Псалтыр 78 псалом
Псалтыр
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Антонія Бокуна
Маскіль. Асафа. Звярні ўвагу, народзе мой, на навуку маю; схіліце вуха вашае на словы вуснаў маіх.
Навучаньне Асафа. Зважай, народзе мой, на закон мой, прыхіліце вушы свае да словаў вуснаў маіх!
Адкрыю вусны мае ў прыпавесцях, выказваць буду тое, што было скрыта ад стварэння свету.
Адчыню я вусны мае ў прыповесьці, буду апавядаць загадкі старадаўнія.
Колькі ж мы пачулі і спазналі пра гэта, і продкі нашыя расказалі нам.
Што чулі мы і даведаліся, і што бацькі нашыя расказалі нам,
Не ўтоім і мы ад сыноў іх, расказваючы наступнаму пакаленню пра хвалу Госпада, і пра магуцці Яго, і пра цуды Яго, якія ўчыніў.
гэтага не схаваем ад сыноў іхніх, абвяшчаючы пакаленьню наступнаму хвалу ГОСПАДА і магутнасьць Ягоную, і цуды Ягоныя, што Ён учыніў.
Усталяваў Ён сведчанне ў Якубе і паклаў закон для Ізраэля; як многа ўсяго загадаў Ён продкам нашым паведаміць і сынам сваім,
І Ён узьняў сьведчаньне ў Якубе, і паклаў Закон у Ізраілі, пра гэта загадаў бацькам нашым, каб яны паведамілі [гэта] сынам сваім,
каб спазнала наступнае пакаленне, сыны, якія народзяцца. Уздымуцца яны і раскажуць сынам сваім,
каб ведала пакаленьне наступнае, сыны, якія народзяцца, і каб яны ў свой час абвясьцілі [гэта] сынам сваім.
каб на Бога ўскладалі надзею сваю і каб не забываліся пра справы Божыя і каб выконвалі Яго загады.
І ўскладуць на Бога надзею сваю, і не забудуцца пра дзеяньні Божыя, і прыказаньні Ягоныя будуць захоўваць,
Хай не стануцца яны, як продкі іх, пакаленне непакорлівае і няўрымслівае; пакаленне, якое не ўмацавала сэрца свайго і не быў верны Богу дух яго.
і ня будуць падобныя да бацькоў сваіх, пакаленьня бунтаўнікоў і непакорных, пакаленьня, якое нетрывалае ў сэрцы сваім і дух іхні няверны Богу.
Сыны Эфраіма, што нацягваюць і спускаюць лук, былі павернуты назад у дзень вайны.
Сыны Эфраіма, узброеныя лукамі, павярнулі назад у дзень бітвы.
Не трымаліся яны запавету Божага і не згаджаліся жыць па законе Яго.
Яны не захавалі запавету Божага і адмовіліся хадзіць паводле Закону Ягонага.
І забыліся яны пра справы Яго і пра цуды Яго, якія паказаў ім.
І забыліся пра дзеі Ягоныя і цуды, якія Ён даў ім бачыць.
Уваччу продкаў іх учыніў Ён цуды ў зямлі Егіпецкай, на полі танейскім.
Перад бацькамі іхнімі ўчыніў Ён цуды ў зямлі Эгіпецкай, на полі Цаан.
Рассек Ён мора і правёў іх, і паставіў воды, быццам у бурдзюку.
Ён расьсек мора і перавёў іх [праз яго], і паставіў воды, як капу.
І правёў іх у воблаку на працягу дня, а на працягу ўсёй ночы ў асвятленні агню.
І вёў іх удзень воблакам, і ўсю ноч — сьвятлом вогненным.
Рассек Ён скалу ў пустыні і наводніў іх, быццам глыбокая бездань.
Ён рашчапіў скалы ў пустыні і напаіў іх, быццам з вялікай бездані,
І вывеў ручаіны са скалы і выпусціў воды, быццам рэкі.
і вывеў струмяні са скалаў, і пацяклі рэкамі воды.
Але ўсё яшчэ працягвалі яны грашыць супраць Яго, да гневу ўзрушылі Узвышняга ў бязводдзі.
Але яны і надалей грашылі супраць Яго, бунтаваліся супраць Найвышэйшага ў сухой [зямлі].
І спакушалі яны Бога ў сэрцах сваіх, дамагаючыся ежы для душ сваіх.
Яны выпрабоўвалі Бога ў сэрцах сваіх, жадаючы спажывы для душаў сваіх.
І супраць Бога прамаўлялі яны, казалі: «Няўжо зможа Бог нарыхтаваць стол у пустыні?»
І гаварылі супраць Бога, кажучы: «Хіба Бог можа прыгатаваць стол у пустыні?»
Вось, ударыў Ён у скалу, і пацяклі воды, і ручаі разліліся. «Няўжо зможа Ён таксама даць хлеб і нарыхтаваць мяса народу Свайму?»
Вось, Ён ударыў скалу, і лінулі воды, і ручаі пацяклі. «Але ці можа Ён даць таксама хлеба і паставіць мяса для народу Свайго?»
Гэта пачуў Госпад і абурыўся, і запаліў агонь супраць Якуба, і гнеў падняўся на Ізраэля.
І пачуў ГОСПАД, і абурыўся, і ўзгарэўся агонь на Якуба, і ўзьняўся гнеў на Ізраіля,
Бо не паверылі яны ў Бога, не мелі надзеі ў збавенні Яго.
бо яны ня верылі Богу і не спадзяваліся на збаўленьне Ягонае.
І вось загадаў Ён хмарам зверху і адчыніў дзверы неба,
І Ён загадаў хмарам высока, і адчыніў дзьверы неба,
і паслаў ім дажджом манну для ежы, і хлеб нябесны даў ім;
і спаслаў дажджом ім манну, і даў ім збожжа нябеснага.
хлеб анёльскі спажыў чалавек; паслаў Ён ежы ім у дастатку.
Хлеб дужых еў чалавек; Ён спаслаў ім ежы ўдосталь.
Узняў Ён усходні вецер на небе і навёў магуццем Сваім вецер паўднёвы;
Ён рушыў вецер усходні ў небе і сілай Сваёю навёў вецер паўднёвы;
і паслаў на іх дажджом мяса, быццам пыл, і, быццам пясок марскі, — птушак крылатых:
і спаслаў дажджом на іх мяса, быццам пыл, і птушак крылатых — як пясок каля мора.
І ўпалі яны пасярод іх лагера, вакол палатак іх.
І скінуў іх пасярод табару іхняга, навакол сялібаў іхніх.
І сталі яны спажываць, і наеліся добра, і па патрэбе іх даў Ён ім.
І елі яны, і насыціліся добра, і тое, што яны жадалі, Ён даў ім.
Ды яшчэ не задаволіліся яны ў патрэбе сваёй, а ежа іх была яшчэ ў вуснах іх,
Яшчэ не пазбавіліся яны жаданьня свайго, яшчэ спажыва іхняя была ў вуснах іхніх,
як загарэўся на іх гнеў Божы, і забіў Ён тлустасць іх, унівеч зрынуў абраных ізраэльцаў.
як гнеў Божы ўзьняўся на іх, і забіў тлустых іхніх, і юнакоў Ізраіля паваліў.
Ва ўсім гэтым грашылі яны далей, не паверылі Яго цудам.
Пры ўсім гэтым яны далей грашылі і ня верылі ў цуды Ягоныя.
і загубіў дні іх ў марнасці і гады іх у страху.
І сканчваліся ў марнасьці дні іхнія, і гады іхнія — у страху.
Калі забіваў Ён іх, пачыналі шукаць Яго і, навернутыя, прыходзілі да Яго на досвітку.
Калі Ён забіваў іх, яны шукалі Яго, і вярталіся, і імкнуліся да Бога,
І прыпаміналі сабе, што Бог — іх Успаможца, і Бог Узвышні — іх Адкупіцель.
і ўзгадвалі, што Бог — скала іхняя, і Бог Найвышэйшы — Абаронца іхні.
І ўгаворвалі Яго вуснамі сваімі і хлусілі Яму сваім языком.
І яны лісьлівілі Яму вуснамі Сваімі, і языком сваім хлусілі перад Ім,
Бо сэрца іх не было праўдзівым з Ім, і не былі яны вернымі ў запавеце Яго.
і сэрца іхняе не было трывалым у Ім, і не былі яны верныя запавету Ягонаму.
Ён, аднак, быў міласэрны і спагадны да несправядлівасці і не губіў іх. Часта адводзіў Ён Свой гнеў і не палаў на поўню ў Сваім абурэнні.
А Ён, спагадлівы [да іх], дараваў ім беззаконьне іхняе і ня зьнішчыў іх, і неаднакроць спыняў гнеў Свой, і не абуджаў усю ярасьць Сваю,
І прыпамінаў сабе, што яны — толькі цела, подых імклівы і незваротны.
бо памятаў, што яны — цела, вецер, які адыходзіць і ня вернецца.
Колькі разоў раздражнялі Яго ў пустыні, да гневу ўзбуджалі Яго ў бязводдзі!
Як часта яны бунтаваліся супраць Яго ў пустыні, засмучалі Яго ў [зямлі] бязьлюднай!
І зноў спакушалі Бога і раздражнялі Святога Ізраэлева.
І зьвярталіся, і выпрабоўвалі Бога, і абражалі Сьвятога Ізраіля.
Не ўспаміналі яны пра руку Яго, пра дзень, калі адкупіў Ён іх з рукі пераследніка.
Ня памяталі яны рукі Ягонай, дня, калі Ён іх вызваліў ад прыгнёту,
Калі падаў Ён у Егіпце знакі Свае і цуды Свае ў полі танейскім.
калі знакі Свае рабіў у Эгіпце, і цуды Свае на полі Цаан.
Ператварыў Ён у кроў рэкі іх і ручаі іх, каб не пілі.
І Ён перамяніў рэкі іхнія і ручаіны іхнія ў кроў, што не маглі піць,
Наслаў на іх мух, і тыя кусалі іх, і жабаў, і тыя губілі іх.
спаслаў на іх мухаў, што іх кусалі, і жабаў, што іх губілі.
На ўраджай іх напусціў вусеняў, а плады працы іх аддаў саранчы.
І аддаў вусеням ураджаі іхнія, а працу іхнюю — саранчы.
Градам знішчыў вінаграднікі іх, а морвы іх — маразамі.
Пабіў градам вінаградныя лозы іхнія, фігавыя дрэвы іхнія — шэраньню.
І аддаў граду жывёлу іх, а статкі іх — полымю агністаму.
І аддаў граду скаціну іхнюю, а статкі іхнія — маланкам.
Наслаў на іх полымя гневу Свайго; раз’ятранасць, пагрозлівасць і прыцясненне — насланне ліхіх анёлаў.
І спаслаў на іх жар гневу Свайго, абурэньне, і ярасьць, і трывогі, навалу злых анёлаў.
Даў вольны шлях гневу Свайму, не ўхаваў ад смерці душы іх і жыццё іх спыніў.
Выпрастаў сьцежку гневу Свайму, не захоўваў ад сьмерці душы іхнія, і жыцьцё іхняе пошасьці аддаў.
І выгубіў Ён усё першароднае ў зямлі Егіпецкай, парасткі ствалоў іх у палатках Хама.
І забіў усіх першародных у Эгіпце, пачаткі сілы ў намётах Хама.
Ён правёў, як авечак, народ Свой, і правёў іх, быццам статак, па пустыні.
І вывеў, як авечак, народ Свой, і вёў іх, як статак, праз пустыню.
І вывеў іх у спадзяванні, і яны не баяліся, а непрыяцеляў іх пакрыла мора.
І вёў іх у бясьпецы, і яны не палохаліся, а ворагаў іхніх мора накрыла.
І ўвёў іх у межы пасвячэння Свайго, на гару, якую здабыла правіца Яго.
І прыйшлі яны да межаў сьвятасьці Ягонай, да гары, што набыла правіца Ягоная;
І адрынуў перад імі паганаў, і падзяліў ім зямлю шнуром спадчыны, і даў пакаленням ізраэльскім жыць у палатках іх.
і Ён выгнаў перад абліччам іхнім народы, і кінуў шнур, [каб падзяліць] спадчыну іхнюю, і пасяліў у намётах іхніх калены Ізраіля.
Ды спакушалі і раздражнялі яны Бога Узвышняга і сведчанняў Яго не захоўвалі.
Але яны выпрабоўвалі Бога Найвышэйшага і бунтаваліся супраць Яго, і сьведчаньняў Ягоных не захоўвалі,
І адступалі, і крывадушнічалі, як і бацькі іх, пераварочваліся назад, як крывы лук,
і яны адступаліся і здраджвалі, як і бацькі іхнія, выварочваліся, быццам той лук здрадлівы.
да гневу ўзбуджалі Яго ўзгоркамі сваімі, і балванамі сваімі справакавалі Яго да рэўнасці.
І яны злавалі Яго ўзгоркамі сваімі, і балванамі сваімі раздражнялі Яго.
Пачуў Бог і ўзгарэўся гневам, і рэзка адцураўся Ізраэля.
Пачуў [гэта] Бог і абурыўся, і вельмі пагрэбаваў Ізраілем.
І адкінуў Ён паселішча Сіло, палатку, дзе пасяліўся сярод людзей.
І Ён пакінуў сялібу ў Шыло, намёт, у якім жыў сярод людзей;
І аддаў у палон магуцце Сваё і аздобу Сваю — у рукі непрыяцеля.
і аддаў у палон моц Сваю, і славу Сваю — у рукі прыгнятальніка.
І замкнуў Ён мячом народ Свой, і на спадчыну Сваю абурыўся.
І аддаў пад меч народ Свой, і на спадчыну Сваю абурыўся.
Юнакоў іх зжор агонь, а дзяўчаты іх — не замужам.
Юнакоў ягоных агонь зьядаў, і дзяўчаты ягоныя не былі ўшанаваныя.
Святары іх палеглі ад меча, і ўдовы іх не былі аплаканыя.
Сьвятары ягоныя падалі ад мяча, і ўдовы ягоныя ня плакалі.
І падняўся Госпад, як быццам ад сну, нібы волат, закамянелы ад віна.
І быццам зо сну прачнуўся Госпад, як той волат, якога віно разьвесяліла,
І ўдарыў на ворагаў сваіх з заплечча і справіў ім вечную ганьбу.
і Ён выбіў прыгнятальнікаў дашчэнту, на вечную ганьбу аддаў іх.
І пакінуў Ён палатку Язэпа, і не абраў сабе пакалення Эфраіма.
І Ён адкінуў намёт Язэпа, і ня выбраў калена Эфраіма,
Але абраў сабе пакаленне Юды, гару Сіён, якую ўзлюбіў.
а выбраў калена Юды, гару Сыён, якую палюбіў.
І збудаваў, як найвышэйшае свяцілішча Сваё, так і зямлю, якую ўстанавіў навечна.
І пабудаваў Ён як [пад неба] высокую сьвятыню Сваю; і як зямлю заснаваў яе на вякі.
І выбраў Давіда слугою Сваім, і выставіў яго ад статкаў авечых,
І выбраў Давіда, слугу Свайго, і ўзяў яго ад абораў авечых.
ад акочаных [авечак] прыняў яго, пасвіць Якубаў народ Свой і Ізраэлеву спадчыну Сваю.
Ад котных авечак забраў яго, каб пасьвіў Якуба, народ Ягоны, і Ізраіля, спадчыну Ягоную.
І пасвіў іх у бязвіннасці сэрца свайго і ў мудрасці рук сваіх вадзіў іх.
І ён пасьвіў іх у беззаганнасьці сэрца свайго, і ў разважлівасьці рук сваіх вадзіў іх.
