягонае.
Але хмарам высока Ён даў загад і расчыніў дзьверы неба,
І Ён загадаў хмарам высока, і адчыніў дзьверы неба,
і пасыпаў ім манну, як дождж, і даў ім хлеба нябеснага.
і спаслаў дажджом ім манну, і даў ім збожжа нябеснага.
Хлеб Ангелаў кожны меў есьці; Ён ім корму паслаў ды ўволю.
Хлеб дужых еў чалавек; Ён спаслаў ім ежы ўдосталь.
Вецер усходні адвярнуў Ён на небе і сілай Сваёю навёў вецер паўдзённы;
Ён рушыў вецер усходні ў небе і сілай Сваёю навёў вецер паўднёвы;
і, быццам пыл, спусьціў на іх мяса — птушак крылатых, як пясок ля мора.
і спаслаў дажджом на іх мяса, быццам пыл, і птушак крылатых — як пясок каля мора.
Скінуў іх сярод іх табору, навакола іхніх палатак.
І скінуў іх пасярод табару іхняга, навакол сялібаў іхніх.
І елі яны многа ўдосыць, і Ён даў ім жаданае.
І елі яны, і насыціліся добра, і тое, што яны жадалі, Ён даў ім.
Ды йшчэ не зракліся яны жадобы сваёй, яшчэ ежа іх была ў іх вуснах.
Яшчэ не пазбавіліся яны жаданьня свайго, яшчэ спажыва іхняя была ў вуснах іхніх,
Дык гнеў Божы ўзьняўся на іх, і губіў тлустых, і дзяцюкоў Ізраілявых паваліў.
як гнеў Божы ўзьняўся на іх, і забіў тлустых іхніх, і юнакоў Ізраіля паваліў.
Пры ўсім гзтым яны йшчэ грашылі далей і ў цуды Яго ня веравалі.
Пры ўсім гэтым яны далей грашылі і ня верылі ў цуды Ягоныя.
Дык зыходзілі дні іх марна і леты ў страху.
І сканчваліся ў марнасьці дні іхнія, і гады іхнія — у страху.
Калі Ён зьніштажаў іх, дык шукалі Яго, наварачываліся і зварачаліся да Бога,
Калі Ён забіваў іх, яны шукалі Яго, і вярталіся, і імкнуліся да Бога,
дый успаміналі, што Бог — іх прыпынак, Найвышэйшы — Спас іхні.
і ўзгадвалі, што Бог — скала іхняя, і Бог Найвышэйшы — Абаронца іхні.
Яны лесьцілі Яму вуснамі Сваімі і языком сваім ілгалі перад Ім,
І яны лісьлівілі Яму вуснамі Сваімі, і языком сваім хлусілі перад Ім,
ды сэрца іхняе ня было Яму вернае, і не захоўвалі верна Закону Ягонага.
і сэрца іхняе не было трывалым у Ім, і не былі яны верныя запавету Ягонаму.
А Ён, ласкавы, дараваў ім грэх іхні і ня зьніштожыў іх, неаднакроць супыняў Свой гнеў і не даваў ходу ўсёй ярасьці Сваёй,
А Ён, спагадлівы [да іх], дараваў ім беззаконьне іхняе і ня зьнішчыў іх, і неаднакроць спыняў гнеў Свой, і не абуджаў усю ярасьць Сваю,
бо памятаў, што яны — цела, подмух, які адыходзе й ня вернецца.
бо памятаў, што яны — цела, вецер, які адыходзіць і ня вернецца.
Як часта яны паўставалі супраць Яго ў пустыні, засмучалі Яго ў зямлі бязьлюднай!
Як часта яны бунтаваліся супраць Яго ў пустыні, засмучалі Яго ў [зямлі] бязьлюднай!
Ізноў ды ізноў яны спакушалі Бога і абражалі Сьвятога Ізраілявага.
І зьвярталіся, і выпрабоўвалі Бога, і абражалі Сьвятога Ізраіля.
Не памяталі яны рукі Ягонае, дня, калі Ён іх вызваліў з уціску,
Ня памяталі яны рукі Ягонай, дня, калі Ён іх вызваліў ад прыгнёту,
калі знакі Свае рабіў у Эгіпце і цуды Свае на палёх Цоанскіх:
калі знакі Свае рабіў у Эгіпце, і цуды Свае на полі Цаан.
бо абярнуў Ён іх рэкі й патокі у кроў, каб піць не маглі,
І Ён перамяніў рэкі іхнія і ручаіны іхнія ў кроў, што не маглі піць,
наслаў ім кузурак, што іх кусалі, ды жабаў, што іх губілі;
спаслаў на іх мухаў, што іх кусалі, і жабаў, што іх губілі.
плады зямныя аддаў рабацтву, а працу рук іхніх — саранчы.
І аддаў вусеням ураджаі іхнія, а працу іхнюю — саранчы.
Вінаградныя лозы градам пабіў, фіговыя дрэвы — шэраньню.
Пабіў градам вінаградныя лозы іхнія, фігавыя дрэвы іхнія — шэраньню.
Скаціну іхнюю граду аддаў, а стады — маланкам;
І аддаў граду скаціну іхнюю, а статкі іхнія — маланкам.
паслаў на іх полымя гневу Свайго, абурэньне і ярасьць ды пошасьці, навалу злых ангелаў.
І спаслаў на іх жар гневу Свайго, абурэньне, і ярасьць, і трывогі, навалу злых анёлаў.
Даў попуст гневу Свайму, ад сьмерці іх душ не спасаў, жыцьцё іх на мор аддаў;
Выпрастаў сьцежку гневу Свайму, не захоўваў ад сьмерці душы іхнія, і жыцьцё іхняе пошасьці аддаў.
пабіў усіх першакоў у Эгіпце, зачаткі расплоду ў палатках Хамавых;
І забіў усіх першародных у Эгіпце, пачаткі сілы ў намётах Хама.
і, як авечкі, вывеў народ Свой і вёў праз пустыніо, як стада;
І вывеў, як авечак, народ Свой, і вёў іх, як статак, праз пустыню.
вёў іх бясьпечна, і нечага было ім баяцца, а ворагаў іхніх мора накрыла;
І вёў іх у бясьпецы, і яны не палохаліся, а ворагаў іхніх мора накрыла.
і давёў іх да краіны Сваёй сьвятой, да гары, што здабыла правіца Ягоная;
І прыйшлі яны да межаў сьвятасьці Ягонай, да гары, што набыла правіца Ягоная;
і спрад аблічча іх выгнаў народы, зямлю-ж падзяліў паміж імі у спадчыну, у іхніх палатках калены Ізраіля Ён абсадзіў.
і Ён выгнаў перад абліччам іхнім народы, і кінуў шнур, [каб падзяліць] спадчыну іхнюю, і пасяліў у намётах іхніх калены Ізраіля.
Ды ўсё йшчэ яны спакушалі Найвышэйшага Бога, паўставалі супраць Яго, запаветаў Яго не захоўвалі.
Але яны выпрабоўвалі Бога Найвышэйшага і бунтаваліся супраць Яго, і сьведчаньняў Ягоных не захоўвалі,
Яны адступаліся й здрайцамі былі, як і бацькі іх, выварачваліся, быццам той лук няверны.
і яны адступаліся і здраджвалі, як і бацькі іхнія, выварочваліся, быццам той лук здрадлівы.
Яны абуралі Яго высакосьцямі сваімі й ідаламі сваімі дражнілі Яго.
І яны злавалі Яго ўзгоркамі сваімі, і балванамі сваімі раздражнялі Яго.
Пачуў Бог і гневам узгарэўся, і зусім адапхнуў Ён Ізраіля.
Пачуў [гэта] Бог і абурыўся, і вельмі пагрэбаваў Ізраілем.
Адапхнуў Ён сялібу ў Сіломе, палатку, дзе жыў між людзьмі;
І Ён пакінуў сялібу ў Шыло, намёт, у якім жыў сярод людзей;
аддаў у палон Сваю моц і славу Сваю ў рукі ворага.
і аддаў у палон моц Сваю, і славу Сваю — у рукі прыгнятальніка.
Пад меч аддаў Свой народ, на спадчыну Сваю разьярыўся.
І аддаў пад меч народ Свой, і на спадчыну Сваю абурыўся.
Дзяцюкоў ягоных агонь пажыраў, і дзяўчаты бяз песень вясельных аставаліся.
Юнакоў ягоных агонь зьядаў, і дзяўчаты ягоныя не былі ўшанаваныя.
Сьвяшчэньнікі яго гібелі ад мяча, і ўдовы яго не галасілі.
Сьвятары ягоныя падалі ад мяча, і ўдовы ягоныя ня плакалі.
Ды быццам зо-сну прачнуўся Госпад, як той волат, што віно разварушыла яго,
І быццам зо сну прачнуўся Госпад, як той волат, якога віно разьвесяліла,
і адбіў Ён ворагаў, на вечны сорам аддаў іх.
і Ён выбіў прыгнятальнікаў дашчэнту, на вечную ганьбу аддаў іх.
І адапхнуў Ён палатку Язэпаву, і ня выбраў калена Яхрэмавага,
І Ён адкінуў намёт Язэпа, і ня выбраў калена Эфраіма,
а выбраў калена Юдава, гару Сыонскую, якую ўлюбіў;
а выбраў калена Юды, гару Сыён, якую палюбіў.
і збудаваў Ён пад неба высокую Сьвятыню Сваю; навекі, як зямлю, умацаваў яе.
І пабудаваў Ён як [пад неба] высокую сьвятыню Сваю; і як зямлю заснаваў яе на вякі.
І выбраў раба Свайго Давіда, і ўзяў яго ад абораў авечых,
І выбраў Давіда, слугу Свайго, і ўзяў яго ад абораў авечых.
і ад дойных авечак забраў яго, каб пасьвіў Ягоны народ, Якубавы, і спадчыну Ягоную, Ізраіля.
Ад котных авечак забраў яго, каб пасьвіў Якуба, народ Ягоны, і Ізраіля, спадчыну Ягоную.
І той пасьвіў іх у прастаце сэрца свайго і вадзіў іх мудрай рукой.
І ён пасьвіў іх у беззаганнасьці сэрца свайго, і ў разважлівасьці рук сваіх вадзіў іх.
